“รถคันนี้ไม่ใช่ของฉันจริง ๆ”
ประตูทิศตะวันตกของมหาวิทยาลัยเจียงไห่
กู้ชวนยืนอยู่ข้างรถปอร์เช่ 911 เทอร์โบ เอส สีเทาเงิน มองเสิ่นหนานจือที่ยกโทรศัพท์อยู่ตรงหน้า สีหน้าเต็มไปด้วยความจนใจอยู่บ้าง
เดือนมิถุนายนในเจียงไห่ร้อนแทบบ้า
ช่วงรับปริญญายิ่งร้อนเข้าไปใหญ่
นอกรั้วมหาวิทยาลัยมีรถจอดเต็มไปหมด บัณฑิตที่ลากกระเป๋าเดินทางเดินกันขวักไขว่ ผู้คนถ่ายรูปกันทั่วทุกมุม
บางคนกอดเพื่อนร่วมห้องร้องไห้
บางคนเตรียมลบวีแชตของอาจารย์ที่ปรึกษาทิ้งทั้งคืนแล้ว
ยังมีผู้ชายสวมชุดครุยสองสามคนนั่งยอง ๆ สูบบุหรี่อยู่ริมทาง ปากก็พูดว่า “ต่อไปถ้าพวกเราได้ดี อย่าลืมกันนะ” แต่แววตากลับเจือกลิ่นอายของการแยกย้ายกันไปคนละทางอยู่หลายส่วน
วันนี้เสิ่นหนานจือกำลังไลฟ์เกี่ยวกับช่วงรับปริญญา
ชื่อบัญชีคือ【หนานจือเพื่อนร่วมชั้น】
มีผู้ติดตามมากกว่า 1.8 ล้านคน
เธอเป็นบัณฑิตจากคณะวารสารศาสตร์และการสื่อสาร มหาวิทยาลัยเจียงไห่ อีกทั้งยังเป็นดาวมหาวิทยาลัยที่ทุกคนยอมรับ
เสื้อยืดแขนสั้นสีขาว กางเกงยีนส์สีฟ้าอ่อน มัดผมหางม้าสูง เผยผิวขาวผ่องจนสะดุดตา
หัวข้อไลฟ์วันนี้เรียบง่ายมาก
《หลังเรียนจบแล้ว คุณจะไปที่ไหน》
ก่อนหน้านี้เธอสัมภาษณ์บัณฑิตไปแล้วสิบกว่าคน
คนที่เตรียมสอบเข้ารับราชการ
คนที่เรียนต่อปริญญาโท
คนที่เข้าบริษัทใหญ่
ยังมีอีกคนที่เตรียมกลับบ้านไปสืบทอดซูเปอร์มาร์เก็ตแฟรนไชส์สามแห่ง
แต่พอถึงคิวกู้ชวน บรรยากาศกลับเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน
เพราะทันทีที่เสิ่นหนานจือหันกล้องมา ก็เห็นกู้ชวนลงจากที่นั่งคนขับของรถปอร์เช่ 911
ห้องไลฟ์คึกคักขึ้นมาทันที
“เชี่ย บัณฑิตขับ 911 เลยเหรอ”
“รุ่นเทอร์โบ เอส ใช่ไหม ราคาออกจากศูนย์สามล้านกว่า?”
“คนข้างบนอย่าทำเป็นรู้ดี สามล้านกว่านั่นแค่ราคารถ แล้วพวกออปชันล่ะ?”
“หน้าตาก็ใช้ได้ ยังหนุ่ม แถมขับ 911 อีก สาว ๆ ฉันขอลุยก่อนนะ!”
เสิ่นหนานจือเองก็แปลกใจอยู่เหมือนกัน
เธอรู้จักกู้ชวน
แม้จะไม่สนิท แต่เรียนมหาวิทยาลัยเดียวกันมาตั้งสี่ปี อย่างไรก็ต้องเคยเห็นหน้ากันบ้าง
คณะบริหารธุรกิจ
ผลการเรียนระดับกลางค่อนไปทางดี
ปกติเขาไม่ได้เป็นคนที่โดดเด่นอะไรเป็นพิเศษ
อย่างน้อยในความทรงจำของเธอ กู้ชวนไม่ได้เกี่ยวข้องกับคำว่า “ลูกเศรษฐี” เลยสักนิด
เสิ่นหนานจือยิ้มแล้วหันกล้องไปหาเขา
“คุณกู้ชวน สะดวกให้สัมภาษณ์เรื่องเรียนจบหน่อยไหมคะ”
กู้ชวนมองเธอ
“สัมภาษณ์ได้”
“แต่ขอพูดไว้ก่อนนะ”
เขายกมือชี้ไปยังรถ 911 ด้านหลัง
“รถคันนี้ไม่ใช่ของฉันจริง ๆ”
ห้องไลฟ์เงียบไปครึ่งวินาที
จากนั้นเครื่องหมายคำถามก็เริ่มเต็มหน้าจอ
“???”
