ตอนนั้น ซ่งชิงกวาดตามองเฉินอันตั้งแต่หัวจรดเท้า มุมปากเผยรอยเย่อหยิ่งที่สังเกตได้ยาก “ไม่เลวนี่ อยู่หมู่บ้านจัดสรรหลงซิงฮัวยวนได้ แสดงว่ามีฝีมืออยู่บ้าง”
เฉินอันหันกลับมายิ้มบาง ๆ “แน่นอน ถ้าไม่มีฝีมืออยู่บ้าง จะออกมาหาเงินได้อย่างไร”
มุมปากซ่งชิงกระตุกทันที—ให้คำชมไม่กี่คำ ก็เริ่มทำเป็นเก่งแล้วหรือไง?
เขาหัวเราะเยาะ เดิมทียังมีความกังวลอยู่บ้าง แต่ตอนนี้กลับจัดเฉินอันไว้ในกลุ่มตัวประกอบไร้พิษภัยทันที
สีหน้าเย่รู่ซวงดูแปลกไปเล็กน้อย แต่ไม่ได้พูดอะไร ตั้งใจจะจับตาดูอยู่เงียบ ๆ
“ทุกคนเตรียมตัวให้พร้อม ออกเดินทาง!”
เมื่อเย่รู่ซวงออกคำสั่ง ขบวนใหญ่ก็เริ่มเคลื่อนพลอย่างเอิกเกริก
——
เฉินอันขึ้นรถม้าหรูหราคันหนึ่ง ข้างในมีผู้เล่นนั่งอยู่เต็มถึงเก้าคนแล้ว
ดูเหมือนพวกเขาจะมีกันสองสามกลุ่ม อายุราวยี่สิบต้น ๆ เป็นผู้ชายหกคน ผู้หญิงสามคน
พอเห็นเฉินอันขึ้นมา พวกเขาก็เพียงเหลือบมองแวบหนึ่ง ก่อนจะหลับตาฝึกฝนต่อ
ระยะทางยังอีกไกล พอดีทุกคนจะได้ใช้เวลาฝึกพลังงานภายในให้เต็มที่ เฉินอันเองก็ยินดีที่ได้พักผ่อนตามสบาย จึงนั่งลงตรงที่ของตัวเองแล้วหลับตาพักจิต
การนั่งรถม้าไม่สามารถออฟไลน์ได้
หากออฟไลน์ไป รถม้าก็จะเคลื่อนต่อไป พอกลับมาออนไลน์อีกครั้งก็จะปรากฏตัวอยู่ที่เดิม
รถม้าเคลื่อนที่ไม่เร็วนัก เส้นทางคดเคี้ยวและขรุขระจนสะเทือนไปทั้งคัน
ไม่นานนัก ก็มีคนในรถม้านั่งไม่ติดเสียแล้ว
“เฮ้ สวัสดีทุกคน!”
ผู้เล่นหนุ่มคนหนึ่งเอ่ยขึ้นกะทันหัน ทักทายทุกคนอย่างกระตือรือร้น