หัวใจของหนิงโย่วพลันกระตุกวูบ
หรือว่า... หรือว่าตอนนี้เธอมองเห็นแล้ว?
เหมาจิ๋วปรากฏขึ้นในห้วงความคิดของเธอ
“ช่วงเวลานี้ดวงตาของเจ้าของร่างเดิมรักษาหายแล้ว จึงมองเห็นได้ พระเอกเปลี่ยนเนื้อเรื่องช่วงนี้ ระบบจะปรับแก้เมื่อพบเส้นเรื่องสำคัญ”
สิ่งที่เหมาจิ๋วไม่ได้บอกก็คือ เส้นเรื่องสำคัญนี้เป็นของโลกนิยาย หรือเป็นของดันเจี้ยนกันแน่
หนิงโย่วใช้เวลานานกว่าจะปรับตัวกับดวงตาที่กลับมามองเห็นได้ สายตายังพร่ามัวอยู่บ้าง ราวกับคนสายตาสั้น เธอจึงยกใบปลิวในมือเข้าไปใกล้ ๆ ถึงพอจะอ่านข้อความบนนั้นได้
—อยากให้คนตายฟื้นคืนชีพหรือไม่? อยากพบญาติที่ล่วงลับไปแล้วอีกครั้งหรือไม่? อยากอยู่กับคนสำคัญตลอดไปหรือไม่?
นี่มันลัทธินอกรีตหลอกขายของหรือไง?
บนใบปลิวพิมพ์ประโยคนี้ไว้ ส่วนมุมด้านหลังมีหมายเลขโทรศัพท์พิมพ์อยู่หนึ่งแถว
ถ้าเป็นโลกก่อน เธอคงเชื่อไปแล้ว เพราะสืออวี้ฟื้นจากความตายขึ้นมาจริง ๆ แต่เหมาจิ๋วบอกว่าโลกนี้ไม่มีผี งั้นเรื่องนี้ก็คงเป็นเรื่องหลอกลวงสินะ?
หนิงโย่วพับใบปลิว ตั้งใจจะโยนลงถังขยะ หลังจากกลับมามองเห็น ดวงตาของเธอโค้งยิ้มอย่างยินดี อยากเห็นหน้าตาของอาเยี่ยนขึ้นมา
แต่เหมาจิ๋วกลับห้ามเธอไว้ “อย่าให้พระเอกรู้ว่าเจ้ามองเห็นแล้ว!”
หา? หนิงโย่วตอบรับไปตามนั้น
เสียงเปิดประตูห้องฝั่งตรงข้ามขัดจังหวะความคิดของเธอ
ท่ามกลางภาพที่ค่อย ๆ ชัดขึ้น หนิงโย่วเห็นหญิงวัยกลางคนอย่างจวงซาน ก่อนหน้านี้เธอได้ยินเพียงเสียง แต่ไม่เคยเห็นหน้า