“เฉินอัน” ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและดีใจ มองผู้เล่นระดับยอดฝีมือที่ตนกำลังเคารพบูชาอยู่ตรงหน้า ตื่นเต้นจนพูดจาไม่รู้เรื่อง
“พะ...พี่ใหญ่ ขอบคุณที่ช่วยผมนะครับ”
เฉินอันโบกมือ บอกเขาว่าไม่ต้องรีบขอบคุณ
“มีเรื่องหนึ่งอยากให้นายช่วย ถ้านายยอมทำ เราจะให้เครื่องรางชุดเงินขั้นหนึ่งครบชุด หรือจะแลกเป็นเงินก็ได้ ให้ห้าพันตำลึง”
“เฉินอัน” พอได้ยินก็มีสีหน้าดีใจสุดขีด!
ห้าพันตำลึงเชียวนะ!
แลกเป็นเหรียญมังกรก็เท่ากับห้าหมื่นหยวน!
นี่เท่ากับรายได้หลายเดือนของเขาเลย!
ถึงเขาจะทำงานหามรุ่งหามค่ำ แต่หนึ่งเดือนก็หาเงินได้แค่หมื่นหยวนกว่า ๆ ยังต้องจ่ายห้าพันหยวนเพื่อใช้แคปซูลเกม แถมยังมีค่าเช่าห้องอีก
แม้จะเป็นห้องราคาถูก แต่แทบไม่เหลือเงินเก็บเลย
แต่ตอนนี้อีกฝ่ายเสนอให้เขาห้าหมื่นหยวนทันที!
จะไม่ให้เขาตื่นเต้นได้อย่างไร?
แต่เขารู้ดีว่าไม่มีของฟรีในโลก
ด้วยชื่อเสียงและสถานการณ์ของเฉินอันในตอนนี้ เงินก้อนนี้คงไม่ใช่เงินที่รับมาได้ง่าย ๆ
เขาถึงกับคิดอยากแจ้งตำแหน่งของเฉินอันเพื่อแลกรางวัล
แต่พอคิดอีกที ตอนนี้ทั่วทั้งหมู่บ้านหยานอวี๋ ยังมีใครเป็นคู่ต่อสู้ของเฉินอันได้อีก?
ต่อให้คนของศาลาหลงอวิ๋นรู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน แล้วจะทำอะไรได้?
ขวางเขาไหวหรือ?
พวกนั้นกล้าออกจากหมู่บ้านไหม?
หรือจะรวบรวมคนไปปิดทางออกหมู่บ้านทั้งสี่ทาง?
ถึงอย่างไรเฉินอันก็ยังบินออกไปได้อยู่ดี
เขาจึงล้มเลิกความคิดนั้น แล้วถามก่อนว่าเรื่องเป็นมายังไง
จากนั้นเขาก็ค่อย ๆ พยักหน้า
เฉินอันเพิ่มเขาเป็นเพื่อน แล้วพิมพ์ในช่องแชตว่า “ชื่อเสียงของนายเท่าไหร่แล้ว?”