“ไอ้พวกแดนกิมจิ! พูดอะไรของแก! แดนซากุระของเราเก่งกว่าพวกแกตั้งเยอะ!”
“จะเถียงกันทำไม ถ้าจะเถียงก็ไปฟาดฟันกันด้วยดาบจริงในมหกรรมวิถีนักสู้สิ!”
“สรุปก็คือ จินอิงกั๋วเจ๋งที่สุด! หลี่ชิงเสวียนกำลังจะกลายเป็นอดีตแล้ว!”
“ต่อไปหลงกั๋วจะประจบประแจงตามหลังจินอิงกั๋วก็ยังไม่ทัน!”
ผู้เล่นในช่องของหลงกั๋วเงียบงันไป
มีคนพิมพ์ด้วยความขมขื่นว่า “ประเทศเรามีคนกว่าพันล้านคน หรือจะมีแค่ปรมาจารย์ยุทธ์หลี่คนเดียวจริง ๆ?”
“ช่วยไม่ได้หรอก พวกทุนใหญ่ในหลงกั๋วต่างคนต่างสู้ ภายในประเทศก็เน้นพัฒนาอย่างสมดุล พูดได้แค่ว่าเราได้เปรียบมากในเรื่องจำนวนคน แต่ถ้าวัดกันที่ฝีมือส่วนบุคคล เราห่างชั้นกับประเทศอื่นจริง ๆ”
“แล้วที่เรียกกันว่า ยอดนักสู้ 24 แห่งหลงกั๋วล่ะ? ประมุขพันธมิตรยุทธ์ของเมืองหลักต่าง ๆ ล่ะ? ไม่รู้สึกละอายบ้างหรือไง? ถูกประเทศอื่นเหยียดหยามอยู่เหนือหัวทุกปี แถมยังติดห้าสิบอันดับแรกของโลกไม่ได้ด้วยซ้ำ!”
“จริง ๆ แล้วหลงกั๋วของเราก็มีอัจฉริยะและผู้มีพรสวรรค์ขั้นห้าที่สะเทือนฟ้าดินอยู่ไม่น้อย น่าเสียดายที่หลายคนเดินทางผิด เล่นสกปรกจนเข้าร่วมมหกรรมวิถีนักสู้ไม่ได้”
……
ในป่าลึก
บนยอดเขาที่หมอกเมฆปกคลุม มีคนเจ็ดคนนั่งขัดสมาธิอยู่บนแท่นหินเขียว
ชายผู้นำกลุ่มอายุเกินครึ่งศตวรรษ เส้นผมและหนวดเคราขาวปนดำ ใบหน้างดงามดุจหยก ลมหายใจทั่วร่างเก็บซ่อนอยู่ภายใน ดูไม่ต่างจากคนธรรมดา
แต่หากมีผู้เชี่ยวชาญอยู่ที่นี่ ย่อมสัมผัสได้ถึงแรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวที่ซ่อนเร้นและยังไม่แผ่ออกมา
หลี่ชิงเสวียน
ราชันนักสู้ขั้นหมุนหกเพียงคนเดียวของหลงกั๋ว และหนึ่งใน 27 องค์ศักดิ์สิทธิ์แห่งโลก
เบื้องหลังเขามีชายห้าคนกับหญิงหนึ่งคนนั่งขัดสมาธิ ทุกคนสวมอุปกรณ์หยกระดับสี่ ลมหายใจหนักแน่นลึกล้ำ
ในนั้นมีถึงห้าคนที่เป็นยอดนักสู้ 24 แห่งหลงกั๋ว!
และทั้งห้าคนยังเป็นศิษย์เอกของหลี่ชิงเสวียน!
ขณะนี้ทั้งเจ็ดคนกำลังมองม่านแสงที่ลอยอยู่เบื้องหน้า
นั่นคือการสตรีมทั่วโลกของแจ็ค