วันรุ่งขึ้น ณ กองม้าฝั่งหมู่บ้านเหนือของหมู่บ้านหยานอวี๋
รถม้าขนาดใหญ่กว่าสิบคันจอดอยู่หน้ากองม้า ผู้เล่นที่ไม่ใช่ตัวประกอบผู้ใช้แรงงานกำลังวุ่นวายกับการขนถ่ายสินค้า
เย่รู่ซวงยืนอยู่ข้าง ๆ มองกล่องสินค้าชุดสุดท้ายถูกยกลงมา สีหน้าจึงผ่อนคลายลงในที่สุด
ด้านหลังเธอ หลินห่าวกับซ่งชิงก็กำลังตรวจนับสินค้า ตั้งแต่ครั้งก่อนที่วิชาพลังภายในชั้นหกถูกปล้นไป
นอกจากจะโกรธแค้นแล้ว พวกเขายังรู้สึกด้วยว่าไม่มีอะไรให้อยู่ต่อในหมู่บ้านหยานอวี๋แล้ว
อย่างไรเสีย ทรัพยากรของหมู่บ้านหยานอวี๋ก็ลดน้อยลงเรื่อย ๆ หลังพ่ายแพ้ในการประลองครั้งแล้วครั้งเล่า
เมื่อก่อนยังมีบอสขั้นหมุนหนึ่งเกิดใหม่ให้เห็นเป็นครั้งคราว แต่ตอนนี้ไม่มีเหลือแม้แต่ตัวเดียว
แม้แต่ผู้เล่นที่ไม่ใช่ตัวประกอบจำนวนมากซึ่งเคยเดินทางมายังหมู่บ้านหยานอวี๋เพื่อรับภารกิจเนื้อเรื่องและเหตุการณ์พิเศษ ตอนนี้ก็หายไปหมดแล้ว
ดังนั้นซ่งชิงจึงเสนอให้ไปหมู่บ้านชิงซาน
พอดีกับที่ถังเสี่ยวเหมิงมาขอความช่วยเหลือจากเย่รู่ซวง โรงเรียนสามยกของพวกเธอต้องขนสินค้าจำนวนหนึ่งจากหมู่บ้านชิงซานมายังหมู่บ้านหยานอวี๋
โรงเรียนสามยกของพวกเขาทำการขนย้ายและซื้อขายสินค้าไปมาระหว่างหมู่บ้านชิงซานกับหมู่บ้านหยานอวี๋
เนื่องจากทรัพยากรมีจำกัด และกำลังของโรงเรียนก็ไม่เอื้ออำนวย พวกเขาจึงทำได้เพียงหาหนทางใหม่
เส้นทางสายนี้เองก็ค่อย ๆ ถูกพวกเขาบุกเบิกขึ้นมาจนสำเร็จ
ยิ่งไปกว่านั้น กำไรยังสูงมาก ระยะทางระหว่างสองหมู่บ้านห่างไกลกันมาก ยาวกว่าร้อยกิโลเมตร แถมยังคดเคี้ยวและขรุขระ
ต่อให้ขี่ม้าก็ต้องใช้เวลากว่าสิบชั่วโมง ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการขนส่งด้วยรถม้าจำนวนมาก
โดยทั่วไป การคุ้มกันสินค้าแต่ละเที่ยวต้องใช้เวลาสองถึงสามวัน
คราวนี้สินค้าของโรงเรียนสามยกมีจำนวนมากและมีมูลค่าสูง จึงต้องใช้ยอดฝีมือขั้นหมุนสองระดับสูงสุดจำนวนมาก
อย่างไรเสีย ตลอดเส้นทางไม่เพียงมีโจรภูเขาและโจรป่าที่เป็นผู้เล่นที่ไม่ใช่ตัวประกอบ แต่ยังมีกองโจรซึ่งผู้เล่นรวมตัวกันตั้งขึ้นเองด้วย