“เปิดตัวแบบคลาสสิก?”
“ลงจากที่นั่งคนขับมาแล้วยังบอกว่ารถไม่ใช่ของตัวเองอีก?”
“เข้าใจแล้ว ลูกเศรษฐีถ่อมตัวสินะ”
กู้ชวนจนคำพูด
รถคันนี้ไม่ใช่ของเขาจริง ๆ
โจวฮ่าว เพื่อนร่วมห้องมหาวิทยาลัยของเขา บ้านมีฐานะดี
ไม่กี่วันก่อนเพิ่งรับรถ 911 เทอร์โบ เอส มา
วันนี้โจวฮ่าวยุ่งกับการย้ายหอพัก พอดีมีคนโทรเข้ามา เลยฝากกู้ชวนช่วยขับรถจากลานจอดรถประตูตะวันตกกลับมาให้หน่อย
ใครจะคิดว่าพอจอดรถเสร็จ
ก็เจอเสิ่นหนานจือกำลังไลฟ์พอดี
“ไม่ใช่ของฉันจริง ๆ”
กู้ชวนย้ำอีกครั้ง
ตอนนั้นเอง
คุณลุงยามวัยห้าสิบกว่าในป้อมยามหน้ามหาวิทยาลัยก็โผล่หน้าออกมา
“กู้ชวน?”
กู้ชวนหันกลับไป
“ลุงจ้าว”
ลุงจ้าวรู้จักเขา
ตลอดสี่ปีในมหาวิทยาลัย กู้ชวนเข้าออกไม่รู้กี่ครั้ง
โดยเฉพาะตอนปีหนึ่งกับปีสอง เขามักปั่นจักรยานสาธารณะออกไปทำงานพิเศษแต่เช้า
วันฝนตกกลับมาทีไรกางเกงก็เปื้อนโคลนเต็มไปหมด
บางครั้งกว่าจะกลับเข้ามหาวิทยาลัยก็ปาเข้าไปห้าทุ่มกว่า
ลุงจ้าวจำได้แม่น
แล้ววันนี้พอเรียนจบ
จักรยานสาธารณะหายไปแล้ว
กลายเป็นขับปอร์เช่มาแทนงั้นเหรอ?
ลุงจ้าวมองรถ แล้วมองกุญแจในมือกู้ชวน
อ้ำอึ้งอยู่นาน
“ไอ้หนูคนนี้ซ่อนเก่งไม่เบาเลยนะ”
กู้ชวน: “……”
สิ้นเสียงนั้น
เสียงกลไกที่มีเพียงกู้ชวนได้ยินก็ดังขึ้นกะทันหัน
【ตรวจพบการรับรู้ที่มีผล】
【กำลังสร้างการรับรู้เป้าหมาย…】
【กู้ชวนมีรถปอร์เช่ 911 เทอร์โบ เอส หนึ่งคัน】
【การรับรู้ที่มีผลในปัจจุบัน: 1/3】
กู้ชะงักฝีเท้า
อะไรน่ะ?
เขามองไปรอบ ๆ โดยไม่รู้ตัว
ไม่มีใครมีท่าทีผิดปกติ
เสิ่นหนานจือยังไลฟ์อยู่
ลุงจ้าวกลับไปนั่งในป้อมยามแล้ว
กู้ชวนขมวดคิ้ว
หูแว่วเหรอ?
เมื่อคืนย้ายหอจนดึกเกินไปหรือเปล่า?
ขณะนั้นเอง มีกลุ่มนักศึกษาหญิงในชุดครุยเดินผ่านมาจากด้านข้าง
หนึ่งในนั้นมองรถ 911 แล้วแอบเหลือบมองกู้ชวนอยู่หลายครั้ง
พอเดินออกไปได้ไม่กี่เมตร เธอก็กดเสียงคุยกับเพื่อนสนิทว่า
“รุ่นพี่คนนี้ฉันเคยเห็น”
“ปกติแต่งตัวธรรมดามาก”
“ไม่คิดเลยว่าที่บ้านจะรวยขนาดนี้”
เพื่อนที่อยู่ข้าง ๆ หันกลับมามองแวบหนึ่ง
“ถ่อมตัวขนาดนั้นเลยเหรอ?”
“สมัยนี้คนรวยจริง ๆ เป็นแบบนี้กันหมดเหรอ?”
