【กำลังส่งผ่านไปยังโลก…ซ่า…หากเกิดปัญหา โปรดแจ้งโฮสต์…ซ่า…กำลังซ่อมแซม…】
【ยิ…นดี…ต้อนรับสู่ดันเจี้ยนแนวเรื่องลี้ลับ…ระดับซี…ซ่า…《รักออนไลน์》…ซ่า…】
ห้องถ่ายทอดสดนับพันปรากฏขึ้นที่สถานีเปลี่ยนผ่าน หน้าต่างเล็ก ๆ มากมายเบียดแน่นอยู่เหนือโถงใหญ่ ในจอคือพระจันทร์เสี้ยวสีแดงฉาน ราวกับดวงตาที่มีเส้นเลือดแดงก่ำอันน่าสยดสยอง แสงสีแดงเข้มสาดลงมาเป็นบริเวณกว้าง
มุมมองค่อย ๆ เคลื่อนลงมา หยุดอยู่ในห้องเช่าห้องหนึ่งภายในตึก
แสงสีแดงเข้มส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาในห้องเช่าเก่าขนาด 60 ตารางเมตร พื้นไวนิลสีเหลืองหม่นแตกร้าวและเปื้อนคราบดำ สีขาวบนผนังลอกออกเล็กน้อย เมื่อแสงส่องกระทบ ผนังกลับดูราวกับก่อขึ้นจากเลือดเนื้อ โคมไฟที่ห้อยอยู่เหนือศีรษะสว่างพรึ่บขึ้นมา ทว่าก็ยังขับไล่แสงแดงประหลาดชวนขนลุกนั้นไม่ได้
“ครืดครืด—”
โทรศัพท์สั่น
มีข้อความเข้ามาหนึ่งข้อความ
หนิงโย่วที่เพิ่งตื่นจากฝันงัวเงียยื่นมือคลำข้างกาย จนเจอโทรศัพท์ฝาพับรุ่นเก่าเครื่องหนึ่ง หน้าจอขนาดเท่าบัตรปรากฏข้อความหนึ่งบรรทัด ตัวอักษรดูราวกับก่อตัวจากของเหลวสีแดงข้นหนืด ทำให้สายตาพร่ามัว
[คนคุยออนไลน์ (คนโง่เงินหนา): คืนนี้มาเจอกันสักครั้ง]
แสงแดงจาง ๆ ทาบลงบนใบหน้าซีดเล็กน้อยของหนิงโย่ว นางมีโฉมงามอย่างยิ่ง ดวงตารูปเมล็ดซิ่งคู่นั้นงดงามราวกับพูดได้ เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย แววตาชุ่มฉ่ำเป็นประกาย ขนตาสั่นไหวแผ่วเบา
โทรศัพท์ในมือถูกโยนทิ้งไปด้านข้าง ราวกับเป็นของร้อน
ไม่ใช่เพราะสีแดงเลือดชวนขนลุก แต่เพราะหนิงโย่วได้รับเนื้อเรื่องแล้ว พอเห็นตัวอักษรห้าคำนั้นก็ถึงกับตกใจ
นึกถึงคำเตือนของระบบและบทบาทที่ต้องสวม นางสูดหายใจเบา ๆ ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง ยังไม่คุ้นกับแป้นตัวเลขเก้าปุ่ม นิ้วเรียวขาวจึงกดปุ่มอย่างเชื่องช้าแล้วตอบกลับไป
[ส้มโอไม่ใช่ส้ม: วันนี้ฉันไม่ค่อยสบาย ไว้เจอกันอีกสองสามวันได้ไหม?]
