หนิงโย่วไม่รังเกียจแมวจะสกปรก แต่ชีเยี่ยนถือกระเป๋าใส่แมวอยู่ นางจึงแตะตัวมันไม่ได้ ได้แต่รอให้มันอาบน้ำเสร็จแล้วค่อยอุ้มมัน
พอออกจากห้อง ก็ได้ยินเสียงทะเลาะกันดังมาจากห้องฝั่งตรงข้าม
“แม่คะ จะตามใจเสี่ยวเป่าแบบนี้ไม่ได้นะคะ ตอนนี้แกถูกตามใจจนเสียคนแล้ว!”
หญิงชรากำลังป้อนข้าวให้เด็กน้อย แต่เด็กไม่ยอมกิน เอาแต่จะกินขนมกับโยเกิร์ต นางรีบไปหยิบของจากตู้ ทว่าถูกลูกสะใภ้ห้ามไว้ เด็กน้อยจึงเริ่มร้องโวยวาย
หญิงชรารีบอุ้มเด็กน้อยขึ้นมาปลอบ พลางพูดว่า “แม่เป็นคนไม่ดี ไม่ต้องฟังแม่นะ ฟังย่าก็พอ เดี๋ยวย่าหาของอร่อยให้กิน”
พูดจบก็ไม่สนใจจวงซานผู้เป็นแม่ของเด็ก ดึงดันจะหยิบขนมให้หลานชายกิน เด็กน้อยแลบลิ้นปลิ้นตาใส่จวงซานไปพลาง ซุกอยู่ในอ้อมกอดย่าแล้วหัวเราะคิกคักไปพลาง
เมื่อเห็นภาพนั้น จวงซานก็หน้าเย็นชา ก้าวฉับ ๆ ไปหาหญิงชรา ตั้งใจจะกระชากเด็กที่อยู่ในอ้อมแขนนางออกมา
หญิงชราล้มลงกับพื้น ร้องโอดโอย
พ่อสามีที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะอาหารพลันลุกขึ้น เดินมาหาจวงซาน ก่อนยกมือฟาดนางอย่างแรงจนใบหน้าแดงก่ำในพริบตา
“นี่เป็นท่าทีที่เจ้าควรใช้กับแม่หรือ?”
ส่วนสามีที่นั่งอยู่ตรงมุมห้องกลับไม่พูดไม่จา ก้มหน้ากินข้าวพลางถือโทรศัพท์ตอบข้อความ ไม่สนใจเรื่องที่เกิดขึ้นรอบตัวแม้แต่น้อย
ประตูห้องเปิดค้างไว้ หนิงโย่วอาศัยฟังเสียงก็พอจะเข้าใจคร่าว ๆ ว่าเกิดอะไรขึ้นข้างใน