ไม่เป็นไร ความคืบหน้าของบทนางรองเสร็จสมบูรณ์แล้ว ขอแค่เขาไม่ฆ่าเธอก็พอ เธอจะไม่ไปกวนใจเขาอีกแล้ว
เมื่อคิดเช่นนี้ เธอก็สงบลง แสงสีขาวจาง ๆ สาดลงบนแก้มที่ซีดเซียวเล็กน้อยของเธอ ราวกับเครื่องลายครามงดงามที่แตกร้าว เงียบงันไร้สุ้มเสียง
หลังทายาเสร็จ หนิงโย่วก็ลุกขึ้น ตั้งใจจะคลำทางไปนอนที่ห้องรับรองเพียงลำพัง
แต่ยังไม่ทันเดินได้สองก้าว เธอก็ถูกกอดแน่น ร่างสูงโปร่งกำยำทาบทับอยู่ด้านหลัง ชายหนุ่มซุกหน้าไว้ตรงซอกคอของเธอ ไอร้อนชื้นซึมผ่านคอเสื้อนอน ก่อนเสียงสะอื้นอู้อี้แผ่วต่ำจะดังจากลำคอของเขา
หืม? ทำไมเขาถึงร้องไห้ล่ะ? หนิงโย่วทำอะไรไม่ถูก
เธอคิดว่าเขาเกลียดเธอ ไม่อยากสนใจเธอแล้ว เธอเองก็ไม่อยากอยู่ต่อหน้าเขาให้เขาหงุดหงิด จึงอยากหลบไปอยู่ในห้องรับรอง แต่เขากลับกอดเธอร้องไห้
ร้องไห้ทำไมกันนะ
นี่เป็นครั้งที่สองที่เขาร้องไห้ต่อหน้าเธอ ครั้งก่อนเธอแกล้งป่วยไม่สนใจเขา เขาทนถูกเมินเฉยไม่ไหว จึงอ้อนวอนให้เธอสนใจเขา
แล้วคราวนี้ร้องไห้ทำไม?
หนิงโย่วไม่เข้าใจ เธอยืนนิ่งอยู่กับที่ ก่อนจะปลอบเขาอย่างประหม่าและติดขัด
“มะ... ไม่เป็นไรนะ อาเยี่ยน...”
ตอนที่เธอถูกต้อนจนจนมุม ต่อให้เกือบตายก็ยังไม่ร้องไห้เลย
“เธอจะฆ่าตัวตาย เธอจะทิ้งฉันไป ทิ้งฉันไปตลอดกาล...!” ชีเยี่ยนไม่กล้าคิดต่อ หากเขามาช้าไปอีกก้าว มีดทำครัวที่จ่ออยู่ตรงอกของเธอจะปักเข้าไปแล้วหรือไม่?
ถึงตอนนั้น สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าเขาก็คือศพของเธอ
ที่แท้ก็เพราะเรื่องนี้ หนิงโย่วฟังเสียงของเขาที่เจือความร้อนรนและน้อยใจ ราวกับคนที่กำลังจมน้ำ ทุกข์ทรมานจนแทบทนไม่ไหว