หนิงโย่วใช้เวลาหลายนาทีจึงพิมพ์ข้อความนี้เสร็จและส่งออกไป
แต่ทว่า
อีกฝ่ายกลับเอาแต่ใจและไม่ยอมให้โต้แย้ง
[คนคุยออนไลน์: เที่ยงคืนฉันจะไปหาเธอ]
ตัวอักษรสีแดงที่ส่งมาคราวนี้บิดเบี้ยวขึ้นเล็กน้อยบนหน้าจอ
หนิงโย่วจมอยู่กับความคิดว่างานคงพังไม่เป็นท่า จึงไม่ได้สังเกตเห็นความผิดปกตินี้
นางพยายามพิมพ์ข้อความส่งไปหาอีกฝ่ายอีกหลายข้อความ แต่ทุกข้อความกลับไร้การตอบสนอง
นางก้มหน้าถอนหายใจอย่างห่อเหี่ยว
ในโลกนี้ นางเป็นนางรองที่หลอกเงินพระเอกด้วยการคบกันทางออนไลน์ ทั้งยังใช้รูปปลอม คบกันมาได้สองเดือนก็หลอกเงินไปหลายล้าน สร้างภาพว่าเป็นนักศึกษาหญิงยากจน มีแม่ป่วยหนัก พ่อชอบใช้ความรุนแรง น้องชายติดการพนัน เป็นคนขยันทำงานและเรียนหนังสือ เข้มแข็งไม่ยอมแพ้
แต่ความจริงคือพ่อแม่ตายหมดแล้ว เรียนจบแค่มัธยมปลายก็ลาออก ในโทรศัพท์มีคนคุยออนไลน์นับไม่ถ้วน ยึดอาชีพหลอกเงิน เห็นแก่ความหรูหรา เกียจคร้านและเก็บตัวอยู่แต่บ้าน
นี่คือโลกที่สองที่นางทะลุมิติเข้ามา โลกแรกนางทำภารกิจสำเร็จอย่างกระท่อนกระแท่น คะแนนเฉียดเส้นผ่านเกณฑ์ ระบบเตือนว่าต้องสวมบทบาทให้ดี มีฉากของนางรองมากพอ คะแนนตอนประเมินจึงจะสูง หากนางได้แค่คะแนนผ่านเกณฑ์อยู่ร่ำไป สิ่งที่รอนางอยู่ก็คือการลงโทษ
แต่ในโลกที่สองนี้ หนิงโย่วเพิ่งทะลุเข้ามา พระเอกก็จะมาพบนางเสียแล้ว ทั้งยังจะเปิดโปงความจริงที่นางเป็นนักต้มตุ๋นหลอกเงินผ่านการคบออนไลน์ ชีวิตนางรองของนางคงจบลงคืนนี้
หนิงโย่วกำลังจมอยู่ในความหดหู่จากภารกิจที่จวนล้มเหลว จึงไม่ทันคิดว่า—
เหตุใดพระเอกถึงนัดพบตอนเที่ยงคืน?
แล้วเหตุใดห้องเก่าที่แผ่กลิ่นอายราวกับถูกกาลเวลาผุกร่อนจนเหลืองหม่นแห่งนี้ ถึงเงียบงันผิดปกติเช่นนี้? ประหนึ่งถูกปกคลุมด้วยไอแห่งความตายอันน่าพิศวง
ยิ่งไปกว่านั้น
เหนือศีรษะของนางยังปรากฏตัวอักษรสีเลือดเรียงเป็นแถว
【ห้องถ่ายทอดสดของหนิงโย่วเปิดใช้งานแล้ว—】
【ด้วยเหตุผลพิเศษ ผู้ถ่ายทอดสดไม่สามารถมองเห็นข้อความแชตได้】
【ดันเจี้ยนสยองขวัญระดับซี 《รักออนไลน์》 ที่ผู้ถ่ายทอดสดอยู่ กำลังดำเนินการ—】
……
หนิงโย่วอาบน้ำอุ่นในห้องน้ำแคบ ๆ เป่าผมให้แห้งแล้วเดินมาที่ตู้เสื้อผ้า
ตู้เสื้อผ้าของเจ้าของร่างเดิมรกมาก เสื้อกับกางเกงปะปนกัน ไม่ได้พับเก็บไว้ พอเปิดบานตู้ออก หนิงโย่วแทบถูกเสื้อผ้าถล่มทับ นางข่มใจไม่ให้จัดของให้เรียบร้อย แล้วเลือกกระโปรงสายเดี่ยวสีขาวลายจุดตัวหนึ่ง ชายกระโปรงสั้นเหนือเข่าเล็กน้อย ค่อนข้างเปิดเผย นางจึงสวมเสื้อคลุมถักลูกไม้ทับอีกชั้น
