เฉินอันสวมชุดผ้าที่ระบบแถมให้ เดินปะปนไปกับฝูงชน เขาแอบเปิดหน้าต่างสถานะตัวละครของตัวเอง
บนหน้าจอมีตัวเลือกมากมาย เช่น กลุ่ม เพื่อน สำนัก กระเป๋า อุปกรณ์ ทีม และอื่นๆ
กระเป๋ามีทั้งหมด 20 ช่อง
ข้างในมีหินพลังพิเศษสำหรับสร้างวิชายุทธ์เอง 1 ก้อน นอกนั้นไม่มีอะไรเลย
1 ทอง = 100 เงิน = 1000 หยวน = 100000 ทองแดง
ช่องอุปกรณ์ถูกแบ่งไว้อย่างละเอียด: ผ้าโพกหัว เสื้อ กางเกง รองเท้า เข็มขัด สร้อยคอ สนับแข้ง กล่องอาวุธ
รวมถึงเครื่องประดับพิเศษ
เฉินอันร่างเดิมเป็นเด็กเรียนไม่เก่ง ครูสอนอะไรหลายอย่างเขาก็ฟังไม่ค่อยเข้าใจ
ความเข้าใจต่อโลกนี้จึงหยุดอยู่แค่ผิวเผิน
ต้องเก็บข้อมูลจากการคุยของคนอื่นเท่านั้น
เขายังไม่ทันได้ดูหมู่บ้านหยานอวี๋ให้ละเอียด ก็ถูกพาออกจากปากหมู่บ้านแล้ว
หลี่ชิวหนิงยืนอยู่หน้าขบวน ใบหน้าเคร่งขรึมพูดว่า "ตอนนี้ทุกคนสมัครเข้ากลุ่ม[โรงเรียนมัธยมเจียงเฉิงหมายเลขหนึ่ง]ให้เรียบร้อย ใครที่เพิ่งเข้าใจวิชาดาบพื้นฐาน 3 ท่าข้ามฟ้า ก้าวออกมา!"
เฉินอันกดสมัครไปเรื่อยเปื่อย
กลุ่มแสดงว่ามี 1865 คน ส่วนใหญ่ออนไลน์อยู่
ในโลกนี้มองไม่เห็นพลังและเลเวลของคนอื่น ต้องใช้วิชายุทธ์พิเศษสัมผัสพลังภายในของอีกฝ่ายเท่านั้น
แต่เฉินอันรู้ว่า หลี่ชิวหนิงมีพลังอยู่ที่ระดับสอง รอบเก้า
พลังติดอยู่ที่ขอบเขตที่สอง ท้องทะเลปราณกักเก็บพลัง
ถ้านางคลำทางออกขอบเขตที่สาม เส้นลมปราณเริ่มเชื่อมไม่ได้ ก็ไม่มีทางทะลุขึ้นรอบสาม
กว่าจะทะลุได้ไม่ใช่แค่ต้องมีความเข้าใจและความเข้าใจในพลังภายใน แต่ต้องมีเคล็ดวิชาพลังภายในระดับสามขึ้นไปที่สมบูรณ์ด้วย
หลี่ชิวหนิงก็แค่ครูมัธยมธรรมดา เห็นได้ชัดว่าไม่มีเงื่อนไขแบบนั้น
แต่พูดอีกแง่หนึ่ง ทั้งโลกก็มีแค่ 15% เท่านั้นที่ไปถึงขอบเขตนางได้
จะเห็นได้ว่าความรู้วิชายุทธ์ในโลกนี้หายากแค่ไหน
ส่วนระดับบู๊เซียน ส่วนใหญ่คือขอบเขตที่ห้า รอบจักรวาลใหญ่ ติดอยู่ที่จุดสูงสุดรอบห้า ชั้นสิบ
ยกเว้นหลี่ชิงเสวียน ที่เปิดเส้นเอินและตู้ได้ครึ่งทาง ก้าวเข้าใกล้การปลดปล่อยพลังจริงเพียงครึ่งก้าว
เฉินอันไม่เหมือนใคร
เขาฝึกเคล็ดวิชาพลังเก้าหยางที่สมบูรณ์ ตั้งแต่รอบหนึ่งถึงรอบเก้าครบทุกอย่าง
เริ่มต้นก็สามารถหมุนเวียนจักรวาลใหญ่ได้ด้วยตนเอง
ทะลุถึงขอบเขตที่ห้าตรงๆ!
