"ไม่ไหวแล้ว ผมหมดแรงแล้ว ขอพักก่อน"
หลินจิ้งวางจอบลง แขนเมื่อยจนสั่น หน้าขาวเนียนของเธอเต็มไปด้วยเหงื่อและฝุ่น ดูเหมือนแมวน้อยตัวหนึ่ง
เธอหน้านิ่วคิ้วขมวดพูดว่า "เกมนี้สมจริงเกินไปแล้วใช่ไหม? ตอนนี้ฉันทั้งหิว ทั้งกระหาย ทั้งเหนื่อย อยากกลับบ้านไปนอนให้รู้แล้วรู้รอด"
"ฉันก็เหมือนกัน" จางเวยทุบจอบลงไปหนึ่งที ร่างกายชาไปหมด "ถ้าบ้านฉันไม่จน ฉันคงสะบัดก้นหนีไปนานแล้ว! โถ่เอ๊ย ฟ้าดินเอ๋ย ขอให้ฉันเจอเหตุการณ์พิเศษสักทีเถอะ"
เฉินอันเช็ดเหงื่อ รู้สึกว่ายังไหวอยู่
เขามองไปที่หน้าต่างระบบ
[พลังงานภายในเพิ่มเอง +5/วินาที]
[พลังงานภายในที่ใช้ได้: 54080]
ขุดมาแล้วสามชั่วโมงกว่า พลังงานภายในเพิ่มขึ้นมาห้าหมื่นกว่า
ทำให้พลังภายในเล็กน้อยในตันเถียนยังคงเต็มเปี่ยมอยู่ตลอด หมุนเวียนไปมาในร่างกายอย่างไม่ขาดสาย
ดังนั้น คนอื่นเหนื่อยแทบตาย เขาแค่เหนื่อยเล็กน้อยเท่านั้น
จางเวยเดินเข้ามาใกล้แล้วถามว่า "เฉินอัน นายขุดได้เท่าไหร่แล้ว?"
เฉินอันมองไปที่กระเป๋า: "แปดสิบสองก้อน"
ทั้งหมดเป็นแร่ทองแดง ก้อนละหนึ่งหน่วย
จางเวยถอนหายใจ: "ฉันได้แค่เจ็ดสิบหกก้อน ตามความเร็วแบบนี้ ต้องขุดไปถึงเมื่อไหร่กัน?"
หลินจิ้งแทบจะร้องไห้: "ฉันได้แค่หกสิบแปดก้อน... มือฉันจะแตกแล้ว"
กำลังพูดอยู่ ก็มีชายวัยกลางคนคนหนึ่งเดินเข้ามา เคาะถังเหล็กในมือ
"พักก่อน! หยุดมือทุกคน!"
เสียงกรุ๊งกริ๊งค่อยๆ หยุดลง
คนห้าสิบกว่าคนวางจอบลง เหนื่อยจนแทบยืนไม่ไหว
ชายวัยกลางคนตะโกนเสียงดัง: "หน้าใหม่ฟังไว้นะ ฉันจะพูดกฎกติกาให้ฟัง"
"เกมนี้สามารถออนไลน์ได้ยี่สิบสี่ชั่วโมง แต่พวกนายที่ยังไม่มีพลังภายใน ต้องนอนหลับ จะนอนในเกม หรือออกไปนอนในโลกจริงก็ได้"
"แต่ ค่าจ้างสองร้อยของพวกนาย เราจะคิดแค่สิบสองชั่วโมง" เขาหยุดไปครู่หนึ่ง "ถ้าพวกนายอยากออนไลน์ยี่สิบสี่ชั่วโมง ต้องจ่ายสี่ร้อย"
กฎพวกนี้พวกเขาก็เข้าใจ แต่...
"เราขุดมาสามชั่วโมงได้แค่เจ็ดสิบแปดสิบก้อน แล้วยังเหนื่อยแทบตาย แบบนี้จะทำสำเร็จได้ยังไง!"
