หนิงโย่วยืนนิ่งอยู่กับที่เป็นเวลานาน นานจนขาทั้งสองข้างชาและปวดเมื่อย
ความทรงจำทุกเรื่องตั้งแต่ทะลุเข้ามาในโลกนี้ผุดขึ้นมาในหัว
ทั้งตอนเจอโจรปล้นธนาคารและรอดตายมาได้อย่างหวุดหวิด ตอนกลับถึงบ้านกลางดึกแล้วโทรหาพระเอกแต่ไม่มีใครรับสาย พระเอกไม่กลับบ้านทั้งคืน และตอนที่เธอกำลังกระวนกระวาย ก็มีคนมาเคาะประตู...
เธอมองไม่เห็น จึงทำได้เพียงฟังเสียง ทว่าในความเป็นจริง วันนั้นก็เป็นครั้งแรกที่เธอพบพระเอกเช่นกัน ต่อให้ฟังเสียงก็ยากจะแน่ใจว่าคนที่อยู่หน้าประตูคือพระเอกหรือไม่
หนิงโย่วคิดอะไรง่ายเกินไป เธอคิดว่าในห้องเช่านี้มีแค่เธอกับพระเอกอยู่ด้วยกัน จึงนึกว่าคนที่มาเคาะประตูคงเป็นพระเอกที่ลืมเอากุญแจไป แต่ไม่คิดเลยว่ายังมีความเป็นไปได้อีกอย่าง นั่นคือคนแปลกหน้า
สาเหตุสำคัญอีกข้อที่ทำให้เธอเข้าใจผิดเช่นนี้ คือคนที่อยู่หน้าประตูไม่ได้อธิบายอะไรเลย ชายที่ชื่อ ‘อาเหยี่ยน’ ยอมรับสถานะคนรักของเธออย่างเป็นธรรมชาติ แถมยังมาดูแลเธอแทนพระเอกอีกด้วย
แปลกชะมัด
โลกนี้มีคนแบบนี้ด้วยเหรอ? ใครจะเต็มใจสวมบทเป็นแฟนของคนตาบอดที่เพิ่งเคยพบหน้ากัน แถมยังเป็นภาระอีกต่างหาก?
เธอนึกถึงตอนที่เรียกเขาว่า ‘เฮ่อโจว’ แล้วเขาบอกให้เรียกเขาว่า ‘อาเหยี่ยน’
ลองทบทวนดูดี ๆ ตั้งแต่แรกก็มีพิรุธเต็มไปหมด แต่เธอที่เชื่องช้า แถมเอาแต่คิดถึงภารกิจ กลับไม่ทันสังเกตเลยสักนิด
“ฉันนี่ซื่อบื้อจริง ๆ” หนิงโย่วเคาะหัวตัวเองอย่างหงุดหงิด พลางพึมพำ ริมฝีปากขยับแผ่วเบา