เฉินอันลืมตาขึ้น ฝาแก้วของแคปซูลเกมค่อยๆ เปิดออก
ความเหนื่อยล้าพุ่งขึ้นมาทันที อยู่ทั้งคืนในเกม ร่างกายเหนื่อยจริงๆ
แต่ในเวลาเดียวกัน พลังที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อนก็ไหลเวียนอยู่ในร่างกาย
เขากำหมัด
มีแรง
มีแรงจริงๆ
บริเวณตันเถียนอุ่นๆ เหมือนมีเตาไฟเล็กๆ อยู่ในท้อง
"จริงด้วย โลกในเกมกับโลกจริงเชื่อมกัน!"
เฉินอันยิ้มมุมปาก คลานออกจากแคปซูลเกม
เพิ่งยืนได้มั่นคง ไหล่ก็ถูกตบหนักๆ
"อันจื่อ!"
โจวหยวนวิ่งหน้าตื่นเต้นเข้ามา หน้ายิ้มจนแทบแตก "วิชาดาบโก้วเว่ยของฉันขึ้นชั้นสองแล้ว! เพิ่มพลังแขน 2 แต้มกับสถานะความอึด! อีกไม่นานก็ลงดันเจี้ยนได้แล้ว!"
เฉินอันขยี้ไหล่ "เบาๆ หน่อย เจ็บนะ"
โจวหยวนหัวเราะคิกๆ หยุดไม่ได้ "นายไม่รู้หรอก งานเลี้ยงไหมมันสบายมาก! แค่เก็บเส้นไหมทุกๆ ไม่กี่นาที ว่างสุดๆ
พวกเราฟันดาบไปด้วยฝึกความชำนาญไปด้วย อาจารย์พูดถูกจริงๆ ช่วงแรกต้องใช้ท่าไม้ตายฝึกฝนร่างกาย พอค่าสเตตัสถึงเกณฑ์ ค่อยไปซื้อเคล็ดลมหายใจพื้นฐาน"
เขาพูดพร่ำไม่หยุด เฉินอันแค่ฟัง แล้วพยักหน้าเป็นครั้งคราว
สองคนเดินไปทางห้องเรียน
ในห้องเรียนมีคนล้อมวงกันอยู่แล้ว พูดคุยกันเสียงดัง
โจวหยวนลากเฉินอันเบียดเข้าไป
"โอ้ โจวหยวนมาแล้ว!" ผู้ชายสูงผอมคนหนึ่งโบกมือ "มาเร็ว เล่ามาสิ วิชาดาบโก้จงเว่ยของนายถึงชั้นไหนแล้ว?"
โจวหยวนยืดอกอย่างภูมิใจ "ชั้นสอง! ใกล้จะชั้นสามแล้ว!"
ผู้ชายสูงผอมชื่อหลิวหยาง อยู่กลุ่มเลี้ยงไหมเหมือนกัน เขายิ้มกว้าง "ฉันเพิ่งชั้นหนึ่ง แต่กลุ่มปลูกผักสบายกว่า ฉันขุดดินไปด้วยฝึกไปด้วย