หลังโจวหมู่ออกมา ใบหน้าก็เขียวคล้ำ
เขาก้มลงมองขาตัวเอง—เกราะขาหายไปแล้ว
เกราะขาลมพายุชิ้นนั้น เขาจ่ายเงินไปถึงหนึ่งแสนสองหมื่นหยวนซื้อจากหมู่บ้านอื่น เป็นของชั้นยอดสายความคล่องตัวที่ปลุกเสกสองครั้ง
แล้วมันก็หายไปแบบนี้
“แม่งเอ๊ย!”
เขาชกเสาข้าง ๆ อย่างแรง
ด้านหลัง หลินหานกับสวี่เฟิงก็ปรากฏตัวออกมาตามลำดับ
ทั้งสามมองหน้ากัน ต่างเห็นความอับอายและโกรธแค้นบนใบหน้าของอีกฝ่าย
รองเท้าของหลินหานหายไป
สนับแขนของสวี่เฟิงหายไป
ชุดทองสามชิ้นระเบิดดรอปออกไปแบบนี้เอง
“แม่งเอ๊ย!” โจวหมู่กัดฟัน “เฉินอันต้องมีชุดทองเต็มตัวอยู่แน่! ถ้าไม่ใช่เพราะเมื่อกี้พลังเลือดของฉันไม่เต็ม เขาจะเอาชนะฉันได้ยังไง?”
หลินหานพยักหน้า กัดฟันกรอด “แม่งเอ๊ย! ชุดทองของฉัน! ไอ้เด็กนี่ฉวยโอกาสตอนคนอื่นลำบาก ต่ำช้าชะมัด! ไม่อย่างนั้น ด้วยฝีมือของมันจะเป็นไปได้ยังไง?”
สวี่เฟิงเองก็ทั้งโกรธทั้งเสียดายแทบบ้า “ใช่! ใครจะไปคิดว่ามันมีวิชาภายในแบบหมัด พวกเราไม่ได้เพิ่มดาเมจป้องกันพลังภายในเลย เลยโดนมันกดทาง! ไม่อย่างนั้นมันไม่มีทางเอาชนะพวกเราได้แน่!”
ทั้งสามต่างหาข้ออ้างให้ตัวเอง สีหน้าจึงดีขึ้นเล็กน้อย
“โทษไอ้ลัวเลี่ยนั่นแหละ ไม่ยอมเตือนพวกเรา!” หลินหานพูดอย่างขุ่นเคือง
โจวหมู่สูดหายใจลึก ๆ ข่มความโกรธในใจลง
“ช่างเถอะ อุปกรณ์หายไปก็ซื้อใหม่ได้” เขามองทั้งสองคน “ความเสียหายของพวกนาย ฉันจะชดใช้ให้เอง”
หลินหานกับสวี่เฟิงตาเป็นประกาย
“พี่โจวใจกว้างจริง ๆ!”
โจวหมู่โบกมือ กำลังจะติดต่อซูหว่าน ทันใดนั้นก็เห็นข้อความเลื่อนขึ้นเต็มช่องของหมู่บ้านหยานอวี๋ ทั้งเรื่องศาลาหลงอวิ๋นประกาศหมายจับเฉินอัน และถูกเฉินอันสังหารกลับ
…
“คนเดียวฆ่าได้สองร้อยคนเหรอ? จริงหรือเปล่า?”
“จริง! ฉันเห็นกับตาตัวเองเลย! เขาคนเดียวไล่ฆ่าคนของศาลาหลงอวิ๋นเลย!”
“โหดขนาดนั้นเลยเหรอ…”
โจวหมู่นิ่งอึ้ง
หลินหานกับสวี่เฟิงก็นิ่งอึ้งเช่นกัน
ทั้งสามมองหน้ากัน ต่างเห็นความตกตะลึงในดวงตาของอีกฝ่าย
คนเดียว
ฆ่าคนไปสองร้อยคน?
ไล่ฆ่าคนทั้งศาลาหลงอวิ๋น?
โจวหมู่นึกถึงคำพูดเมื่อครู่ว่า “มันไม่มีทางเอาชนะฉันได้แน่” ใบหน้าก็ร้อนผ่าวขึ้นมาทันที