สนามแข่งรถปิดให้บริการบุคคลทั่วไปในวันนั้น
เฮยสือเหมาสนามช่วงบ่ายไว้
ดังนั้นทั้งสนามจึงมีแต่คนจากชมรมคนรักรถ
ก่อนลงสนามจริง
เจ้าหน้าที่เริ่มจากอธิบายเรื่องความปลอดภัย
ตรวจสอบสภาพรถ
ยาง
เบรก
แรงดันลมยาง
ทุกอย่างต้องผ่านการตรวจ
เมื่อก่อนตอนกู้ชวนดูวิดีโอแข่งรถ เขามักคิดว่าการลงสนามมันง่ายมาก
ขับเข้าไป
เหยียบคันเร่ง
เข้าโค้ง
ใครเร็วคนนั้นก็เจ๋ง
แต่พอมีทักษะการขับรถระดับมืออาชีพแล้วถึงได้รู้ว่า
รายละเอียดข้างในมีเยอะจนน่าตกใจ
แรงดันลมยางมากไปหน่อย
น้อยไปนิด
อุณหภูมิยาง
ประสิทธิภาพเบรกที่ลดลง
จุดศูนย์ถ่วงของรถ
ทุกอย่างส่งผลต่อเวลาในการวิ่งหนึ่งรอบ
“ลงสนามครั้งแรกเหรอ?”
เจ้าหน้าที่ถาม
“อืม”
กู้ชวนพยักหน้า
อีกฝ่ายพูดอย่างจริงจังว่า
“งั้นสองรอบแรกลองทำความคุ้นเคยกับเส้นทางก่อน”
“อย่าเพิ่งไล่ความเร็ว”
“จำสัญญาณธงให้ได้ก่อน”
“ธงเหลืองให้ลดความเร็ว”
“ธงแดงให้กลับเข้าพิต”
“ถ้ามีคนตามมาจากด้านหลังเร็วกว่า ก็ให้ทางบนทางตรง”
“ห้ามหลบให้กะทันหันตอนอยู่ในโค้งเด็ดขาด”
กู้ชวนฟังจบก็พยักหน้า
“เข้าใจแล้ว”
ฉินเจ๋อยืนอยู่ข้าง ๆ
สีหน้าประหลาดใจ
“นายจะเนียนว่าเพิ่งมาครั้งแรกไปจนสุดเลยจริง ๆ เหรอ?”
กู้ชวนขี้เกียจอธิบาย
เรื่องจริงมันอธิบายไม่ได้แล้ว
พูดมากไปก็ฟังเหมือนอวดรวยถ่อมตัว
เขาเลยเลือกปิดปาก
สวมหมวกกันน็อก
ขึ้นรถ
คาดเข็มขัดนิรภัย
สตาร์ตรถ
รถ 911 ค่อย ๆ เข้าสู่สนาม
รอบแรก