ชมรมคนรักรถแบล็กสโตนไม่ได้อยู่ในตัวเมือง
ที่ตั้งอยู่แถบชานเมืองทางเหนือของเจียงไห่
เป็นอาคารเดี่ยวสามชั้น
ด้านนอกมีลานจอดรถกว้างใหญ่
ข้าง ๆ เชื่อมกับสนามแข่งรถขนาดเล็ก
ตอนกู้ชวนขับรถเข้าไป
ความรู้สึกแรกมีอย่างเดียว
รถเยอะจริง ๆ
แถมแพงด้วย
บีเอ็มดับเบิลยูเอ็ม, เมอร์เซเดส-เบนซ์เอเอ็มจี, อาวดี้อาร์เอส, ปอร์เช่
ลึกเข้าไปอีก
มีทั้งเฟอร์รารี ลัมโบร์กินี แมคลาเรน
กระทั่งปอร์เช่เก้าร้อยสิบแปดสีเทาด้านคันหนึ่งก็ยังมี
กู้ชวนเผลอมองอยู่สองรอบ
โจวฮ่าวจอดรถแล้วเดินเข้ามา
“เป็นไงบ้าง?”
“มีของอยู่ใช่ไหมล่ะ?”
กู้ชวนพยักหน้า
“ไม่เลวเลย”
“ปกติคนที่นี่เอารถมาเล่นกันไม่น้อย”
โจวฮ่าวลดเสียงลง
“แต่นายอย่าคิดว่าทุกคนเป็นคุณชายคุณหนูตระกูลร่ำรวยล่ะ”
“มีทั้งคนทำธุรกิจสตาร์ตอัป”
“คนทำงานการเงิน”
“คนที่มีบริษัทของตัวเอง”
“บางคนก็เกิดมาในครอบครัวมีเงิน”
“สรุปคือที่มากันหลากหลาย”
“วันนี้เล่นตามปกติก็พอ”
กู้ชวนมองเขา
“กลัวฉันจะรู้สึกด้อยกว่าเหรอ?”
โจวฮ่าวชะงักไป
จากนั้นก็หันไปมองปอร์เช่เก้าร้อยสิบเอ็ดของกู้ชวน
แล้วนึกถึงทรัพย์สินกว่าร้อยล้านของเจ้าหมอนี่
เงียบไปสองวินาที
“ถือว่าฉันไม่ได้พูดแล้วกัน”
ถ้าเป็นเมื่อก่อนพูดแบบนี้กับกู้ชวนก็คงไม่ผิดนัก
แต่ตอนนี้น่ะเหรอ?
จู่ ๆ เขาก็รู้สึกว่าคนที่ต้องเตรียมใจจริง ๆ อาจเป็นตัวเองมากกว่า
ทั้งคู่เพิ่งเดินเข้าไป
ชายวัยสามสิบกว่า ๆ คนหนึ่งก็เดินเข้ามาต้อนรับ
รูปร่างไม่อ้วน
สวมเสื้อโปโลสีดำ
ที่ข้อมือใส่นาฬิกาสปอร์ต
ดูไม่มันเยิ้มเหมือนเถ้าแก่ใหญ่ในภาพจำเลยสักนิด
“ฮ่าวจื่อ?”
“ไม่เห็นมานานแล้วนะ”
“พี่หาน”
โจวฮ่าวยิ้มทักทาย
จากนั้นก็แนะนำ
“นี่กู้ชวน เพื่อนร่วมห้องสมัยมหาวิทยาลัยของผม”
“หานตง เจ้าของแบล็กสโตน”
กู้ชวนยื่นมือออกไป
“พี่หาน”
“เรียกเหล่าหานก็ได้”
หานตงหัวเราะพลางจับมือกับเขา