ศูนย์ประชุมนานาชาติเจียงไห่
ยังไม่ถึงเก้าโมงเช้า ลานหน้าทางเข้าก็มีรถจอดอยู่ไม่น้อยแล้ว
รถอย่างเมอร์เซเดส-เบนซ์เอสคลาส มายบัค หรือปอร์เช่ ที่ดูสะดุดตาในลานจอดรถของอาคารสำนักงานทั่วไป พอมาถึงที่นี่กลับแทบไม่เป็นที่สังเกต ประตูรถเปิดออก ผู้คนที่ลงมามีอายุต่างกันมาก ทั้งผู้บริหารบริษัทในชุดสูทเรียบร้อย ผู้ประกอบการสวมเสื้อฮู้ดกับรองเท้าผ้าใบ และคนทำงานในบริษัทลงทุนที่ห้อยบัตรพนักงานไว้หน้าอก เดินไปก็ยังตอบข้อความในวีแชตไปด้วย
การประชุมสุดยอดผู้ประกอบการรุ่นใหม่เจียงไห่
แม้จะใช้คำว่า “รุ่นใหม่” แต่ก็ไม่ได้กำหนดอายุเข้มงวดขนาดนั้น
อายุต่ำกว่า 40 ปีก็ยังพอเรียกว่านักธุรกิจรุ่นใหม่ได้
อย่างไรเสีย ในสังคมทุกวันนี้ ขอแค่มีประธานวัย 60 ปีนั่งอยู่ข้าง ๆ คนวัย 40 ก็เรียกตัวเองว่าวัยรุ่นผู้ประกอบการได้เต็มปาก
กู้ชวนจอดรถปอร์เช่ 911 เสร็จ พอลงจากรถก็เห็นเสิ่นหนานจือเดินมาจากอีกฝั่ง
วันนี้เธอแต่งตัวเป็นทางการอย่างเห็นได้ชัด
เสื้อสูทสีขาวนวล ด้านในเป็นเสื้อสายเดี่ยวสีดำเรียบ ๆ กับกางเกงขายาวสีเดียวกัน รองเท้าส้นสูงทำให้รูปร่างที่สูงโปร่งอยู่แล้วดูเพรียวขึ้นอีก ผมยาวไม่ได้รวบ ปล่อยสยายไว้ด้านหลังไหล่ มือถือเอกสารการประชุมอยู่
“คุณกู้”
เสิ่นหนานจือยิ้มพลางโบกมือให้จากระยะไม่กี่เมตร
กู้ชวนมองเธอ
“คุณเสิ่น”
“ไม่เลวนี่”
เสิ่นหนานจือเดินเข้ามา มองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าครึ่งรอบ “ในที่สุดก็รู้แล้วสินะว่ามาร่วมงานทางการจะใส่เสื้อยืดสีขาวไม่ได้”
วันนี้กู้ชวนเปลี่ยนชุดจริง ๆ
สูทลำลองสีเข้ม
ด้านในไม่ได้ผูกเนกไท
โดยรวมไม่ได้ดูเป็นทางการมาก แต่ก็ดูเรียบร้อยกว่าปกติเยอะ
“ปกติฉันใส่เสื้อยืดสีขาวแล้วมีปัญหาอะไร?”
“ไม่มีปัญหา”
เสิ่นหนานจือพยักหน้า “แค่คนอื่นเขามาร่วมประชุมผู้ประกอบการ แต่นายเหมือนมาหาห้องน้ำในศูนย์ประชุม”
กู้ชวน: “...”
ตั้งแต่ผู้หญิงคนนี้เป็นเจ้าของกิจการเอง ดูจะปากคมขึ้นชัดเจน
ทั้งคู่เข้าไปลงทะเบียนด้วยกัน