ชายวัยกลางคนมองคนนั้น ไร้อารมณ์: "นั่นเป็นเรื่องของพวกนาย ถ้าทำไม่สำเร็จก็หักเงิน ทำสามวันไม่สำเร็จก็ไปให้พ้น"
สีหน้าทุกคนเปลี่ยนไป
"ตอนนี้ไปกินข้าวได้แล้ว" ชายวัยกลางคนชี้ไปทางปากถ้ำ "โรงอาหารอยู่ทางซ้ายของปากถ้ำ มื้อละสิบบาท หักจากค่าจ้างพวกนาย"
"จำไว้ กินเสร็จก็ขุดต่อ เมื่อไหร่ที่รวมได้สองร้อย เมื่อนั้นถึงจะไปได้ หลังจากออนไลน์ครบสิบสองชั่วโมง จะมีการเตือนให้ออกจากเกมหนึ่งครั้ง"
พูดจบเขาก็เดินจากไป
ทุกคนมองหน้ากัน
"สิบบาทต่อมื้อ? ปล้นเหรอ?"
"แล้วจะทำยังไง? จะให้ขุดทั้งที่หิวไม่ได้นี่นา?"
"ฉันไม่ไหวจริงๆ... ขอออกไปก่อนดีไหม?"
"ออกไป? พรุ่งนี้ไม่มาแล้วเหรอ? ข้างนอกเน็ตคาเฟ่ชั่วโมงละร้อยบาท แล้วก็อย่าหวังว่าจะเข้ามาในเหมืองนี้ได้อีก"
"อย่าคิดมากเลย อย่างน้อยเหมืองนี้ก็มีแร่เยอะ ดีกว่าไปเป็นผู้เล่นนอกระบบเยอะ พยายามหน่อย ยังพอมีกำไร"
หลินจิ้งพูดอย่างน้อยใจ: "ฉันอยากกินข้าว... ฉันหิวมาก"
จางเวยก็พยักหน้า: "กินข้าวก่อนเถอะ ไม่กินจริงๆ ทนไม่ไหว"
ทั้งสามคนเดินไปทางปากถ้ำ
โรงอาหารก็เป็นแค่เพิงไม้เรียบง่าย โต๊ะเก่าๆ สองสามตัว แต่ละคนได้ข้าวกล้องหยาบๆ ถ้วยหนึ่ง กับผักดองจานหนึ่ง กับซุปใสๆ ถ้วยหนึ่ง
แค่นี้ สิบบาท
จางเวยกินไปก็ด่าไป: "โหดเกินไปแล้ว! สิบบาทกินได้แค่นี้เหรอ?"
หลินจิ้งกินคำเล็กๆ ตาแดงๆ: "ใครจะไปรู้ว่าเราจน แล้วพรสวรรค์ก็แย่อีก เอ๊ะ..."
เฉินอันก้มหน้ากินข้าว อยากขุดให้ครบสองร้อยเร็วๆ แล้วหาที่เงียบๆ ฝึกพลัง
กำลังคิดอยู่ ก็มีเสียงอึกทึกเล็กน้อยข้างๆ
คนหลายคนเดินเข้ามาล้อม
คนนำเป็นชายหนุ่มอายุยี่สิบต้นๆ ใส่เสื้อผ้าดีกว่าพวกเขาอย่างเห็นได้ชัด ข้างหลังมีลูกน้องสามคน
เขามองไปรอบๆ ยิ้มอย่างไม่จริงใจ: "หน้าใหม่เหรอ?"
ไม่มีใครกล้าตอบ
"ฉันชื่อหวังหู่ พลังภายในขั้นหนึ่ง ชั้นห้า" เขาพูดช้าๆ "ในเหมืองนี้ฉันพูดได้คนเดียว กฎสำหรับหน้าใหม่คือ แต่ละคนต้องส่งแร่ให้สามสิบก้อน เป็นค่าคุ้มครอง"
"สามสิบก้อน?" มีคนอดไม่ได้ที่จะพูด "เราขุดมาทั้งเช้าได้แค่เจ็ดสิบแปดสิบก้อน!"
หวังหู่มองเขา: "นายมีปัญหาเหรอ?"
คนนั้นกัดฟันไม่พูด
หวังหู่เดินไปหาเด็กผู้ชายร่างเล็กผอมคนหนึ่ง ยื่นมือ: "เอามา"
เด็กผู้ชายร่างเล็กผอมถอยหลังหนึ่งก้าว: "ฉัน... ฉันไม่ให้ แล้วทำไมล่ะ? ระบบก็ไม่ได้มีกฎแบบนี้!"
