ทั้งสองต่างเคยถูกความรักทำร้ายอย่างแสนสาหัส อย่างน้อยจวงซานก็เคยมีช่วงเวลาอันแสนสุขกับสามีในวัยสาว
ใคร ๆ ก็พูดกันว่าผู้ชายเก่งแต่เสแสร้ง ตอนแรกทั้งอ่อนโยนและเอาใจใส่ เปี่ยมด้วยความรัก ทำให้แฟนสาวมีความสุขราวกับแช่อยู่ในโถน้ำผึ้ง แต่พอแต่งงานและมีลูกแล้ว ก็ผูกมัดอีกฝ่ายไว้ข้างกายจนไม่คิดจะเสแสร้งต่อไป
โถน้ำผึ้งกลับกลายเป็นโถยาพิษ ค่อย ๆ กัดกร่อนหัวใจทีละน้อย คนที่ดิ้นหนีไม่พ้นก็ถูกทรมานจนแทบไม่เหลือเค้าความเป็นคน ใช้ชีวิตไม่ต่างจากสัตว์ทั้งวันวนเวียนอยู่กับครอบครัว เป็นแม่ เป็นภรรยา เป็นลูกสาว แต่ไม่เคยได้เป็นตัวเอง
ใช่ว่าจวงซานไม่เคยคิดเรื่องหย่า แต่สามีจะร้องไห้อ้อนวอน รั้งเธอไว้ ทั้งคุกเข่าทั้งตบหน้าตัวเอง ต่อมาเมื่อเธอมีลูกเป็นเครื่องผูกพัน สามีก็เริ่มทุบตีและด่าทอเธอ ทั้งยังขู่ว่าหากเธอไป เขาจะฆ่าลูก ๆ ทำให้เธอไม่มีวันได้พบพวกเขาอีก
เห็นหรือไม่ เด็กพวกนั้นไม่ได้เกิดจากท้องของเขาแท้ ๆ แต่เขากลับพูดขู่ได้แม้กระทั่งว่าจะฆ่าลูกตัวเอง
จวงซานเกลียดเหลือเกิน เกลียดที่ตัวเองอ่อนแอเกินไป เกลียดที่ไม่รู้ว่าทำไมถึงไปรักคนแบบนี้ได้ คนที่ครั้งหนึ่งเคยมอบใจให้เธออย่างหมดสิ้น มองเธอด้วยแววตาเปี่ยมรัก เหตุใดจึงกลายเป็นคนชวนรังเกียจเช่นนี้ได้?
เธอทำอะไรไม่ได้ ลูกสาวของเธอช่างว่าง่ายเหลือเกิน ทุกครั้งที่เธอทะเลาะกับสามี ลูกสาววัยหกขวบก็จะไปทำงานบ้าน ซักผ้า เช็ดโต๊ะ ถูพื้น...
「ทำไมถึงต้องทำพวกนี้ด้วย เสี่ยวหนาน?」
เสี่ยวหนานกอดเธอไว้ ร้องไห้ยังไม่กล้าร้องไห้เสียงดัง 「คุณย่ากับคุณปู่บอกว่าถ้าหนูทำงานบ้าน แม่จะมีความสุข แม่อย่าเสียใจเลยนะ หนูทำงานบ้านได้ตั้งหลายอย่าง โตขึ้นแล้วหนูจะดูแลแม่เอง」