เล้ยเฮี้ยวช่งพยักหน้า ประสานมืออำลาเฉินอัน
เฉินอันครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยเสียงเรียบว่า “ไม่ทราบว่าพี่เล้ยเฮี้ยวช่งรีบร้อนเดินทางเช่นนี้ เพราะมีศัตรูตามล่าหรือเปล่า ต้องการให้ผมช่วยไหม”
เล้ยเฮี้ยวช่งมีสีหน้าเศร้าหมอง “ความหวังดีของพี่หวัง พวกเราซาบซึ้งใจ แต่เรื่องนี้พูดยาว และเกี่ยวพันถึงเรื่องใหญ่ พวกเราไม่สะดวกและไม่อาจดึงคุณเข้ามาพัวพันได้”
“พี่หวัง นี่คือเครื่องหมายของผม หากผมหลุดพ้นจากสถานการณ์นี้ได้ วันหน้าเมื่อคุณว่างก็นำมันไปหาผมที่สำนักยื้อซานได้ ผมจะเลี้ยงคุณดื่มให้เต็มที่!”
“แต่วันนี้ คงต้องแยกกันตรงนี้แล้ว”
เล้ยเฮี้ยวช่งมอบจี้รูปน้ำเต้าให้เฉินอัน แล้วประสานมืออำลาอย่างเคารพ
เฉินอันเห็นดังนั้น ก็อดเสียดายไม่ได้
แม้เขาจะคิดค้นเก้ากระบี่เดี่ยวพลิกฟ้าขึ้นมาเองได้ แต่เกรงว่าจะไม่สมบูรณ์นัก
อย่างไรเสีย ในต้นฉบับที่เขาอ่าน เล้ยเฮี้ยวช่งบรรลุเพียงขั้นเล็ก มีแค่กระบวนท่าทำลายกระบี่
แม้แต่ฟงชิงหยางก็ยังบรรลุเพียงขั้นใหญ่ อยู่ในขอบเขตไร้ท่วงทำนอง
ยังไปไม่ถึงขอบเขตไร้กระบี่ ที่ต้นไม้ใบหญ้าและไม้ไผ่ก้อนหินล้วนใช้เป็นกระบี่ได้
ผู้ที่ทำได้ถึงขั้นนั้น ก็มีเพียงต๋องกู้ชิวไป๋เท่านั้น!
เก้ากระบี่เดี่ยวพลิกฟ้าไม่ใช่วิชาตามแบบแผนทั่วไป แต่มันคือขอบเขตหนึ่ง เป็นกระบวนท่าที่ไร้ท่วงทำนองแต่เอาชนะท่วงทำนองได้!
วิชาทั่วหล้า มีเพียงความเร็วเท่านั้นที่ไม่มีสิ่งใดทำลายได้!
ต้องมีสายตาและมือที่ว่องไว จึงจะเข้าใจขอบเขตของมัน!
กระบวนท่าใดก็ตามที่อยู่ต่อหน้าคุณ ล้วนไร้ความหมาย!
คุณเพียงใช้กระบวนท่าเดียว!
ก็ทำลายได้แล้ว!
เฉินอันอยากตามพวกเขาไปอยู่เหมือนกัน แต่จะดูจงใจเกินไป และอาจให้ผลตรงกันข้าม
อย่างไรก็ตาม เขาพอจะรู้แล้วว่าพวกเขาจะไปที่ไหน
สำนักหยูหนี่แห่งเมย์ซาน!
นอกจากนี้ เขายังได้เครื่องหมายสำหรับไปสำนักยื้อซานด้วย