แสงขาววาบผ่าน
เฉินอันปรากฏตัวขึ้นในรถม้า
หยางเจ๋อเหวิน ชูเหยา และคนอื่น ๆ ยังไม่ได้ล็อกอินเข้าเกม ภายในรถม้าจึงว่างเปล่า
เขาพิงมุมรถ หลับตาแล้วเดินพลังคัมภีร์เปลี่ยนเส้นเอ็นต่อไป
รากกระดูกค่อย ๆ แข็งแรงขึ้น ส่วนพลังงานภายในก็ก่อตัวขึ้นเอง
วิชา วิชาเก้าสุริยัน ชั้นที่แปด เหลือค่าฝึกฝนอีกเก้าพันหน่วยก็จะถึงชั้นที่เก้าแล้ว
หากไม่มีอะไรผิดพลาด คืนนี้เขาก็น่าจะทะลวงขั้นได้
เสียงฝีเท้าดังมาจากด้านนอก ผู้เล่นคนอื่น ๆ ทยอยล็อกอินเข้ามา
หยางเจ๋อเหวินเป็นคนสุดท้ายที่ปีนขึ้นรถมา ปากยังเคี้ยวอะไรบางอย่างอยู่ เขาพูดอู้อี้ว่า “แม่บังคับให้ฉันกินข้าวเพิ่มอีกชาม เกือบมาไม่ทันแล้ว”
ชูเหยาเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง แต่ไม่ได้พูดอะไร
ขบวนรถออกเดินทางอีกครั้ง
ตะวันลับขอบฟ้า ย้อมภูเขาไกล ๆ ให้กลายเป็นสีแดงทอง
รถม้าโคลงเคลงไปตามทาง ล้อบดทับเศษหินดังเอี๊ยดอ๊าด
หยางเจ๋อเหวินพิงขอบหน้าต่าง ปากยังนึกถึงข้าวชามเมื่อครู่อยู่พลางคุยกับจ้าวหูเรื่องข่าวลือของหมู่บ้านชิงซานอย่างอู้อี้
เฉินอันหลับตา
พลังงานภายในในร่างเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งหมื่นแปดพันหน่วย เขาตั้งใจว่าจะค่อยทะลวงขั้นเมื่อไปถึงหมู่บ้านชิงซาน
ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง!
เสียงอาวุธปะทะกันดังแหลมมาจากด้านหน้า ปะปนกับเสียงตะโกนเกรี้ยวกราดและเสียงกรีดร้อง
“หยุด! ทุกคนหยุด!” เสียงของเย่รู่ซวงดังมาจากนอกรถ ทั้งเร่งร้อนและตึงเครียด
รถม้าเบรกกะทันหัน คนในรถต่างโถมไปข้างหน้า
หยางเจ๋อเหวินเกือบตกจากที่นั่ง จ้าวหูคว้าขอบหน้าต่างไว้ทัน ใบหน้าเปลี่ยนสีเล็กน้อย
ชูเหยากำด้ามดาบสั้นที่เอวไว้แล้ว สายตาจับจ้องออกไปนอกหน้าต่างอย่างระแวดระวัง