ถึงภารกิจจะจวนล้มเหลว นางก็ต้องสวมบทเจ้าของร่างเดิมและรักษาภาพลักษณ์ไว้ ไม่อย่างนั้นคะแนนสุดท้ายยิ่งต่ำกว่าเดิม
พระเอกส่งข้อความมาบอกว่าจะมาหา เขารู้ที่อยู่ของเจ้าของร่างเดิม และการพบหน้ากันครั้งแรกหลังคบออนไลน์ก็นัดกันที่บ้าน หนิงโย่วนั่งตัวตรงบนโซฟาเก่าในห้องรับแขก จะบอกว่าไม่ประหม่าก็คงโกหก
พอคิดว่าเที่ยงคืนต้องเผชิญคำพิพากษาจากพระเอก หนิงโย่วก็ยิ่งประหม่า ทั้งที่ยังไม่ได้หลอกเงินเขาด้วยซ้ำ
แต่…
เวลาค่อย ๆ ผ่านไปทีละน้อย
หนิงโย่วรอตั้งแต่สองทุ่ม จากนั่งตัวตรงก็เปลี่ยนเป็นกอดเข่าพิงพนักโซฟา ศีรษะเริ่มหนักอึ้ง เปลือกตาค่อย ๆ ปิดลง ความง่วงคืบคลานกลืนกินสติของนาง
ก่อนหลับไป นางถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเหตุใดพระเอกถึงนัดพบตอนเที่ยงคืน?
ดึกป่านนั้นก็ถึงเวลานอนของนางแล้วนี่นา
ทันทีที่นางหลับ ข้อความแชตในห้องถ่ายทอดสดก็ระเบิดขึ้นมา—
【มือใหม่? มือใหม่ลงดันเจี้ยนระดับซีเลยหรือ?】
【คืนนี้อันตรายที่สุดแล้ว นางหลับลงได้อย่างไร?】
【แย่แล้ว บอสประหลาดจะมาถึงตอนเที่ยงคืน นางไม่หนีเอาชีวิตรอดหรือ?】
【คืนนี้คือคืนที่มีผู้เสียชีวิตมากที่สุดในดันเจี้ยนนี้ ถึงจะบอกว่าเป็นเรื่องรักออนไลน์ แต่ที่จริงคือคืนเก็บเกี่ยวของบอสต่างหาก!】
【นางต้องตายแน่ ๆ น่าเบื่อจริง ตอนแรกคิดว่านางสวยมาก ที่แท้ก็เป็นแค่แจกัน】
หนิงโย่วไม่รู้เรื่องข้อความแชตที่ตัดสินว่านางถึงฆาตเหล่านั้น นางหลับสนิท ท่าทางจากนั่งเปลี่ยนเป็นนอนตะแคงอยู่บนโซฟา โซฟาแคบเสียจนรองรับร่างทั้งร่างของนางไม่ได้ จึงทำได้เพียงขดตัว ชายกระโปรงสีขาวคลุมเข่า เผยให้เห็นท่อนขาเรียวกับข้อเท้าบอบบาง เท้าห้อยออกมาด้านนอก อุ้งเท้าขาวราวหิมะ ปลายเท้าเป็นสีชมพูอ่อน
ชั่วขณะที่เข็มวินาทีบนาฬิกาแขวนผนังชี้ไปที่เที่ยงคืน โทรศัพท์ก็สั่นขึ้นทันที
“ครืดครืด—”
คนที่หลับใหลไม่ได้ยิน หน้าจอโทรศัพท์ที่ยังไม่ได้พับปิดสว่างขึ้น ปรากฏข้อความหนึ่งบรรทัด
[คนคุยออนไลน์: ฉันมาถึงแล้ว]
ภายในตึกพักอาศัยเก่าที่ถูกแสงแดงเข้มปกคลุม ไฟตรวจจับความเคลื่อนไหวในทางเดินแคบ ๆ สว่างขึ้นทีละดวง ตั้งแต่ชั้นหนึ่ง ชั้นสอง…กระทั่งถึงชั้นสี่
ทางเดินชั้นสี่เงียบงันราวกับไร้ชีวิต พลันมีเสียงเคาะประตูแผ่วเบาดังขึ้น
“ก๊อก ก๊อก”
พรึ่บ!
ไฟในห้องเช่าดับลงกะทันหัน