คำนำ:
วันนั้น
ดวงจันทร์เกิดความเปลี่ยนแปลงขึ้นอย่างไร้สัญญาณเตือน ใบหน้าประหลาดน่าสะพรึงกลัวผุดขึ้นมาบนพื้นผิว
มันแสยะยิ้ม อ้าปากกว้าง แล้วพุ่งเข้าหาดาวสีน้ำเงินโดยฝ่าฝืนกฎฟิสิกส์ทุกข้อ ก่อนจะงับเมืองทั้งเมืองเข้าไปในคำเดียว…
เนื้อเรื่อง:
จัตุรัสตุลาคม เมืองเอส
ลมกลางคืนพัดพาความหนาวเย็นชื้น ๆ มาด้วย พัดใบไม้แห้งสองสามใบให้หมุนวนอยู่บนถนนที่ว่างเปล่า
ใกล้เที่ยงคืนแล้ว ร้านค้าส่วนใหญ่ปิดประตูม้วนลงไปนานแล้ว จัตุรัสทั้งแห่งจึงดูเงียบเหงาเป็นพิเศษ
【ลูกค้า: พี่ชายครับ อาหารที่สั่งช่วยมาให้เร็วหน่อยได้ไหม ผมหิวจะตายอยู่แล้ว~~】
หยางเฟิงก้มมองหน้าจอโทรศัพท์ ข้อความเร่งเร้ากะพริบอยู่ในช่องแชตของแอปส่งอาหาร
【ไรเดอร์—หยางเฟิง: ได้ครับ】
【ไรเดอร์—หยางเฟิง: ไม่เคยมีใครอดตายคามือผม】
【ไรเดอร์—หยางเฟิง: คุณก็ไม่มีข้อยกเว้น】
หยางเฟิงยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย นิ้วพิมพ์ข้อความบนหน้าจออย่างรวดเร็ว เผยอารมณ์ขันแบบมืออาชีพของไรเดอร์พาร์ตไทม์ระดับตัวท็อปผู้ “ไม่เคยได้รับรีวิวแย่”
ส่งข้อความเสร็จ เขาล็อกรถ เงยหน้ามองป้ายสีแดงของร้านไก่ทอดคุณเคน แล้วรีบผลักประตูเข้าไป
กลิ่นน้ำมันหอม ๆ จากไก่ทอดอุ่น ๆ โชยเข้ามาปะทะหน้า ขจัดความหนาวเย็นบนร่างกายไปจนหมด
“หยางเฟิง?”
เสียงผู้หญิงใสกังวานดังขึ้น แฝงความประหลาดใจอยู่เล็กน้อย
หยางเฟิงเงยหน้ามอง เห็นหญิงสาวรวบผมหางม้าสูงยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ เธอสะอาดสดใสราวกับน้ำมะนาวเย็น ๆ สักแก้วในฤดูร้อน นั่นคือซูชิง เพื่อนนักศึกษาปีหนึ่งเหมือนกัน
“ซูชิง?”
หยางเฟิงตาเป็นประกาย น้ำเสียงสนิทสนมขึ้นเล็กน้อย “ช่วงปิดเทอมฤดูร้อน ผมคิดว่าจะหาเงินค่าครองชีพสักหน่อย ไม่คิดเลยว่าคุณก็มาทำงานพิเศษที่นี่เหมือนกัน”
ทั้งคู่เป็นนักศึกษาปีหนึ่งของมหาวิทยาลัยเมืองเอส แถมยังเรียนห้องเดียวกัน การได้เจอกันในเมืองใหญ่เช่นนี้นับว่าเป็นวาสนาไม่น้อย
“บังเอิญจัง~~”
ซูชิงขยิบตาอย่างขี้เล่น กะกลางคืนที่เคยน่าเบื่อพลันมีชีวิตชีวาขึ้นเพราะได้เจอคนรู้จัก “อาหารของคุณเสร็จพอดี เดี๋ยวฉันไปจัดใส่ถุงให้นะ”
เธอหันหลังแล้วลงมือจัดชุดอาหารของร้านคุณเคนใส่ถุงอย่างคล่องแคล่ว
หยางเฟิงมองแผ่นหลังของเธอแล้วยิ้มอย่างเข้าใจ
ทุกวันนี้ผู้หญิงสวยที่ยอมตั้งใจทำงานหาเงินกันจริง ๆ มีไม่มากแล้ว
เขาก้มหน้าลง เตรียมตรวจสอบที่อยู่จัดส่งอีกครั้ง
แต่แล้ว
หน้าจอโทรศัพท์ที่ยังทำงานปกติอยู่ก็ดับวูบลงอย่างไร้สาเหตุ
ซ่า ๆ~~
มีเสียงไฟฟ้าลัดวงจรดังผิดปกติจากภายในเครื่อง หน้าจอกลายเป็นสีขาวพร่า ตัวเครื่องเองก็ร้อนขึ้นอย่างผิดปกติ
กำลังติดตั้ง 《แอปมนุษย์》…30%…60%…
หน้าต่างแจ้งเตือนเด้งขึ้นมาเอง ฝ่าข้ามสิทธิ์การใช้งานของระบบทั้งหมดและเริ่มทำงานโดยพลการ
“นี่มันอะไรกัน?”
