หลีโย่วเม้มปากนิด ๆ อย่างไม่พอใจ “เมื่อกี้ฉันไม่ได้พูดจาเลี่ยนขนาดนั้นใช่ไหม?”
ถ้า 001 ใช้น้ำเสียงแบบนี้จริง คงโดนซ้อมไปสักยกแล้ว
001 ถอนใจ “ฉันเป็นรองเธออยู่หน่อยเดียวเอง”
หลีโย่วไม่สนใจ
เสียหน้ามากกว่านี้ก็เคยมาแล้ว เลี่ยนหน่อยจะเป็นไรไป ขอแค่ทำภารกิจสำเร็จก็พอ
แค่สองวันสั้น ๆ เธอก็ทำภารกิจสำเร็จไปถึงสี่งาน อนาคตยังอีกยาวไกล
สมองน้อย ๆ ของ 001 หมุนติ้ว ก่อนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงถามอย่างอยากรู้ “จริงสิ ผู้ภารกิจ ตอนอยู่เชิงเขา คุณกับเคออวี้เกิดอะไรขึ้น?”
รูม่านตาของหลีโย่วหดวูบ เธอรู้สึกผิดอยู่หน่อย ๆ จึงเบือนหน้าหนีแล้วมุดเข้าไปในผ้าห่ม
เธอนอนตะแคงขดตัวเป็นก้อนเล็ก ๆ ศีรษะหนุนหมอนนุ่ม แก้มนุ่มขาวถูกกดจนป่องขึ้นนิด ๆ ตรงขอบมีสีแดงระเรื่อด้วยความเขินอายให้เห็นราง ๆ
“คุณ...คุณถามเรื่องนี้ทำไม?”
001 ตอบอย่างไร้เดียงสา “ก็อยากรู้นี่ ตอนนั้นฉันมองไม่เห็นอะไรเลย เห็นแค่ก้อนภาพเบลอ ๆ ทำเอาฉันโมโหแทบตาย!”
พลาดโอกาสดูเรื่องสนุก ๆ ดี ๆ ไปตั้งขนาดนั้น
หลีโย่วกะพริบตาอย่างกระอักกระอ่วน “เด็กอย่างแกจะถามอะไรมากมายทำไม?”
001 ไม่ยอมแพ้ ยังอยากซักไซ้ให้รู้เรื่อง
หลีโย่วพึมพำ “ง่วงจัง อยากนอนแล้ว”
เธอหาววอดหนึ่งที ดึงผ้าห่มขึ้นคลุมหัว จากนั้นก็เงียบไป
001 ไม่ได้คำตอบให้หายอยากรู้ จึงส่งเสียงฮึดฮัดอย่างไม่พอใจ
ไม่สิ มันไปถามระบบตัวอื่นก็ได้นี่ ว่าเคยเจอสถานการณ์แบบนี้หรือเปล่า
001 คิดในใจว่าตัวเองนี่อัจฉริยะจริง ๆ แล้วก็หายวับไปจากที่เดิม
-
ในเต็นท์ที่อยู่ไม่ไกล มีเสียงสะอื้นดังขึ้นอย่างยากจะกลั้น