เจ็ดโมงห้าสิบนาทีเช้า
เฉินอันผลักประตูเข้าไปในห้องรับแขกของบ้านลุง
กลิ่นขนมซาลาเปามัน ๆ ลอยเข้ามาปะทะหน้า ครอบครัวสี่คนของลุงนั่งล้อมโต๊ะอาหาร กำลังกินข้าวเช้ากันอยู่
เฉินอันยืนเปลี่ยนรองเท้าที่โถงทางเข้า
ป้าสะใภ้หวังชุยหลานกำลังยัดซาลาเปาเข้าปาก เหลือบมองเขา ไม่พูดอะไร
ลุงเฉินเจิ้นกั๋วเงยหน้าขึ้น ยิ้มทักทาย: "เสี่ยวอันกลับมาแล้วเหรอ? กินข้าวเช้าหรือยัง? มากินสิ นั่งสิ"
เฉินอันพยักหน้า: "ลุงครับ กินมาแล้ว"
จริง ๆ แล้วไม่ได้กิน
แต่เขาไม่อยากนั่งไปตรงนั้น
ตำแหน่งนั้น เก้าอี้ตัวเล็กห่างจากโต๊ะอาหารหนึ่งเมตร เป็นของเขา
นั่งไปก็ยิ่งอึดอัด
เฉินเจิ้นกั๋วอยากพูดอะไรอีก หวังชุยหลานใช้ศอกดันเขา ลดเสียงลง: "กินของคุณไป"
เฉินเจิ้นกั๋วอ้าปาก จะพูดอะไรสุดท้ายก็ไม่พูดอีก
เฉินอันนั่งลงบนเก้าอี้ตัวเล็ก
ห้องรับแขกไม่ใหญ่ บนผนังมีรูปถ่ายครอบครัวสี่คน
น้องสาวลูกพี่ลูกน้องเฉินหยูเว่ยอายุสิบแปดอยู่มัธยมปลายปีหก เรียนโรงเรียนเดียวกับเฉินอัน แต่ใช้เงินฟุ่มเฟือย ที่โรงเรียนคนอื่นคิดว่าเธอเป็นลูกคนรวย
เมื่อคืนเธอก็เข้าเกมเทพยุทธ์ด้วย
ตอนนี้กำลังค่อย ๆ จิบโจ๊ก ใบหน้ามีรอยยิ้มจาง ๆ ไม่ได้ยิ้มให้ใคร แค่มีความสุข
น้องชายลูกพี่ลูกน้องเฉินห่าวอายุสิบหกอยู่มัธยมปลายปีสาม ก้มหน้ากดมือถือเล่นเกม เคี้ยวซาลาเปาในปากส่งเสียงดังจั๊บ ๆ
หวังชุยหลานวางตะเกียบ ยิ้มกว้างมองเฉินหยูเว่ย: "หยูเว่ยเอ๋ย เมื่อคืนเธอบอกว่าวัดออกมาได้ดับเบิลซี พรุ่งนี้จะซื้ออะไรนะ?"
เฉินหยูเว่ยเช็ดปาก น้ำเสียงเรียบ ๆ แต่แววตามีความภูมิใจ: "พลังภายใน วิชาต่อสู้ อุปกรณ์ ยาเพิ่มพลังงานอะไรประมาณนั้น รวมแล้วเกือบสามหมื่น"