วินาทีถัดมา
【การรับรู้ที่มีผล: 2/3】
กู้ชวน: “???”
คราวนี้เขาแน่ใจแล้ว
ไม่ใช่หูแว่ว
ในหัวเขามีอะไรบางอย่างอยู่จริง ๆ!
เขายังไม่ทันได้ศึกษามัน เสิ่นหนานจือก็ยื่นไมโครโฟนมาให้แล้ว
“คุณกู้ชวน ทุกคนอยากรู้มากว่าเรียนจบแล้วคุณคิดจะไปไหนคะ”
“ยังไม่ได้คิดไว้”
“ได้งานหรือยังคะ”
“ยังเลย”
ห้องไลฟ์เดือดขึ้นมาอีกครั้ง
“ขับรถสามล้านแล้วยังจะหางานอะไรอีก?”
“คุณชายออกมาลองใช้ชีวิตเหรอ?”
“นี่แหละความต่างระหว่างฉันกับลูกเศรษฐี ฉันเรียนจบแล้วหางาน ส่วนเขาเรียนจบแล้วหาเรื่องสนุก”
มุมปากกู้ชวนกระตุก
“ฉันยังไม่มีงานจริง ๆ”
“แล้วรถคันนี้…”
“รู้แล้ว ๆ ไม่ใช่รถนาย”
แววตาเสิ่นหนานจือมีรอยยิ้ม
เห็นชัดว่าเธอไม่ได้ใส่ใจมากนัก
กู้ชวนหมดคำจะพูด
ก็ได้
พวกเธอมีความสุขก็พอ
ตอนนี้คนในห้องไลฟ์ก็เริ่มเถียงกันเรื่องรถ 911 คันนี้แล้ว
ส่วนหนึ่งคิดว่ารถอาจเป็นรถที่ยืมมาได้จริง ๆ
อีกส่วนไม่เชื่อเลยสักนิด
ไม่นานนัก ผู้ใช้ชื่อ【หยางนักซิ่งตัวเก๋า】ก็ส่งข้อความในห้องไลฟ์
“ผมทำธุรกิจรถสมรรถนะสูงมือสอง”
“เมื่อกี้หมอนั่นลงจากที่นั่งคนขับ กุญแจอยู่ในมือ ท่าทางตอนล็อกรถก็ดูเป็นธรรมชาติมาก”
“อีกอย่าง รถคันนี้เห็นชัดว่าใช้ส่วนตัวมานาน ไม่มีสติกเกอร์งานแต่งหรือร่องรอยการจดทะเบียนชั่วคราวที่รถเช่ามักจะมี”
“เก้าสิบเปอร์เซ็นต์เป็นรถของเขาเอง”
ทันทีที่ข้อความนี้ถูกส่งออกไป
เสียงระบบก็ดังขึ้นอีกครั้ง
【การรับรู้ที่มีผล: 3/3】
【การรับรู้เป้าหมายเป็นจริง】
【กู้ชวนมีรถปอร์เช่ 911 เทอร์โบ เอส หนึ่งคัน】
【ความจริงกลายเป็นจริง】
หึ่ง—
สมองของกู้ชวนสั่นสะเทือนเบา ๆ
วินาทีต่อมาก็กลับเป็นปกติ
เขายืนนิ่งอยู่กับที่
ตั้งนานกว่าจะตั้งสติได้
อะไรกลายเป็นจริง?
รถก็อยู่ตรงนี้
เดิมทีก็เป็นรถของโจวฮ่าวอยู่แล้วนี่
“ชวนจื่อ!”
เสียงดังมาจากทางหอพักอย่างกะทันหัน
โจวฮ่าววิ่งเหยาะ ๆ เข้ามา
เขาสูงเกิน 180 เซนติเมตร สวมเสื้อเชิ้ตลายดอก ผมเซตจนดูเหมือนเพิ่งออกมาจากไนต์คลับ
“ขอบใจนะ”
“ส่งกุญแจมา”
กู้ชวนโยนกุญแจไปให้
โจวฮ่าวรับไว้
เปิดประตูฝั่งคนขับ
เข้าไปนั่ง
สตาร์ตรถ
ครืน!
เสียงเครื่องยนต์ทุ้มต่ำดังขึ้น
ไม่นาน 911 ก็ขับออกจากประตูตะวันตกของมหาวิทยาลัยไป
ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วและคล่องแคล่ว
ห้องไลฟ์เงียบไปสองวินาที
จากนั้นก็หัวเราะกันจนแทบคลั่ง
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ!”
“เชี่ย เป็นรถเพื่อนร่วมห้องจริง ๆ ด้วย!”
