หนึ่งทุ่ม
เทคโนโลยีชีกวง
ตอนกู้ชวนผลักประตูเข้าไป ในออฟฟิศยังเปิดไฟอยู่
แต่บรรยากาศไม่เหมือนคราวก่อนเลยสักนิด
ไม่มีใครยิ้ม
พนักงานฝ่ายผลิตภัณฑ์กับฝ่ายปฏิบัติการหลายคนกำลังยืนล้อมวงกัน
บนโต๊ะมีเอกสารที่พิมพ์ออกมาวางอยู่
เฮ่อจื้อหย่วนยืนอยู่หน้าห้องประชุม
สีหน้าไม่ค่อยดีอย่างเห็นได้ชัด
“เกิดอะไรขึ้น?”
กู้ชวนถาม
“เข้ามาก่อน”
ทั้งสองเดินเข้าห้องประชุม
ประตูปิดลง
เฮ่อจื้อหย่วนเลื่อนเอกสารชุดหนึ่งมาให้
“ปัญหาลิขสิทธิ์”
กู้ชวนเปิดดู
หน้าแรกเป็นสำเนาหนังสือแจ้งจากทนายความ
ส่งมาจากบริษัทตัวแทนลิขสิทธิ์เพลงแห่งหนึ่ง
เนื้อหาเขียนไว้ชัดเจน
เพลงประกอบบางส่วนที่ใช้ในเทมเพลตของผลิตภัณฑ์ชีกวง อาจถูกนำไปให้ผู้ใช้สร้างคอนเทนต์เชิงพาณิชย์เกินขอบเขตที่ได้รับอนุญาต
ตอนนี้อีกฝ่ายเรียกร้องให้ถอดสื่อที่เกี่ยวข้องออก
และขอสงวนสิทธิ์ในการดำเนินคดีเพิ่มเติม
“มีสื่อกี่ชิ้น?”
กู้ชวนเงยหน้าขึ้น
“นี่เป็นผลตรวจสอบชุดแรก”
น้ำเสียงเฮ่อจื้อหย่วนฟังดูหนักใจเล็กน้อย
“เพลงมีมากกว่า 300 เพลง”
“ยังมีฟอนต์ เทมเพลตเปลี่ยนฉาก แล้วก็สติกเกอร์บางส่วนที่ต้องตรวจสอบใหม่ด้วย”
“มากกว่า 300?”
กู้ชวนขมวดคิ้ว
จำนวนไม่น้อยเลย
“ทำไมถึงเป็นแบบนี้?”
“ช่วงเริ่มต้นทำธุรกิจ เราเคยซื้อสิทธิ์ใช้คลังสื่อบางชุด”
เฮ่อจื้อหย่วนอธิบาย
“ตอนนั้นทีมเข้าใจว่าใช้ในผลิตภัณฑ์ได้”
“แต่พอกลับไปดูสัญญาใหม่ บางสิทธิ์อนุญาตให้เราใช้ทำคอนเทนต์ประชาสัมพันธ์เท่านั้น”
“ห้ามนำไปให้ผู้ใช้ใช้ต่อในเชิงพาณิชย์”
พูดง่าย ๆ ก็คือ
พวกเขาจ่ายเงินซื้อวัตถุดิบมา
จะเอาไว้กินเองก็ได้
แต่พอซอฟต์แวร์เติบโตขึ้น กลับเอาวัตถุดิบไปวางในร้านให้คนอื่นซื้อข้าวกล่อง
รูปแบบการใช้งานเปลี่ยนไป
ขอบเขตสิทธิ์ก็เปลี่ยนตาม
“ก่อนหน้านี้ไม่มีใครมาทวงเหรอ?”
“เมื่อก่อนผู้ใช้น้อย”
“ตอนนี้คนเห็นเยอะแล้ว”
เฮ่อจื้อหย่วนยิ้มอย่างขมขื่น
“เรื่องที่ต้องเจอก็มาแล้ว”