หยางเฟิงขมวดคิ้วแน่น นิ้วกดหน้าจอรัว ๆ แต่แม้จะกดปุ่มปิดเครื่องค้างไว้ก็ไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ
ติดไวรัสงั้นเหรอ?!
เดี๋ยวนี้แอปเถื่อนมันกร่างขนาดนี้เลยหรือไง?
“แย่แล้ว!”
หยางเฟิงใจหายวาบ ถ้าแอปชำระเงินที่ผูกไว้ถูกขโมยข้อมูลแล้วเอาไปใช้ล่ะก็…
“เป็นอะไรไป โทรศัพท์ค้างเหรอ?” ซูชิงถือถุงกระดาษที่บรรจุอาหารเรียบร้อยแล้วชะโงกหน้าเข้ามา พอเห็นหยางเฟิงจิ้มหน้าจออย่างบ้าคลั่งก็ถามด้วยความสงสัย
“เหมือนจะติดไวรัส มีอะไรบางอย่างกำลังดาวน์โหลดเอง!” หยางเฟิงร้อนใจเล็กน้อย
“รีบปิดเครื่องแบบบังคับเลย!” ซูชิงเตือนด้วยความหวังดี พลางหยิบโทรศัพท์ของตัวเองออกจากกระเป๋าโดยไม่รู้ตัว เตรียมช่วยค้นหาวิธีแก้ปัญหา
ทันใดนั้น
ใบหน้าเล็ก ๆ งดงามของซูชิงพลันซีดเผือด
“โทรศัพท์…โทรศัพท์ของฉันก็กำลังดาวน์โหลดเหมือนกัน!”
ไม่ใช่แค่พวกเขา
หากมองทะลุทั่วทั้งเมืองเอส จะพบว่าโทรศัพท์อัจฉริยะนับล้านเครื่องกำลังดาวน์โหลดแอปเถื่อนตัวหนึ่งอยู่
เพียงสิบกว่าวินาที
การติดตั้งก็เสร็จสิ้น
แอปที่มีชื่อว่า 《แอปมนุษย์》 ปรากฏขึ้นตรงกลางหน้าจอหลักของโทรศัพท์อย่างชัดเจน
ตอนหยางเฟิงเห็นโลโก้ไอคอนของแอป ความหนาวเย็นเสียดกระดูกก็แล่นจากปลายนิ้วพุ่งขึ้นสู่กลางกระหม่อม เขาแทบจะโยนโทรศัพท์ที่ร้อนระอุทิ้ง!
