“เริ่มแล้ว! ในที่สุดก็เริ่มสักที!”
ช่องหมู่บ้านหยานอวี๋เดือดพล่านขึ้นมาทันที
ตอนเฉินอันออนไลน์ ผู้เล่นทั่วหมู่บ้านต่างกำหมัดเตรียมพร้อม บ้างตรวจสอบอุปกรณ์ บ้างซื้อยาเม็ด บ้างหารือแผนการกับเพื่อน
เขามองกล่องอาวุธของตัวเอง
ดาบยาวนอนนิ่งอยู่ข้างใน
แต่ตอนนี้เขาชอบใช้หมัดมากกว่า คอมโบสามท่าของไท่จี๋ฉวนยังทำให้มือของเขาร้อนอยู่เลย
ด้วยความแข็งแกร่งในตอนนี้ ท่ามกลางผู้เล่นขั้นหมุนหนึ่งที่เข้าร่วมศึกมหาป่วน เขาแทบจะไร้เทียมทาน
หนึ่งทุ่มตรง
【คุณเข้าสู่สนามศึกมหาป่วนหมู่บ้านหยานอวี๋แล้ว】
【กำลังสุ่มจัดสรร...】
【จัดสรรเสร็จสิ้น】
【ขอให้คุณประสบชัย】
แสงขาววาบขึ้น
เฉินอันลืมตา แล้วพบว่าตัวเองยืนอยู่บนถนนที่คุ้นเคยสายหนึ่ง
หมู่บ้านหยานอวี๋
แต่ก็ไม่ใช่เสียทีเดียว
ที่นี่คือมิติอิสระซึ่งจำลองขึ้นมา ถนน บ้านเรือน และผังเมืองเหมือนหมู่บ้านหยานอวี๋จริงทุกประการ
เขาสวมชุดดำรัดรูป ใบหน้าถูกผ้าคลุมปิดไว้ เผยให้เห็นเพียงดวงตาคู่หนึ่ง
ใกล้กันมีผู้เล่นแต่งตัวเหมือนกันยืนอยู่สามคน เหนือศีรษะของทุกคนมีตัวเลขนับถอยหลังสิบวินาที
ขยับไม่ได้ชั่วคราว
เฉินอันกวาดตามองอย่างรวดเร็ว
ด้านซ้ายเป็นชายผมยาวตาเข คนผู้นั้นมีแววตาตื่นเต้น มุมปากยกยิ้ม พลางกวาดตามองอีกสองคนราวกับกำลังมองเหยื่อ
ตรงกลางเป็นชายหนุ่มคนหนึ่ง แววตาหลุกหลิก มือแตะด้ามดาบ เห็นได้ชัดว่าประหม่าอยู่บ้าง เป็นมือใหม่ แถมยังเป็นประเภทที่อ่อนแอมาก
ด้านขวา...
สายตาของเฉินอันชะงักไป
เป็นหญิงสาวที่มัดผมเป็นมวยกลม
ผมถูกรวบสูง เผยหน้าผากเกลี้ยงเกลา ดวงตากลมโต ขนตางอน ใบหน้าเล็กและงดงาม
แต่ในดวงตาคู่นั้นไม่มีความประหม่าหรือตื่นเต้นแม้แต่น้อย
มีเพียงความเฉยชา
ราวกับกำลังมองคนตาย
เฉินอันรู้สึกไหววูบในใจ
ผู้หญิงคนนี้ไม่ธรรมดา
ชายตาเขาก็สังเกตเห็นเธอเช่นกัน เขากวาดตามองตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนสายตาจะหยุดอยู่ที่กล่องอาวุธตรงเอวของเธอ
กล่องอาวุธแง้มอยู่นิดหน่อย เผยให้เห็นด้ามดาบสองด้าม