งานเสวนาโต๊ะกลมการลงทุนรุ่นใหม่ช่วงบ่ายไม่ได้จัดในห้องประชุมหลัก
งานมีขนาดเล็กกว่า
รองรับคนได้มากกว่า 300 คน
หัวข้อก็ตรงไปตรงมามาก:
【โครงการระยะเริ่มต้น นักลงทุนมองหาอะไรกันแน่?】
ตอนกู้ชวนเดินขึ้นเวที ด้านล่างก็เริ่มมีคนกระซิบกระซาบกันแล้ว
“นี่คือกู้ชวนเหรอ?”
“คนที่อายุยี่สิบสองน่ะนะ?”
“ผู้ถือหุ้นระยะแรกของชีกวง”
“ได้ยินว่าลงทุนห้าล้านแลกกับหุ้น 18% แค่เดือนกว่า ๆ มูลค่าบริษัทก็ขึ้นไปถึง 120 ล้านแล้ว”
“ผลตอบแทนเว่อร์เกินไปแล้ว”
“ก็แค่กำไรบนบัญชี”
“แค่นั้นก็เก่งมากแล้ว”
กู้ชวนนั่งลงตรงที่นั่งริมสุด
แขกรับเชิญอีกสามคนอายุมากกว่าเขาทั้งหมด
คนหนึ่งเป็นหุ้นส่วนบริษัทเงินร่วมลงทุน
อีกคนเป็นผู้ประกอบการที่ก่อตั้งธุรกิจต่อเนื่องมาหลายแห่ง
ส่วนอีกคนเป็นผู้ดูแลสำนักงานการลงทุนของครอบครัวที่ลงทุนในสินค้าอุปโภคบริโภค
ตอนพิธีกรแนะนำกู้ชวน ยังเห็นได้ชัดว่าชะงักไปนิดหนึ่ง
“แขกรับเชิญคนสุดท้าย เชื่อว่าช่วงนี้หลายคนคงเคยเห็นบนอินเทอร์เน็ตกันมาบ้าง”
“คุณกู้ชวนครับ”
“นักลงทุนอิสระ”
“ผู้ถือหุ้นระยะแรกของเทคโนโลยีชีกวง”
เสียงปรบมือดังขึ้นจากด้านล่าง
กู้ชวนยกไมโครโฟนขึ้น
“สวัสดีครับทุกคน”
“ผมโดนลากขึ้นมาบนเวทีกะทันหัน”
“เดี๋ยวถ้าพูดผิดอะไรไป ก็ถือว่าผู้จัดเลือกคนมาพลาดแล้วกันครับ”
ในงานเงียบไปชั่วครู่
ก่อนเสียงหัวเราะจะดังขึ้นทั่วห้อง
บรรยากาศผ่อนคลายลงทันที
พิธีกรเองก็หัวเราะตาม
“คุณกู้มีอารมณ์ขันนะครับ”
“งั้นคำถามแรกขอเริ่มจากคุณเลย”
“ช่วงนี้การลงทุนของคุณในเทคโนโลยีชีกวงได้รับความสนใจมาก”
“ผู้ประกอบการรุ่นใหม่หลายคนอยากรู้ว่า”
“สำหรับโครงการระยะเริ่มต้น คุณมองอะไรก่อนเป็นอันดับแรก?”
สายตาทุกคู่หันมามอง
กู้ชวนคิดอยู่ครู่หนึ่ง
“ก่อนอื่นดูว่ามีคนต้องการมันจริง ๆ หรือเปล่า”
พิธีกรถามต่อ:
“ความต้องการเหรอครับ?”
“ใช่ครับ” กู้ชวนตอบ “เพราะโครงการระยะแรกส่วนใหญ่ยังไม่มีกำไร”
“บางทีกระทั่งผลิตภัณฑ์ก็ยังไม่สมบูรณ์ดี”
“ช่วงนี้ดูงบการเงินก็เห็นอะไรได้ไม่มาก”