"โอ้ย ยังแข็งข้ออีก"
หวังหู่หัวเราะ
วินาทีถัดมา เขาก็ตบหน้าหนึ่งที
ปัง!
เด็กผู้ชายร่างเล็กผอมปลิวออกไปสองเมตร กระแทกกับผนังถ้ำ เลือดพุ่งออกมาจากปาก
"ไอ้พวกไม่มีกติกา" หวังหู่หดมือกลับ "เดี๋ยวฉันจะสอนนายเองว่าอะไรคือกติกา"
เด็กผู้ชายร่างเล็กผอมนอนอยู่บนพื้น ตัวสั่นเทา ลุกไม่ขึ้นเลย
ทั้งที่เงียบกริบ
ไม่มีใครกล้าส่งเสียง
หวังหู่กวาดตามองไปรอบๆ: "ใครอีกที่ไม่ยอมส่ง?"
ไม่มีใครกล้าขัดขืนแล้ว
ตอนนั้นเองชายวัยกลางคนคนนั้นก็เดินเข้ามา
เขามองคนที่อาเจียนเป็นเลือดอยู่บนพื้น แล้วมองหวังหู่ พูดอย่างไร้อารมณ์: "อย่าทำให้มีคนตายล่ะ"
พูดจบก็เดินจากไป
แล้วก็จากไป?
จางเวยหน้าซีดหมด พูดเสียงเบา: "นี่... ไม่มีใครจัดการเหรอ?"
หลินจิ้งตกใจจนมือสั่น
หวังหู่ยิ้มน้อยๆ: "ได้ยินแล้วใช่ไหม? แค่ไม่ให้มีคนตายก็พอ เรื่องอื่น ไม่มีใครยุ่ง"
เขาเดินไปที่หน้าหลินจิ้ง มองเธอขึ้นลง: "น้องสาว ส่งเถอะ"
หลินจิ้งตัวสั่นหยิบแร่ออกมา สามสิบก้อน ไม่ขาดแม้แต่ก้อนเดียว
หวังหู่พยักหน้าอย่างพอใจ มองไปที่จางเวย
จางเวยรีบหยิบออกมา
ถึงตาเฉินอัน
เฉินอันเงียบๆ หยิบแร่ทองแดงสามสิบก้อนออกมา
หวังหู่มองเฉินอัน: "รู้กาลเทศะดี"
เฉินอันไม่พูดอะไร
หวังหู่พาลูกน้องเดินจากไป ไปเก็บคนรุ่นต่อไป
พอคนเดินไปไกล จางเวยก็ทรุดลงนั่งบนเก้าอี้ เหงื่อเต็มหน้า: "ตกใจแทบตาย... ตอนที่ไอ้เด็กนั่นอ้วกเลือด ฉันกลัวว่าคนต่อไปจะเป็นฉัน"
หลินจิ้งน้ำตาไหล: "มือฉันแตกแล้ว กว่าจะขุดได้... หมดไปแบบนี้เลย..."
เธอกางมือออก ฝ่ามือมีตุ่มเลือดสองตุ่ม แตกแล้ว เลือดเลอะเทอะ
จางเวยถอนหายใจ: "อย่าร้องไห้เลย ร้องไปก็ไม่มีประโยชน์ ยอมรับชะตากรรมเถอะ"
หลินจิ้งเช็ดน้ำตา กัดริมฝีปากพูด: "ฉันไม่ยอมรับ ฉันยังขุดได้"
เธอลุกขึ้น หยิบจอบเดินเข้าไปข้างใน
จางเวยมองแผ่นหลังของเธอ ถอนหายใจแล้วเดินตามไป
เฉินอันกวาดข้าวคำสุดท้าย วางชามลง
ขุดต่อ
จอบหนึ่งที
อีกจอบหนึ่ง
[ได้รับ: แร่ทองแดง×1]
พลังงานภายในยังเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ
5 แต้ม 10 แต้ม 15 แต้ม
พลังภายในที่อ่อนแอในตันเถียน ยังคงหมุนเวียนอย่างอบอุ่น
คนอื่นยิ่งขุดยิ่งเหนื่อย
เขายิ่งขุดยิ่งมีแรง
หลินจิ้งอยู่ห่างจากเขาสามเมตร กัดฟันทุบจอบลงไปทีละที ทุกทีที่ทุบ ฝ่ามือก็เจ็บจนสะดุ้ง ตุ่มเลือดแตก เลือดติดอยู่ที่ด้ามจอบ
เธอไม่หยุด
น้ำตาไหลตลอด จอบก็ทุบตลอด
จางเวยอยู่ข้างๆ ถอนหายใจ หวดจอบอย่างไม่มีเรี่ยวแรง ประสิทธิภาพแย่กว่าเมื่อกี้มาก
ผ่านไปอีกสี่ชั่วโมง
เฉินอันมองไปที่กระเป๋า
แร่ทองแดง: 205 ก้อน
พอแล้ว
เขาวางจอบลง
หลินจิ้งหันมามองเขา ตาแดงๆ: "เฉินอัน นาย... นายขุดเสร็จแล้วเหรอ?"