หลี่ชิวหนิงพูดจบ คนส่วนใหญ่ตื่นเต้นออกมากันหมด
เฉินอันไม่ขยับ
เขาไม่ได้เข้าใจวิชาดาบพื้นฐานอะไรจริงๆ ดังนั้นจะไปฝึกดาบกับคนอื่นทำไม
"อืม ใช้ได้" หลี่ชิวหนิงกวาดตามอง เห็นว่ามีแค่สามคนที่ไม่ออกมา สีหน้าดีขึ้นเล็กน้อย "พวกที่เข้าใจวิชาดาบพื้นฐานแล้ว ก็จะได้ฝึกวิชาไปพร้อมกับทำงานได้"
"เคล็ดวิชาพลังภายในหลายอย่างมีข้อกำหนด เช่น กำลังแขน ร่างกาย พวกแกฝึกดาบก่อนเพื่อลับร่างกายให้แข็งแกร่ง ถึงจะมีโอกาสฝึกพลังภายในในภายหลัง"
"พลังภายในนอกจากจะเข้าใจเองแล้ว ยังสามารถฟาร์มดันเจี้ยนทั่วไปหาเศษเคล็ดได้ รวบรวมครบก็ฝึกได้เลย แต่ส่วนใหญ่ที่ดรอปเป็นเคล็ดพลังภายในระดับหนึ่ง หมู่บ้านหยานอวี๋ดรอปได้สูงสุดแค่เศษเคล็ดระดับสอง"
"แน่นอน เรื่องพวกนี้ยังห่างไกลจากพวกแก ตอนที่พวกแกเริ่มฝึกพลังภายในจริงๆ ถึงจะรู้ว่าการฝึกนั้นยากแค่ไหน"
"ตอนนี้แบ่งเป็นสองกลุ่ม กลุ่มหนึ่งไปกลุ่มตัดเย็บ เลี้ยงหนอนไหม ทำไร่ ฝึกดาบไปด้วย พอทำงานเสร็จ ค่าสถานะผ่านเกณฑ์ ก็สามารถจัดทีมไปฟาร์มเศษเคล็ดพลังภายในและวัสดุมีค่าได้"
นางมองไปที่เฉินอันทั้งสาม สายตาเต็มไปด้วยความผิดหวัง "อีกกลุ่มคือกลุ่มเหมืองแร่ จะมีคนพาพวกแกไปขุดแร่ในถ้ำ พวกแกความสามารถต่ำเกินไป ไม่มีความสามารถทางวิชายุทธ์ ตั้งใจขุดแร่หาเงิน โชคดีหน่อยก็ยังเป็นช่างตีเหล็กได้"
พูดจบ หลี่ชิวหนิงก็พาคนสามสิบสี่คนนั้นไป
ห้องอื่นๆ ก็เป็นแบบนี้ มีหลายคนที่เหลืออยู่โดยไม่ได้เรียนรู้อะไรสำเร็จ
โจวหยวนเดินเข้ามา ใบหน้าเต็มไปด้วยความจนใจ "อันจื่อ สู้ๆ นะ ข้าไปก่อนล่ะ"
เขามีความเข้าใจดี แถมที่บ้านยังมีเงิน ช่วงหลังฝึกพลังภายในยังจะซื้อยาเม็ดเพิ่มความเร็วได้อีก
เฉินอันพยักหน้า "ไปเถอะ"
โจวหยวนตบไหล่เขา แล้ววิ่งตามกลุ่มใหญ่ไป
"พวกแกสามคน! ตามข้ามา!"
