เป็นชื่อเฮ่อโจวอีกแล้ว ชีเยี่ยนสีหน้าหม่นลง ริมฝีปากบางเม้มเป็นเส้นตรง ก่อนกล่าวเสียงเย็นว่า “ข้าไม่ชอบให้เจ้าเรียกชื่อข้า ข้ามีชื่อเล่น เรียกข้าว่าอาเยี่ยน”
ชื่อเล่นหรือ? พระเอกมีชื่อเล่นด้วยหรือ? หนิงโย่วเพิ่งเคยได้ยินเป็นครั้งแรก อาเยี่ยน...เยี่ยนตัวไหนกันนะ?
นางหน้าแดงแล้วขานรับ “อา...อาเยี่ยน”
ชีเยี่ยนจึงพอใจ เขายกมุมปากขึ้นเล็กน้อย แล้วปล่อยมือที่วางอยู่ตรงคอเสื้อของนาง
เขาจูงนางกลับไปยังห้องนอน
หนิงโย่วนั่งอยู่ริมเตียง เงาดำทอดคลุมร่างนาง กลิ่นอายบุรุษเพศอันเข้มข้นพุ่งเข้าปะทะ ใบหน้าของเขาอยู่ใกล้นางมาก ลมหายใจร้อนผ่าวรินรดบนใบหน้า นางขยับถอยหนี แต่ถอยไปกี่ส่วน เขาก็ขยับเข้ามาใกล้เท่านั้น
ผ่านไปเนิ่นนาน จนนางแทบหายใจไม่ออก ชีเยี่ยนจึงยืดตัวขึ้นและถอยห่าง
“ข้าจะไปอาบน้ำ”
เขารู้ว่านางกลัวความมืด จึงจุดเทียนเล่มหนึ่งไว้บนโต๊ะข้างเตียง
พอชายหนุ่มเดินออกไป หนิงโย่วก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก
นางนึกขึ้นได้เรื่องหนึ่ง
นี่เป็นนิยายเรตจัด พระเอกกับนางรองก็มีฉากอย่างว่าด้วย
ไฟยังไม่มา ในห้องอบอ้าว หนิงโย่วเพิ่งอาบน้ำเสร็จ ร่างกายจึงมีเหงื่อร้อนผุดพราว
ขณะที่นางกำลังคิดว่าจะหลบฉากบังคับของคืนนี้อย่างไร ประตูห้องน้ำก็เปิดออก เขาอาบเสร็จแล้ว
เร็วชะมัด
หนิงโย่วรีบเอนกายลงบนเตียง ดึงผ้าห่มผืนบางขึ้นมาคลุมท้องไว้เล็กน้อย แล้วหลับตาแสร้งทำเป็นหลับ
ครู่ต่อมา ที่นอนข้างกายก็ยุบลง กลิ่นอายแปลกหน้าคืบคลานเข้ามา แขนข้างหนึ่งยันอยู่ข้างตัวนาง คล้ายกำลังมองนางอยู่