ห้องถ่ายทอดสดของหนิงโย่ว
【ไม่พูดก็ไม่ได้นะ บอสของด่านนี้หุ่นดีใช้ได้เลย】
【ผู้ชายใส่เสื้อถักคอสูงสีดำ ก็เหมือนใส่ถุงน่องดำเลยนะ ยั่วใจสุด ๆ】
【เสียดายที่น้องเราไม่เห็น】
……
ยามค่ำคืน
หนิงโย่วผู้ ‘มองไม่เห็น’ ไม่ยอมให้ชีเยี่ยนถอดแว่นกันแดดออก แม้เธอจะรับรู้แสงไม่ได้และไม่จำเป็นต้องสวมแว่นอีกแล้ว
แต่ดวงตาของหนิงโย่วที่เพิ่งกลับมามองเห็นยังเปราะบาง แม้แสงไฟธรรมดาก็ทำให้น้ำตาไหลได้ ที่สำคัญที่สุดคือฝ้าขาวในดวงตาของเธอจางหายไปแล้ว รูม่านตากลับมาจับภาพได้ หากใครเห็นเข้าก็ย่อมสังเกตความเปลี่ยนแปลงของดวงตาได้ง่าย
“อาเยี่ยน ข้าอยากสวมไว้” สายตาของเธอมองผ่านแว่นกันแดดไปยังอาหารบนโต๊ะ กลิ่นหอม สีสันชวนกิน รสชาติก็ยอดเยี่ยม ฝีมือทำอาหารของชีเยี่ยนเลิศล้ำ
เธอไม่เงยหน้ามองชีเยี่ยนแม้แต่แวบเดียว ผู้ชายคนนี้ไวต่อสายตาของคนอื่นมาก แค่สายตาเธอหยุดอยู่บนตัวเขาสองวินาที เขาก็ต้องจับได้แน่
ดังนั้นหนิงโย่วจึงแอบมองเขาด้วยหางตาเท่านั้น
ชีเยี่ยนคิดว่าเธอนึกถึงช่วงที่เคยสวมแว่นกันแดดก่อนหน้านี้ ตอนนั้นดวงตาของเธอยังไม่บอดสนิท ยังรับรู้แสงได้ เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ ขนตาดำสนิทของเขาก็สั่นไหวเล็กน้อย ความรู้สึกผิดราวกับมือที่กำหัวใจเขาไว้แน่น พลันบีบรัดจนเจ็บปวด
หากทำได้ เขายินดีปลูกถ่ายดวงตาของตนให้เธอ เขาเคยไปตรวจความเข้ากันได้แล้ว แต่น่าเสียดายที่ทำไม่ได้
แต่ใกล้แล้ว อีกไม่นานดวงตาของเธอก็จะได้รับการปลูกถ่ายกระจกตา ถึงตอนนั้นเธอจะได้เห็นแสงสว่างอีกครั้ง