[0] เขาพินิจใบหน้าของอีกฝ่ายอย่างละเอียด แล้วรู้สึกว่าบุคลิกไม่เหมือนเลยสักนิด
[1] “ฉันไม่สน!” ชายฉกรรจ์หัวโจกตวาด “วันนี้แกต้องคืนเงินห้าร้อยตำลึงที่หลอกฉันไป! บ้าเอ๊ย! ระเบิดแก๊สพิษที่แกขายให้ฉันมันเป็นของคุณภาพต่ำทั้งนั้น! บอกว่าทำให้เป้าหมายเป็นอัมพาตได้หนึ่งถึงสองวินาที แล้วผลล่ะ? แค่ชะงักไปแวบเดียว เป้าหมายก็ยังขยับต่อได้!”
[2] “ยังกล้าอ้างว่าตัวเองเป็นเฉินอันตัวจริงอีกเหรอ? ถุย! รีบคืนเงินมา ไม่งั้นฉันจัดการแกแน่!”
[3] หนุ่มหน้าตาเจ้าเล่ห์ได้แต่ฝืนยิ้มอย่างขมขื่น
[4] “พี่ชาย ผมถอนเงินไปหมดแล้ว บนตัวไม่มีเหลือจริง ๆ อีกอย่าง ระเบิดแก๊สพิษพวกนั้นผมฝึกทำขึ้นมาด้วยเงินจริง ๆ ก่อนหน้านี้พี่ซื้อไปก็ทำกำไรได้ไม่น้อย ถึงได้สั่งของจากผมทีละมาก ๆ ไม่ใช่เหรอครับ...”
“บ้าเอ๊ย! ฉันนึกว่าแกเป็นเฉินอันตัวจริง!” ชายฉกรรจ์ยิ่งเดือดดาล “ตอนนี้เฉินอันดังระเบิดแล้ว คนจากหอหลงอวิ๋นประกาศใบประกาศค่าหัวเขาทั่วทั้งเมืองเจียงโจว
[6] ของหลอกขายกระจอก ๆ ของแกไม่มีใครเชื่ออีกแล้ว! แกรู้ไหมว่าฉันกักตุนของไว้ตั้งเท่าไร? ตอนนี้มันกองค้างอยู่ในมือฉันหมดแล้ว!”
[7] ขณะพูด ชายฉกรรจ์ก็ทำท่าจะลงมือ
[8] หนุ่มหน้าตาเจ้าเล่ห์หน้าซีดเผือด ขาอ่อนแรง ดูท่าจะทรุดลงคุกเข่าอยู่รอมร่อ
[9] ในตอนนั้นเอง เสียงหนึ่งก็ดังมาจากด้านข้าง
[10] “เขาติดหนี้พวกคุณเท่าไร? ผมจ่ายแทนให้เอง”
[11] ทุกคนชะงักงัน
[12] พวกเขาเห็นคนดำคนหนึ่งยืนอยู่ข้าง ๆ สีหน้าเรียบเฉย มองไม่เห็นหน้าตาชัดเจน
[13] “แกเป็นใคร?” ชายฉกรรจ์กวาดตามองอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้า “เขาติดหนี้ฉันห้าร้อยตำลึง แกมีเงินจ่ายหรือไง?”
[14] น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ
[15] อย่างไรเสีย เขาก็รู้ดีว่า “เฉินอัน” เป็นคนประเภทไหน แค่ลูกจ้างกระจอก ๆ คนหนึ่ง ไม่มีเพื่อนรวยอะไรหรอก
[16] หนุ่มหน้าตาเจ้าเล่ห์เองก็ชะงัก ไม่รู้ว่าคนที่มาเป็นใคร
[17] คนดำไม่พูดพร่ำทำเพลง โยนเงินห้าร้อยตำลึงออกไปทันที