ชายหนุ่มวัยยี่สิบกว่าเดินเข้ามา พลางเรียกด้วยสีหน้าไม่พอใจ
เฉินอันกับอีกสองคนเดินตามไป
ชายหนึ่งหญิงหนึ่ง ดูแล้วห่อเหี่ยวทั้งคู่
ผู้ชายตัวไม่สูง ผอมบาง ใบหน้าเต็มไปด้วยความทุกข์ "เฮ้ย พวกเราสามคนซวยจริงๆ"
ผู้หญิงไว้ผมหางม้า ดวงตาแดงเล็กน้อย "เมื่อกี้ประกาศระดับเซียนพวกแกเห็นไหม? คนอื่นเขาสร้างเคล็ดพลังภายในระดับเซียนได้ แต่พวกเราแม้แต่วิชาดาบพื้นฐานยังเข้าใจไม่ได้เลย"
ผู้ชายถอนหายใจ "จะไปเทียบได้ยังไง? นั่นคือสุดยอดผู้ยิ่งใหญ่ระดับเซียน! พวกเราความสามารถระดับอี แค่มีชีวิตอยู่ก็บุญแล้ว ข้าอยากรู้จริงๆ ว่าผู้ยิ่งใหญ่คนนั้นเป็นใครกันแน่? โคตรเท่ ฝันอยากเจอสักครั้ง"
ผู้หญิงพยักหน้า สายตาเต็มไปด้วยความเคารพ "ระดับเซียนชั้นสูงสุดนะ ได้ยินไม่เคยได้ยิน ถ้าได้เกาะขาใหญ่ขนาดนั้น ให้ข้าขุดแร่ทุกวันก็ยอม"
ผู้ชายยิ้มขื่น "อย่าฝันไปเลยผู้ยิ่งใหญ่จะมาสนใจพวกเรารึไง? ขุดแร่ให้เข้าใจก่อนเถอะ"
เฉินอันเดินตามหลัง ฟังทั้งสองพูด มุมปากกระตุกเล็กน้อย
เกาะขาใหญ่?
ขาใหญ่ที่พวกแกอยากเกาะ กำลังไปขุดแร่กับพวกแกอยู่ตอนนี้นี่เอง
ชายหนุ่มหัวหน้ากลุ่มหันกลับมามองพวกเขาทั้งสาม "บ่นอะไรกัน? รีบไปได้แล้ว!"
ทั้งสามเงียบปากทันที
เดินไปประมาณสิบนาที ก็ถึงปากถ้ำเหมือง
ปากถ้ำใหญ่พอสมควร ข้างในมืดทึบ ได้ยินเสียงเคาะดังเปาะแป๊ะ
ชายหนุ่มหัวหน้ากลุ่มหยุดลง หยิบจอบสามอันออกมาจากตะกร้าข้างๆ แล้วโยนให้พวกเขาอย่างไม่ใส่ใจ
"รับไว้"
เฉินอันรับจอบมา หนักเอาเรื่อง
"เข้าไปข้างใน เดินไปเห็นที่คนขุดแร่อยู่ก็หาที่ของตัวเอง ขุดได้แร่แล้วส่งมาที่ปากถ้ำ มีคนคอยนับให้ ภาระต่อวันคือทองแดง 200 ก้อน ทำไม่ครบหักเงิน"
"ทำไม่ครบสามวันติดต่อกัน หรือสิ้นเดือนยังไม่พอ ก็จะถูกไล่ออกและถอนตัวออกจากโรงเรียน ขุดมากกว่าได้ก็คิดเป็นเงินได้"
ชายหนุ่มพูดเร็วมาก พูดจบก็เตรียมจะไป
ผู้หญิงคนนั้นรีบถาม "คือ... ขุดยังไงเหรอ?"
ชายหนุ่มหยุดเดิน หันกลับมามองนาง สีหน้าไม่พอใจ "ยกจอบขึ้น ฟาดไปที่ผนังถ้ำ ยากจะเข้าใจขนาดนั้นเลยเหรอ?"
ผู้หญิงหน้าขึ้นทันที ไม่กล้าถามต่อ
ชายหนุ่มกระตุกจมูกใส่ แล้วหันหลังเดินจากไป
ทั้งสามยืนอยู่ที่ปากถ้ำ มองหน้ากัน
ผู้ชายยิ้มขื่น "เอาเถอะ ช่วยตัวเองล่ะนะ"
เฉินอันยกจอบขึ้นบ่า "ไป เข้าไปดูข้างในกัน"
ในถ้ำเหมืองแสงสว่างน้อยมาก บนผนังทุกช่วงมีคบเพลิงเสียบอยู่ ภาพเกมและความรู้สึกสัมผัสสมจริงจนไม่น่าเชื่อ
ข้างในเสียงเคาะดังก้องไปหมด มีคนประมาณห้าสิบกว่าคนกำลังขุดแร่อยู่
บางคนนั่งยองๆ เคาะ บางคนยืนอยู่หน้าแร่โยกจอบ ต่างก็หน้าดำคร่ำเคร่ง
เฉินอันทั้งสามหาที่ที่มีคนน้อย
เขายกจอบขึ้น ฟาดไปที่ผนังถ้ำหนึ่งที
บัง!
