เธอหลับตาลง
หยางเย่กำลังนับแร่หินอยู่ไม่ไกล พอเห็นท่าทางของเธอ ก็เผยรอยยิ้มเยาะเย้ยออกมา
คนอื่น ๆ ก็สังเกตเห็นเช่นกัน
“โอ้ หลินจิ้งทำอะไรน่ะ? สร้างวิชายุทธ์เองเหรอ?”
“น่าจะใช่ ครั้งแรกคงตกใจจนใช้ไม่สำเร็จ”
“แค่เงื่อนไขพรสวรรค์ชั้น E ครั้งแรกยังไม่สำเร็จ แล้วครั้งที่สองจะสำเร็จได้หรือ?”
“ฝันไปเถอะ! ต่อให้เธอเข้าใจดาบสามท่าข้ามฟ้าได้แล้วจะมีประโยชน์อะไร? ไม่มีเงินฝึกฝน สุดท้ายก็เป็นแค่ผู้หญิงหาเช้ากินค่ำในเหมืองอยู่ดี!”
“นั่นสิ อย่าเสียเวลาเลย รีบขุดแร่ต่อเถอะ”
เสียงเยาะเย้ยดังขึ้นระงม
หลินจิ้งได้ยินทั้งหมด
แต่ในหัวของเธอมีเพียงเรื่องราวที่ประสบมาตลอดหลายวันที่ผ่านมา
ความอัปยศ
ความไม่ยอมแพ้
ความโกรธ
เธออยากพุ่งออกจากกรงขังนี้ อยากสลัดพันธนาการที่พันธนาการร่างกายของตัวเอง!
ร่างกายของเธอเกร็งแน่น ราวกับจะทุ่มเรี่ยวแรงทั้งหมดลงไปกับครั้งนี้!
ตูม!
ทันใดนั้น หินในเหมืองก็สั่นสะเทือนขึ้น!
“เกิดอะไรขึ้น?”
ทุกคนหน้าเปลี่ยนสี ต่างพากันลุกขึ้นยืน
แรงสั่นสะเทือนรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ เศษหินร่วงกราวลงมาจากเพดานถ้ำ
“เหมืองจะถล่มแล้วหรือ?!”
ทุกคนตกใจสุดขีด พากันวิ่งหนีออกไปอย่างบ้าคลั่ง
“พวกคุณรีบดูเร็ว!” จางเวยชี้ไปที่หลินจิ้งทันใด น้ำเสียงเปลี่ยนไปจนแทบจำไม่ได้ “ท้องของหลินจิ้ง... เหมือนมีลมปราณอะไรบางอย่างกำลังสั่นสะเทือน!”
ทุกคนหันกลับไปมอง
หลินจิ้งนั่งขัดสมาธิอยู่ตรงมุมหนึ่ง แสงสว่างเลือนรางส่องออกมาจากท้องของเธอ อากาศรอบตัวบิดเบี้ยวไปหมด
หยางเย่หน้าเปลี่ยนสีอย่างมาก
“ผู้หญิงโง่คนนี้! เธอกำลังสร้างวิชาภายในเอง! พลังภายในกำลังคลุ้มคลั่ง! เธอจะระเบิดตาย!”