ช่วงหลายวันมานี้ กู้ชวนดังขึ้นมาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย
มีคนบนอินเทอร์เน็ตวิเคราะห์รถของเขา
มีคนวิเคราะห์ร้านค้าของเขา
ถึงขั้นมีคนจงใจวิ่งไปสั่งอาหารเต็มโต๊ะที่อวิ๋นเยว่หลี่ แล้วหันหน้าเข้ากล้องวิเคราะห์อย่างจริงจังว่า
“ดูจากทำเลที่เจ้าของร้านเลือกแล้ว กู้ชวนคนนี้มีความสามารถด้านธุรกิจสูงมาก”
ตอนกู้ชวนไถไปเจอ เขานิ่งเงียบไปพักใหญ่
อวิ๋นเยว่หลี่เปิดมาเกือบ 3 ปีแล้ว
ทำเลร้านเกี่ยวอะไรกับเขาสักนิดล่ะ
อย่างมากเขาก็แค่คนรับช่วงต่อ
แถมยังจ่ายเงินสดเต็มจำนวนอีกต่างหาก
แต่เขาคร้านจะสนใจแล้วว่าคนบนอินเทอร์เน็ตพูดยังไง
ขอแค่อยู่ ๆ อย่ามีคนโผล่มา 3 คน แล้วยืนกรานว่าเขาจะประดิษฐ์ระเบิดนิวเคลียร์ด้วยมือเปล่าก็พอ
ถ้าของแบบนั้นเกิดทำได้จริงขึ้นมา...
แนวเรื่องคงเพี้ยนไปนิด
ช่วงเช้า
ศูนย์บริการซ่อมรถยนต์เจี้ยนกั๋ว
คนงานตกแต่งร้านเริ่มเข้ามาทำงานแล้ว
เงิน 2 ล้านที่กู้ชวนทิ้งไว้ก่อนหน้านี้ กู้เจี้ยนกั๋วไม่ได้เอาไปใช้สุรุ่ยสุร่าย
ป้ายหน้าร้านทำใหม่
ปรับปรุงโซนต้อนรับ
เปลี่ยนลิฟต์ยกรถเก่าสองตัว
นอกจากนี้ยังแบ่งพื้นที่ส่วนหนึ่งไว้ เตรียมทำบริการตรวจเช็กและซ่อมรถพลังงานใหม่โดยเฉพาะ
ตอนกู้ชวนมาถึงร้าน กู้เจี้ยนกั๋วกำลังใช้ตลับเมตรคุยกับหัวหน้าคนงานพลางชี้โน่นชี้นี่
“ตรงนี้ไม่ต้องทำให้หรูหราเกินไป”
“ร้านซ่อมรถ ไม่ใช่คลับหรู”
“ทำไฟให้สว่างหน่อย”
“พื้นต้องไม่เห็นคราบง่าย”
“อุปกรณ์ต้องใช้งานได้จริง”
หัวหน้าคนงานพยักหน้ารัว ๆ
กู้ชวนฟังอยู่ข้างหลังสองนาที ก่อนจะหัวเราะออกมา