ไอคอนนั้นเป็นรูปถ่ายของเขาเอง
นี่ไม่ใช่รูปถ่ายธรรมดาอย่างแน่นอน
บนไอคอนขนาดเท่าเล็บมือ เป็นรูปถ่ายหน้าตรงความคมชัดสูงแบบรูปติดบัตร ฉากหลังเป็นสีหม่นคล้ำราวกับเถ้าถ่าน
“หยางเฟิง” ในรูปหันหน้ามองกล้อง ใบหน้าตายแข็งราวกับศพที่เพิ่งถูกแต่งหน้าก่อนบรรจุโลง
สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือรอยยิ้มนั้น
มุมปากฉีกกว้างไปถึงโคนหูในองศาที่ฝืนแนวกล้ามเนื้อบนใบหน้าอย่างสิ้นเชิง ริมฝีปากบนกับล่างแยกออกจากกัน เผยให้เห็นฟันขาวสะอาดครบ 24 ซี่อย่างเป็นระเบียบ
ฟันทุกซี่ขาวสว่าง ในฉากหลังอันมืดหม่นยิ่งดูน่าสยดสยอง
หยางเฟิงรู้สึกหนังศีรษะชาวาบ
ในฐานะชายแท้แข็งทื่อคนหนึ่ง ในอัลบั้มรูปของเขาไม่มีแม้แต่รูปเซลฟีที่ดูดีสักใบ นับประสาอะไรกับภาพประหลาดราวโปสเตอร์หนังสยองขวัญแบบนี้!
รูปนี้ถ่ายไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันแน่?!
ยังไม่ทันได้คิดให้ถี่ถ้วน แอปที่ทำงานเองก็เข้ายึดหน้าจอทั้งหมดอย่างบังคับ
【ยินดีต้อนรับสู่แอปมนุษย์】
สิ่งแรกที่ปรากฏแก่สายตาคือคำขวัญตัวหนาสีแดงสดที่เต็มไปด้วยบรรยากาศรื่นเริง
ต่อมา พลุดอกไม้ไฟอิเล็กทรอนิกส์แบบขอไปทีก็ระเบิดขึ้นกลางหน้าจอ
ปัง! ปัง! ปัง!
เอฟเฟกต์ราคาถูกสุด ๆ นั่นเชยเสียจนแทบจะทนดูไม่ได้ ราวกับภาพเคลื่อนไหวอวยพร “ขอให้ร่ำรวย” ที่คนรุ่นปู่ส่งกันในกลุ่มครอบครัวช่วงเทศกาล
ไม่กี่วินาทีต่อมา พลุดอกไม้ไฟอิเล็กทรอนิกส์ก็หายไป
พื้นหลังหน้าจอกลายเป็นสีดำสนิท ไม่มีลวดลายตกแต่งใด ๆ ทั้งสิ้น แล้วตัวอักษรสามตัวสีแดงเลือดก็ค่อย ๆ ปรากฏขึ้นตรงกลาง
【เงยหน้ามอง】
เงยหน้า?
มองอะไร?
หัวใจหยางเฟิงเต้นแรง ความรู้สึกไม่เป็นมงคลอย่างรุนแรงปกคลุมไปทั่วร่าง
“หยางเฟิง…มองข้างนอกสิ…”
เสียงสั่นเครือของซูชิงดังมาจากข้างหู ดวงตาของเธอเบิกกว้าง
หยางเฟิงหันขวับ
เวลานี้
ผู้คนหลายสิบคนที่กระจัดกระจายอยู่ในจัตุรัสต่างทำท่าเดียวกันโดยไม่ได้นัดหมาย—แหงนหน้ามองท้องฟ้า
หยางเฟิงผลักประตูออกไป ยืนอยู่ท่ามกลางลมหนาว
เขามองตามทิศทางที่สายตาของทุกคนมุ่งไปยังท้องฟ้ายามค่ำคืนเบื้องบน
เพียงแวบเดียว
หยางเฟิงรู้สึกเลือดทั่วร่างราวกับแข็งตัวในชั่วขณะนั้น
คืนนี้ดวงจันทร์ใหญ่ผิดปกติ
ใหญ่เกินกว่าจะเป็นไปได้
แสงสีขาวซีดที่แผ่ความหม่นคล้ำอย่างคนป่วยส่องให้ทั้งเมืองดูราวกับภาพถ่ายงานศพขาวดำ ทว่านั่นยังไม่ใช่สิ่งที่น่ากลัวที่สุด
ใบหน้า!!
บนพื้นผิวดวงจันทร์อันกว้างใหญ่…กลับมีใบหน้าผุดขึ้นมา!!
บริเวณที่ควรเป็นเงาของหลุมอุกกาบาตกับทะเลบนดวงจันทร์ กลับบิดขยุกขยิกประกอบขึ้นเป็นโครงหน้าที่ชัดเจน
เบ้าตาสองข้างดำมืดลึกสุดหยั่งถึง เบื้องล่างคือปากขนาดมหึมาที่กำลังฉีกกว้างไปถึงโคนหูทั้งสองข้าง
มันกำลังแสยะยิ้ม!!