เฉินอันพยักหน้า
จางเวยเบิกตากว้าง: "เฮ้ย? เร็วขนาดนั้นเลยเหรอ? นายกินอะไรเข้าไปหรือเปล่า?"
เฉินอันพูด: "ก็ขุดปกติ"
หลินจิ้งกัดริมฝีปาก พูดเสียงเบา: "เฉินอัน... นาย... นายขอยืมให้ฉันหน่อยได้ไหม? ฉันยังขาดอีกตั้งหลายก้อน มือเจ็บมากจริงๆ ขุดไม่ไหวแล้ว..."
จางเวยก็เดินเข้ามาใกล้ ยิ้มประจบ: "ใช่ๆ อันจื่อ ขอยืมสักสิบแปดก้อนเถอะ เดี๋ยวฉันคืนให้ ที่บ้าๆ แห่งนี้ฉันอยู่ไม่ไหวแล้วจริงๆ"
เฉินอันส่ายหัว: "ฉันก็ไม่มีเหลือเหมือนกัน"
ทั้งสองคนงง
หลินจิ้งตาแดงอีกครั้ง: "แค่... แค่ยืมไม่กี่ก้อนก็ไม่ได้เหรอ?"
เฉินอัน: "ไม่มีเหลือจริงๆ"
จางเวยถอนมือกลับอย่างเก้อเขิน: "ก็ได้ งั้น... งั้นนายไปก่อนเถอะ"
หลินจิ้งก้มหน้า ไม่พูดอะไร
เฉินอันแบกจอบเดินไปทางปากถ้ำ
ข้างหลังมีเสียงของหลินจิ้งที่ปนเสียงสะอื้น: "สู้ๆ นะ หลินจิ้ง นายทำได้... สู้ๆ..."
เฉินอันหยุดฝีเท้าครู่หนึ่ง
แล้วก็เดินต่อไปข้างหน้า
ออกจากถ้ำมา ข้างนอกมืดสนิทแล้ว
เวลาในเกมตรงกับเวลาจริง ตอนนี้ตีสี่กว่าๆ
เฉินอันหายใจเข้าลึกๆ
พลังภายในในตันเถียนยังหมุนเวียนอยู่
อบอุ่นไปทั้งตัว
สบายมาก
เขาเปิดแผนที่ หาป่าละเมาะเล็กๆ ที่ห่างไกลแห่งหนึ่ง
เงียบสงบ ไม่มีคน
เหมาะแก่การฝึกพลัง
กำลังจะก้าวเดิน ก็รู้สึกได้ถึงสายตาจ้องมองมาจากข้างหลัง
เฉินอันหันไปมอง
ที่ปากถ้ำ หวังหู่พิงกำแพงอยู่ มองเขาอยู่
ในสายตามีแววคิดอะไรบางอย่าง
เฉินอันรู้สึกตัวระวังขึ้นมาทันที
ถูกจับตาเหรอ?
เขาไม่แสดงออก หันหลังเดินไปทางป่าละเมาะอย่างไม่แยแส
เดินไปสิบกว่าก้าว หันกลับไปมองทีหนึ่ง
หวังหู่ยังยืนอยู่ตรงนั้น มองแผ่นหลังของเขา
เฉินอันเร่งฝีเท้า
[แจ้งเตือน: เนื่องจากรากกระดูกและรากกระดูกไม่เพียงพอ พลังงานภายในมีขีดจำกัดในการเพิ่ม โปรดผู้เล่นรีบใช้พลังงานภายในโดยเร็ว]