หนิงโย่วสะดุ้งเมื่อได้ยินคำพูดนั้น รีบลุกขึ้นยืนจนเซถลาเข้าไปในอ้อมอกแน่นกระชับที่แผ่ไอเย็นของเขา ร่างกายของเขาเย็นเฉียบไปหมด ทั้งเพิ่งอาบน้ำเย็นมา เส้นผมจึงยิ่งเปียกชื้น ปลายผมมีหยดน้ำเย็นเกาะพราว ก่อนร่วงลงมา
นางหนาวจนสั่นเล็กน้อย แต่ก็ฝืนทนไว้ เงยหน้าขึ้น เขย่งปลายเท้าเข้าใกล้ใบหน้าของเขา พยายามมองให้ชัด
ชีเยี่ยนชะงักไปกับการเป็นฝ่ายเข้าหาของนาง เลือดที่เพิ่งเย็นลงได้ไม่นานพลันเดือดพล่านขึ้นอีกครั้งเพราะนางเข้ามาใกล้ นิ้วมืออุ่นระอุโอบรัดเอวของนางไว้แน่น ผ่านเนื้อผ้าบางเบา เอวของนางช่างเล็กเรียวและนุ่มนวล ไล่ลงไปเป็นสะโพกกลมกลึง—
เขาเคยลูบคลำมาแล้ว สัมผัสนั้นนุ่มนิ่มและอวบอิ่ม
ชีเยี่ยนแข็งจนเจ็บปวด
เปลือกตาของเขาขยับขึ้นลง ก่อนก้มหน้าสบตานาง ดวงตาสีอำพันคู่นั้นมีม่านขาวขุ่นจางลง สะท้อนแสงสีเหลืองอ่อนจากโคมไฟ ดวงตาคู่นั้นไม่พร่ามัวและไม่เลื่อนลอยอีกต่อไป มีชีวิตชีวาและใสบริสุทธิ์
สะท้อนภาพเขาผู้คลุ้มคลั่งและดำดิ่งลงไปอย่างชัดเจน
เมื่อเทียบกับความรักใคร่เร่าร้อนรุนแรงแล้ว ภายในใจชีเยี่ยนกลับเต็มไปด้วยความกระวนกระวายไม่สบายใจยิ่งกว่า
“ที่รัก...เจ้า...มองเห็นแล้วหรือ?”
แทบไม่อาจเปล่งเสียงออกมาเป็นคำได้ ลำคอมีเพียงเสียงลมหายใจแหบพร่าหลุดออกมา
ก่อนสายตาจะพร่าเลือนลง หนิงโย่วเห็นดวงตาของชีเยี่ยนได้เพียงราง ๆ ดวงตาเรียวยาวคมกริบ รูม่านตาดำสนิท งดงามสะดุดตาอย่างยิ่ง