“อันจื่อ! ฉันนี่พูดไม่ออกเลยจริง ๆ!” โจวหยวนด่ากราดในช่องแชต
“ไอ้ผู้อำนวยการโรงเรียนคนนี้ ก่อนหน้านี้ยังพูดจาหนักแน่นว่าจะดึงนายเข้าร่วม จะคืนความบริสุทธิ์ให้ จะคืนสถานะนักเรียนให้! พอได้หลินจิ้งมาแล้ว กลับไม่สนหน้าไม่สนหลังเลย!”
“ยังมีครูหลี่อีก! เมื่อวานยังบอกฉันว่าต้องคุยกับเฉินอันให้ดี ๆ ว่าโรงเรียนให้ความสำคัญกับเขามากแค่ไหน ต้องพาเขากลับมาให้ได้...”
“ถุย! หน้าตาก็สวยแท้ ๆ ทำไมถึงกลับกลอกได้ขนาดนี้?!”
เฉินอันกลับเข้าห้อง ตัดเสียงอึกทึกจากชั้นล่างออกไป แล้วมองข้อความของโจวหยวนพลางยิ้มบาง ๆ
“เดิมทีผมก็ไม่ได้คิดจะกลับไปอยู่แล้ว ไม่เป็นไรหรอก” เขามองวิชาเบากายสามเล่มกับไอเทมสีขาวระดับหนึ่งและชุดเงินที่วางอยู่ในอินเวนทอรี่ ก่อนตอบกลับไป
“อ้อ ผมเก็บวิชาเบากายไว้ให้นายสามเล่ม แล้วยังมีอุปกรณ์อีกนิดหน่อย เดิมทีตั้งใจจะเอาไปให้ แต่ดูจากสถานการณ์ตอนนี้แล้ว เราอย่าเพิ่งเจอกันดีกว่า”
ทางฝั่งโจวหยวนเงียบไปสองสามวินาที จากนั้นข้อความก็เด้งขึ้นมารัว ๆ
“เชี่ย! อันจื่อ นายเป็นพี่น้องแท้ ๆ ของฉันเลย!”
“วิชาเบากาย?! จริงเหรอเนี่ย?!”
“ไม่ได้นะ ไม่ได้เด็ดขาด! สถานการณ์ของนายตอนนี้ อย่ามาเจอฉันเด็ดขาด! อันตรายเกินไป!”
โจวหยวนสงบลง แต่น้ำเสียงกลับจริงจังยิ่งกว่าเดิม
“อันจื่อ นายมีน้ำใจแบบนี้ฉันก็ดีใจแล้ว แต่ที่นายพูดก็ถูก ตอนนี้เราอย่าเพิ่งเจอกันดีกว่า”
“รีบเอาของกับเงินทั้งหมดไปแลกเป็นเงินจริงซะ! ยังไงนายก็ทำกำไรได้มหาศาลแล้ว ต่อไปจะไม่เล่นเกมนี้ก็ช่างมัน เผื่อโดนฆ่าแล้วอายุขัยลดฮวบ สู้หายตัวไปสักพักดีกว่า! พอพวกนั้นหาตัวนายไม่เจอแล้ว ค่อยกลับมาเล่นก็ยังได้!”
“นายไม่รู้หรอกว่า ศาลาหลงอวิ๋นมีกิลด์อยู่ในหมู่บ้านมือใหม่ทั้งสิบแห่งของเมืองเจียงโจว ส่วนในเมืองเจียงโจวยังมีปรมาจารย์ยุทธ์ขั้นหมุนสามกับขั้นหมุนสี่อีกด้วย!”