“คนรู้จริงเรื่องรถมือสองเมื่อกี้ออกมารับหมัดหน่อย!”
“เก้าสิบเปอร์เซ็นต์เป็นรถเขาเอง ฮ่า ๆ ๆ!”
“ขำจะตาย คนทั้งเน็ตช่วยกันส่องรถ แต่ส่องแล้วไม่ได้อะไรเลย”
เสิ่นหนานจือเองก็ชะงักไปครู่หนึ่ง
จากนั้นก็อดหัวเราะไม่ได้
“ดูเหมือนพวกเราจะเข้าใจคุณผิดจริง ๆ ค่ะ”
กู้ชวนยักไหล่
“ฉันพูดตั้งนาน”
“พวกคุณไม่เชื่อสักคำ”
“ความเชื่อใจขั้นพื้นฐานระหว่างคนด้วยกันหายไปไหนหมด?”
ข้อความในห้องไลฟ์เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะอีกครั้ง
คนที่เมื่อกี้ยังบอกว่ากู้ชวนเป็นลูกเศรษฐีที่ถ่อมตัว พากันเงียบกริบไปหมด
แต่กู้ชวนไม่มีอารมณ์สนใจห้องไลฟ์
ในหัวเขามีแต่ข้อความเตือนเมื่อครู่นี้
คนสามคนทำให้กลายเป็นจริงได้เหรอ?
ความจริงกลายเป็นจริง?
กลายเป็นจริงตรงไหนกัน?
คงไม่ได้เสกรถให้อีกคันขึ้นมากลางอากาศหรอกนะ?
พูดเป็นเล่นไป
กู้ชวนกำลังคิดอยู่
จู่ ๆ โทรศัพท์ก็ดังขึ้น
เบอร์แปลกหน้า
เขากดรับสาย
“ฮัลโหล?”
“สวัสดีครับ ขอเรียนสายคุณกู้ชวนใช่ไหมครับ”
“ใช่ครับ”
“สวัสดีครับคุณกู้ ตอนนี้พวกเรามาถึงประตูทิศตะวันออกของมหาวิทยาลัยเจียงไห่แล้ว รถปอร์เช่ 911 เทอร์โบ เอส ที่คุณสั่งซื้อจัดส่งมาถึงแล้วครับ”
กู้ชวนเงียบไป
ปลายสายพูดต่อว่า
“เอกสารรถ ใบกำกับการซื้อ ประกันภัย และป้ายทะเบียนชั่วคราวอยู่ในรถทั้งหมดครับ”
“ถ้าสะดวก รบกวนมารับรถและเซ็นรับด้วยครับ”
กู้ชวน: “……”
เขาเงยหน้ามองไปทางประตูทิศตะวันออกของมหาวิทยาลัย
รถขนส่งรถยนต์แบบปิดคันใหญ่กำลังค่อย ๆ เคลื่อนเข้ามาในสายตา
รถจอดสนิท
ประตูท้ายเปิดออก
รถปอร์เช่ 911 เทอร์โบ เอส สีเทาเงินคันใหม่เอี่ยมค่อย ๆ ถูกลดลงมา
สี
อุปกรณ์ตกแต่ง
แม้กระทั่งล้อแม็ก
ล้วนคล้ายกับคันที่โจวฮ่าวเพิ่งขับออกไปอย่างยิ่ง
ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นเงียบกริบ
ผู้ชม 120,000 คนในห้องไลฟ์ก็เงียบกริบเช่นกัน
พนักงานถือเอกสารมองไปรอบ ๆ
“คุณกู้ชวนอยู่ไหมครับ?”
“รบกวนมาลงชื่อรับรถคันใหม่ด้วยครับ”
เสิ่นหนานจือค่อย ๆ หันหน้าไป
มองกู้ชวน
กู้ชวนก็มองรถคันนั้น
ผ่านไปครู่ใหญ่
เสียงคำรามคุ้นหูก็ดังขึ้นจากด้านหลังอย่างกะทันหัน
ไม่รู้ว่าโจวฮ่าวย้อนกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่
เขานั่งอยู่ในรถ 911 ของตัวเอง โผล่หัวออกมาครึ่งหนึ่ง
มองรถของตัวเอง
แล้วมองรถบนรถขนส่ง
สีหน้าดูแย่ไปหมด
“ชวนจื่อ!”
“แกอธิบายให้เพื่อนฟังหน่อยสิวะ!”
“นี่มันมาจากไหนอีก?!”
มุมปากกู้ชวนกระตุกเบา ๆ
พูดตามตรง
ตอนนี้เขาเองก็อยากรู้เหมือนกัน