เดินทางต่อไปอีกครึ่งชั่วยาม ทิวทัศน์รอบด้านก็เปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน
ผืนป่าเขียวชอุ่มแต่เดิมค่อย ๆ ถูกแทนที่ด้วยผืนดินสีแดงฉาน อากาศร้อนแห้งขึ้นมา แม้แต่หายใจก็ยังรู้สึกว่าลำคอแห้งผาก
“ที่นี่มันที่ไหนกันเนี่ย?” หยางเจ๋อเหวินเช็ดเหงื่อ “ทำไมจู่ ๆ ถึงร้อนขนาดนี้?”
ชูเหยาขมวดคิ้วเช่นกัน เม็ดเหงื่อละเอียดผุดขึ้นบนหน้าผาก
วิชาภายในที่นางฝึกเป็นธาตุน้ำแข็ง พออยู่ในสภาพแวดล้อมแบบนี้ พลังภายในก็ลดลงเร็วกว่าปกติเกินเท่าตัว
เสียงของเย่รู่ซวงดังมาจากด้านนอก “ที่นี่คือ ‘หุบเขาเปลวเพลิงแดง’ รอบนอกของหมู่บ้านชิงซาน เป็นดินแดนลับแบบเปิด
ข้างในอุณหภูมิสูงมาก ต่อให้เป็นวิชาภายในสายไฟธาตุหยาง พอเข้าไปก็ยังสิ้นเปลืองพลังภายในมหาศาล ยิ่งเป็นสายธาตุหยินอ่อนยิ่งลำบาก”
นางหยุดไปครู่หนึ่ง “แต่ข้างในมีของดีอยู่ไม่น้อย
ผลจู เห็ดหลินจือไฟ หญ้าเปลวเพลิงแดง ล้วนเป็นวัสดุสำหรับปรุงยาดานขั้นสูง ถ้าโชคดีอาจเจอวิญญาณไฟความละเอียดอ่อน นั่นเป็นสมบัติล้ำค่าที่ช่วยเพิ่มวิชาภายในสายไฟ”
เฉินอันพิงขอบหน้าต่างรถม้า รับสัมผัสคลื่นความร้อนที่พัดปะทะใบหน้า
คนอื่นต่างรู้สึกร้อนจนทนไม่ไหว แต่เขากลับรู้สึกสบายไปทั้งตัว
วิชาเก้าอาทิตย์ศักดิ์สิทธิ์ในร่างหมุนเวียนเร็วกว่าปกติ ความเร็วในการเพิ่มขึ้นของพลังงานภายในก็สูงขึ้นอีกระดับ
เขาอดมองหุบเขาที่อยู่ไกลออกไปหลายครั้งไม่ได้
หน้าผาหินสีแดงฉาน ไอร้อนลอยกรุ่น ราง ๆ มองเห็นเงาคนหลายคนเดินวนอยู่ในหุบเขา คล้ายกำลังตามหาอะไรบางอย่าง
เย่รู่ซวงพูดไม่ผิด ที่นี่เป็นสถานที่ที่ดีจริง ๆ
รอจัดการเรื่องวัสดุสำหรับทะลวงระดับเสร็จแล้ว ค่อยมาที่นี่ก็ได้
ส่วนหยางเจ๋อเหวินกับคนอื่น ๆ ต่างส่งเสียงดีใจตื่นเต้นจนเก็บอาการไม่อยู่