แชตหมู่บ้านหยานอวี๋ระเบิดเดือดขึ้นมาทันที
“เชี่ย! เฉินอันน่ากลัวชะมัด! คนเดียวไล่ล่ายอดฝีมือทั้งศาลาหลงอวิ๋นเลย!”
“สงครามกิลด์นี่หว่า! แม่งเอ๊ย! โหดเลือดสาดเกินไปแล้ว!”
“คนดำเฉินอันผ่านไปที่ไหน ที่นั่นก็กลายเป็นแสงขาวเกลื่อนกลาด!”
“คนหนีออกจากหมู่บ้านกันไปเยอะเลย!”
“เฉินอันคนนี้เด็ดขาดจริง ๆ ถึงกับจะถอนรากถอนโคนศาลาหลงอวิ๋นเลย!”
“นึกว่าจะต้องรอถึงพรุ่งนี้ซะอีก ไม่คิดเลยว่าเฉินอันจะลงมือก่อน เร็วจนตั้งตัวไม่ทันจริง ๆ!”
“อมิตาภพุทธ เฉินอันโหดเหี้ยมเกินไปแล้ว”
“ยุทธภพก็เป็นแบบนี้แหละ พอผูกแค้นกันแล้ว ไม่แกตายก็ฉันตาย! ใครมันจะมาพูดเรื่องความรู้สึกกับแกกัน!”
“นั่นสิ! ตอนศาลาหลงอวิ๋นแย่งอุปกรณ์ของเขา แถมยังจะฆ่าเขาอีก ทำไมตอนนั้นไม่มีใครพูดว่าพวกนั้นกร่างล่ะ?”
“พูดก็ถูก แต่ฆ่าคนไปตั้งเยอะ แบบนี้ก็โหดไปหน่อย…”
“โหดแล้วจะทำไม? ถ้าไม่โหดจะเอาชีวิตรอดได้ยังไง? ลองไปใช้เหตุผลคุยกับกิลด์ใหญ่พวกนั้นดูสิ!”
“สุดยอด! เฉินอันสุดยอดจริง ๆ! คนเดียวล้มกิลด์ใหญ่ทั้งกิลด์ แบบนี้สิถึงเรียกว่าผู้แข็งแกร่งตัวจริง!”
“ชื่นชมไปแล้วได้อะไร? ปีศาจสังหารคนอย่างเขา อีกไม่นานก็ต้องถูกกำจัดแน่”
ในแชตมีทั้งเสียงประณาม ชื่นชม เลื่อมใส ตำหนิ ด่าทอ…เสียงหลากหลายปะปนกันไปหมด
ภายในฐานทัพกิลด์ของโรงเรียนมัธยมต้นที่หนึ่ง
เฉินเสว่กับคนอื่น ๆ ยืนล้อมกัน มองข้อความในแชตด้วยร่างกายที่สั่นเทา
หลี่ชิวหนิงกลับมายังฐานที่มั่นของกิลด์ด้วยใบหน้าซีดเผือด
“สองวันนี้อย่าออกจากหมู่บ้านเด็ดขาด! เฉินอันฆ่าจนคลั่งไปแล้ว! เขามัน…ปีศาจสังหารคน! เป็นปีศาจชัด ๆ!”
เสียงของเธอสั่นเครือ
“โดยเฉพาะเธอ หลินจิ้ง!” เธอหันไปมองหลินจิ้ง แววตาเต็มไปด้วยความกังวล “อย่าให้เฉินอันฆ่าเธอเด็ดขาด ตอนนี้ในหมู่บ้านหยานอวี๋ก็มีแค่เธอคนเดียวที่มีโอกาสต่อกรกับเฉินอันได้ในอนาคต!”
หลินจิ้งพยักหน้าเงียบ ๆ แต่มือที่กำด้ามกระบี่แน่นจนข้อนิ้วซีดขาว