นิ้วของหนิงโย่วคล้ายเปื้อนเลือด เหนียวเหนอะหนะ เมื่ออารมณ์สงบลง แผ่นหลังของเธอก็ชุ่มเหงื่อ เส้นผมดำที่ปรกข้างใบหน้าชื้นไปด้วยเหงื่อเย็น ทั้งเหนอะทั้งเย็น
เมื่อฤทธิ์อะดรีนาลีนจางหาย กล้ามเนื้อและเส้นประสาทก็อ่อนเปลี้ยตามไปด้วย ปลายนิ้วสั่นเล็กน้อย
ขณะที่เธอกำลังจะพยุงตัวขึ้นโดยอาศัยประตู จู่ ๆ เสียงกลไกเย็นชาไร้อารมณ์ก็ดังขึ้นข้างหู
【ประชาชนทั่วเมืองโปรดทราบ! วันนี้คือเทศกาลสังหารแห่งหงเฉิง การฆ่าคนไม่มีความผิด อาชญากรรมเป็นสิ่งถูกกฎหมาย—!】
【ขอให้ทุกท่านสังหารและเข่นฆ่ากันได้ตามใจ นี่คือวันแห่งความสำราญของเหล่าอาชญากร!!】
【ส่วนลูกแกะขี้ขลาดทั้งหลาย จงหลบซ่อนเสียเถิด หลบหนีคมมีดของคนแล่เนื้อ แล้วเอาชีวิตให้รอดจนถึงรุ่งเช้า～】
【รายละเอียดกฎ: อาวุธที่ใช้สังหารต้องเป็นอาวุธเย็นเท่านั้น ห้ามใช้อาวุธปืน】
เสียง...เสียงมาจากไหนกัน?
หนิงโย่วตระหนักได้ว่าเสียงนี้ดังมาจากบนดาดฟ้า มันทะลุผ่านกำแพงหลายชั้นและแว่วเข้าหูเธออย่างชัดเจน
เธอนึกถึงสิ่งที่ชีเยี่ยนกับเหมาจิ๋วบอกไว้ในโรงพยาบาล คำเตือนจากประกาศและโทรทัศน์ รวมถึงคำกำชับสุดท้ายของพี่คนขับแท็กซี่หญิง
ในที่สุดเธอก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
ลางสังหรณ์ร้ายที่คุกรุ่นอยู่ในใจหนิงโย่วได้รับการยืนยัน เธอแทบยืนไม่ไหว ใบหน้าซีดเผือดฉายความตกใจและหวาดหวั่น
มีเทศกาลแบบนี้ได้อย่างไรกัน? ทั่วทั้งหงเฉิง อาชญากรรมเป็นสิ่งถูกกฎหมาย ฆ่าคนไม่มีความผิด? นั่นไม่ได้หมายความว่าทุกคนจะฆ่าคนได้อย่างเปิดเผยโดยไม่ต้องเกรงกลัวอะไรหรือ?
ตำรวจไม่จัดการหรือ? รัฐบาลไม่จัดการหรือ?
สิ่งที่เหมาจิ๋วเคยบอกว่าเมืองนี้วุ่นวายมากนั้นยังถือว่าพูดอย่างสงวนท่าที นี่มันไม่ใช่แค่วุ่นวายแล้ว เรียกว่าเมืองแห่งอาชญากรรมยังจะเหมาะกว่า