ปากนั้นฉีกกว้างอย่างเกินจริง ราวกับวินาทีถัดไปมันจะฉีกดวงจันทร์ทั้งดวงออกเป็นสองซีกด้วยแรงมหาศาล
“นี่เป็นภาพฉายสามมิติหรือเปล่า?”
“ใครเล่นพิเรนทร์กันเนี่ย สมจริงเกินไปแล้ว!”
ใครบางคนข้าง ๆ ถามด้วยเสียงสั่น บางทีอาจเป็นการแสดงโดรนแบบใหม่ก็ได้
ไม่มีใครตอบเขา
เพราะทุกคนต่างเห็นภาพที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่า
“ดวงจันทร์…ใหญ่ขึ้นแล้ว…”
“มันกำลังใหญ่ขึ้น!!”
เสียงกรีดร้องดังขึ้นทันที ความหวาดกลัวแพร่กระจายไปทั่วจัตุรัสราวกับโรคระบาด
ด้านหลัง ถุงใส่อาหารในมือซูชิงก็ตกลงพื้นดัง “เพียะ” ไก่ทอดกระจายเกลื่อนพื้น
“ไม่ใช่”
“มันไม่ได้ใหญ่ขึ้น”
หยางเฟิงจ้องท้องฟ้าเขม็ง “มันกำลังเข้ามาใกล้!!”
ดวงจันทร์ที่เดิมแขวนอยู่ไกลลิบบนขอบฟ้ากำลังพุ่งเข้าหาโลกด้วยความเร็วสูงอย่างฝ่าฝืนกฎฟิสิกส์โดยสิ้นเชิง!
หมู่ดาวที่เห็นอยู่ถูกบดบังอย่างรวดเร็ว ใบหน้าประหลาดน่าสะพรึงกลัวขยายใหญ่ขึ้นอย่างฉับไวในสายตา
แรงกดดันมหาศาลราวกับจับต้องได้ถาโถมลงสู่พื้นดิน ตามมาด้วยการเปลี่ยนแปลงของความกดอากาศอันน่าสะพรึง เยื่อแก้วหูเริ่มปวดอย่างรุนแรง ลมบ้าคลั่งพลันก่อตัวขึ้นจากความว่างเปล่า!
มันกำลังร่วงลงมา
ดวงจันทร์อ้าปากอันน่าสยดสยองที่กลืนกินดวงดาวได้ พร้อมรอยยิ้มแสยะอย่างละโมบ มุ่งเข้าหาดาวสีน้ำเงินดวงนี้…
แล้วงับลงมาในคำเดียว!
——
——
คำเตือนก่อนอ่าน: มีนางเอก เติบโตไปด้วยกัน ชกทีเดียวตึกพัง รักเดียวใจเดียว ไม่มีนอกใจ โปรดพิจารณาอ่านตามความเหมาะสม
ขอแจ้งเป็นพิเศษ: ตัวเอกไม่ได้ย้อนเกิดใหม่ ไม่ได้มีระบบ และไม่มีประสบการณ์สังหารมาสิบปีจนกลายเป็นคนไร้หัวใจ ดังนั้นช่วงแรกจึงเป็นนักศึกษาหนุ่มใสซื่อที่ไม่กล้าฆ่าคน แต่ไม่นานก็จะไม่กินเนื้อวัวแล้ว!!
ตัวเอกจะวิวัฒนาการจนยิ่งไม่เหมือนมนุษย์ อวัยวะทุกส่วนจะกลายพันธุ์และบิดเบี้ยว โปรดอย่าถือสา
คุณอาจพบสิ่งเหล่านี้: เอสซีพี ห้องหลังบ้าน วอร์แฮมเมอร์ ครธูลู เกมเอาชีวิตรอด ค้นหา-เก็บกู้-ถอนตัว เรื่องประหลาดตามกฎ ภูตปีศาจประหลาด สไปร์หอคอยสังหาร โลกพหุจักรวาล และองค์ประกอบอื่น ๆ อีกมากมาย
ถ้าอย่างนั้น…มาเริ่มการผจญภัยกันอย่างสนุกสนานเถอะ!!