ตั้งแต่หลินจิ้งเซ็นสัญญากับโรงเรียน ทุกอย่างก็เปลี่ยนไปไม่เหมือนเดิม
ค่าเสียหายทั้งหมด โรงเรียนรับผิดชอบให้
หลังพ่อแม่ของเธอได้รับข่าว พวกเขาก็รีบเดินทางจากบ้านมาถึงโรงเรียนทั้งคืน พอได้เงินก้อนโตมา รอยยิ้มบนใบหน้าก็ไม่เคยจาง
แม้ที่ผ่านมา พวกเขาจะตีเธอ ด่าเธอ หาว่าเธอเป็นของเกินจำเป็นที่มาเป็นภาระ แต่ในตอนนี้ ใจของหลินจิ้งกลับเต็มไปด้วยความรู้สึกพึงพอใจอย่างท่วมท้น
ในที่สุดเธอก็เชิดหน้าได้แล้ว
เมื่อกลับเข้าเกม สิ่งแรกที่เธอเห็นคือศพกองพะเนินอยู่ในเหมือง
มีคนค้นพบที่นี่เข้า จึงถูกเหรินถาสิงดูดพลังจนแห้งตาย
“ไปกันเถอะ เปลี่ยนที่กัน” เหรินถาสิงยืนเอามือไพล่หลัง กล่าวเสียงเรียบว่า “ที่นี่มีคนจับตาดูแล้ว”
หลินจิ้งพยักหน้า แล้วเดินตามเขาไป
ตลอดทาง เหรินถาสิงคอยปกป้องเธออยู่เบื้องหน้า ราวกับภูเขาลูกหนึ่ง
มีคนลอบโจมตี เขาก็แค่ยกมือขึ้นดูดพลังจนแห้ง
มีสัตว์ร้ายปรากฏตัว เขาก็ฟาดมันตายอย่างง่ายดาย
เขาหาอาหารให้เธอ ทั้งยังอธิบายวิชาให้ฟัง
อุปกรณ์กับเงินตำลึงก็โยนให้เธอตามใจชอบ
ราวกับเป็นพ่อคนหนึ่ง
นี่เป็นครั้งแรกที่หลินจิ้งรู้สึกขอบคุณผู้เล่นที่ไม่ใช่ตัวประกอบคนหนึ่ง
ถึงขั้นรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาดด้วย
แต่คำพูดของอาจารย์หลี่ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเธอ
“ทำให้เขาวางใจ เรียนรู้ให้มาก เก็บอุปกรณ์ให้เยอะ”
“พอถึงตอนสุดท้าย พวกเราจะวางกับดักรอบด้านแล้วฆ่าเขาเสีย”
หลินจิ้งรู้สึกสับสนวุ่นวายใจ
เขาคือผู้มีพระคุณของเธอ เป็นอาจารย์ของเธอ
แต่ถ้าไม่ฟังโรงเรียน เธอก็ต้องชดใช้เงินก้อนโต
เหล่านักเรียนกับอาจารย์ที่ตายไปจะต้องมาเอาเรื่องเธอแน่
ตามสัญญา หากชดใช้เงินไม่ไหว โรงเรียนมีสิทธิ์ให้เธอลบตัวละคร
กฎหมายของหลงกั๋วบังคับใช้จริง