กำลังหดหู่อยู่ จู่ ๆ ก็ได้ยินคนข้าง ๆ คุยกัน
“พวกคุณเห็นคนที่ใช้วิชาหมัดคนนั้นไหม?”
“เห็นแล้ว! โห แม่งโคตรเก่ง! หมัดเดียวร่วงคนหนึ่ง!”
“ผมว่าเขาฆ่าไปเกือบร้อยคนแล้วนะ!”
“ร้อยคน? นี่เพิ่งผ่านไปนานแค่ไหนเอง?”
เฉินเสว่เปิดช่องแชต
มีข้อความตอบกลับหลายร้อยข้อความแล้ว
“ผมก็โดนเขาฆ่า! หลบไม่พ้นเลย!”
“เร็วอะไรขนาดนั้น? วิชาเบากายระดับสองของผมยังวิ่งไม่ทันเขาเลย!”
“ประเด็นคือเขาตีคนอื่นเลือดลด แต่คนอื่นตีเขาได้แต่ 0 แบบนี้จะเล่นยังไง?”
“ขอคำชี้แนะจากผู้เชี่ยวชาญหน่อย ขั้นหมุนหนึ่งจะเรียนวิชาภายในแบบหมัดได้ยังไง?”
“ไม่รู้เหมือนกัน ไม่เคยเห็นมาก่อนเลย! ในอุปกรณ์ขั้นหมุนหนึ่งไม่มีทั้งดาเมจป้องกันพลังภายในกับพลังเกราะสักหน่อย!”
“หรือว่าจะเป็นคนที่ซ่อนตัวแล้วสร้างวิชาภายในระดับเทพขึ้นมาเอง?”
“เชี่ย! ไม่มั้ง? อัจฉริยะระดับเทพแบบนี้จะมาอยู่หมู่บ้านหยานอวี๋ของเราได้ยังไง?”
“บางทีอาจสร้างวิชาขั้นห้าหรือขั้นหกขึ้นมาใหม่ก็ได้?”
“จะเป็นยอดฝีมือที่ลุยหุบเขาหมาป่าคนเดียวหรือเปล่า?”
เฉินเสว่กวาดตามองข้อความเหล่านี้ พลันมีความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในหัว
ความเร็วสูงมาก
ใช้วิชาหมัด
ความเสียหายรุนแรงระเบิด
ลุยเดี่ยว?
คนคนนี้……
ทำไมถึงเหมือนเฉินอันขนาดนี้?
เธออดพึมพำเสียงเบาไม่ได้ “ทำไมฉันรู้สึกว่าคนคนนี้ดูคล้ายเฉินอันจัง……”
ยังพูดไม่ทันจบ จ้าวหยานก็หัวเราะเยาะออกมา
“เฉินอันเหรอ? หมอนั่นน่ะนะ?”
หวังจื่อเย่หัวเราะตาม “เฉินเสว่ คุณเพี้ยนไปแล้วหรือไง? คุณไม่รู้หรือว่าเฉินอันเป็นคนยังไง? ขยะระดับ E สองวันก่อนยังขุดแร่อยู่เลย วันนี้จะฆ่าคนร้อยคนในศึกมหาป่วนได้ยังไง?”
ลู่ซีเหยียนพูดเสียงเบา “นั่นสิ……คงเป็นไปไม่ได้หรอกมั้ง……”
เฉินเสว่อ้าปาก อยากพูดอะไรสักอย่าง แต่สุดท้ายก็กลืนคำพูดลงไป
ก็จริง จะเป็นไปได้ยังไง
เฉินอันจะแข็งแกร่งขนาดนั้นได้ยังไง?
เธอต้องคิดมากไปเองแน่ ๆ
……
จุดฟื้นคืนชีพอีกแห่งหนึ่ง
หลินซื่อหยู่เพิ่งออกมาจากสนามรบ ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้น
เธอเข้าไปได้แค่สิบวินาทีก็ตาย แต่ไม่ได้รู้สึกหดหู่เลยสักนิด