ประกายไฟกระเด็น
แร่ก้อนเล็กๆ ร่วงลงมา
[ได้รับ: แร่ทองแดง ×1]
ง่ายกว่าที่คิด
เฉินอันขุดต่อไป
ผู้ชายข้างๆ ขุดไปถอนหายใจไป "พวกเรามารู้จักกันใหม่เถอะ ข้าจางเวย"
ผู้หญิงพูด "หลินจิ้ง"
เฉินอันไม่หันกลับมา "เฉินอัน"
จางเวยฟาดจอบลงไปอีกที "เฉินอัน แกว่าพวกเราความสามารถแบบนี้ ทั้งชีวิตนี้คงไม่ได้แตะวิชายุทธ์เลยสินะ?"
หลินจิ้งพูดต่อ "ข้าเคยได้ยินคนพูดว่า มีคนขุดแร่มาสิบปี แค่เลี้ยงตัวเองก็แทบไม่พอ สุดท้ายแม้แต่เคล็ดพลังภายในระดับหนึ่งยังไม่ได้แตะเลย"
เฉินอันไม่พูดอะไร
เขากำลังดูหน้าต่างระบบ
[พลังงานภายในเพิ่มเอง +5/วินาที]
แค่ช่วงเวลาสั้นๆ พลังภายในก็จาก 0 เพิ่มขึ้นเป็นเกือบ 3000 กว่าแล้ว
และยังเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ
จางเวยข้างๆ ยังถอนหายใจไม่หยุด "เฮ้ย คนอื่นเขาสร้างเคล็ดระดับเซียน พวกเรามาโยกจอบตรงนี้ คนกับคนเทียบกันไม่ได้จริงๆ"
หลินจิ้งก็ถอนหายใจ "จะเทียบอะไรได้ล่ะ ความเข้าใจของคนอื่น ชาตินี้พวกเราก็ตามไม่ทัน ข้าแค่หวังว่าสักวันจะได้มองผู้ยิ่งใหญ่คนนั้นไกลๆ สักครั้ง ดูว่าหน้าตาเป็นยังไง"
เฉินอันใจเย็นนิ่งสงบ
เขาก้มหน้าขุดแร่ต่อไป
จอบหนึ่งที
จอบสองที
จอบสามที
ท่ามกลางเสียงเคาะดังเปาะแป๊ะ พลังภายในยังเพิ่มขึ้นไม่หยุด
5 แต้ม
10 แต้ม
15 แต้ม
โคตรสบาย
เฉินอันมุมปากยกขึ้น
ขุดแร่?
ขุดแร่ก็ดีเหมือนกัน
ยังไงเขาก็ไม่ต้องกังวลเรื่องพลังภายใน
เคล็ดวิชาพลังเก้าหยางเพิ่มพลังงานภายในให้เอง
ตอนที่คนอื่นเหนื่อยแทบตายเก็บเงินซื้อยาเพิ่มความเร็ว เขาแค่นอนเฉยๆ ก็อัปเลเวลได้แล้ว
ความรู้สึกนี้
โคตรจะฟิน
จางเวยขุดแร่ออกมาอีกก้อน หันไปมองเฉินอัน "เฉินอัน แกไม่พูดอะไรเลย? แกไม่รู้สึกแย่เหรอ?"
เฉินอันพูด "ก็ได้"
หลินจิ้งมองเขา ทีหนึ่ง ถอนหายใจ "แกมีทัศนคติที่ดีจริงๆ"
เฉินอันไม่พูดอะไร
ในถ้ำเหมืองเสียงเคาะดังก้องไปหมด
คนสามสิบกว่าคน ต่างก็ทุ่มเทโยกจอบเพื่อความหวังอันริบหรี่นี้
มีเพียงเฉินอันที่รู้
เขาไม่ต้องการมันอีกต่อไปแล้ว