คฤหาสน์หลังหนึ่งในหงเฉิง
เหล่าบอดี้การ์ดนอนระเกะระกะจมกองเลือด กระสุนทุกนัดหลบจุดสำคัญ พวกเขาหมดสติไปแล้ว
ชีเยี่ยนผู้มีเงาร่างดุจภูตผีฮัมเพลงพลางสะบัดปืนในมือเล่น ปืนวาดโค้งงามกลางอากาศ ฝีเท้าสบาย ๆ ไม่เร่งรีบ เขาเคาะประตูห้องหนังสือเบา ๆ
ประตูห้องหนังสือปิดสนิท ด้านในมีเสียงหอบหายใจแผ่วเบา ราวกับเจ้าของเสียงกำลังปิดปากตัวเองไว้ด้วยความหวาดหวั่น
เสียงลูกน้องดังขึ้นจากหูฟัง
“อย่าเล่นแรงนักล่ะ หัวหน้า ไอ้หมอนั่นขี้ขลาดจะตาย เล่นหนักไปเดี๋ยวก็หมดสนุก”
ชีเยี่ยนยังคงสวมหน้ากากภูตคราม ใบหน้าภูตผีดุดัน เขี้ยวแหลมชวนขนลุก เสื้อโค้ตยาวสีเข้มของเขาไร้รอยเลือด เขาไม่สนใจเสียงจากหูฟัง เพียงยกเท้าถีบประตูห้องหนังสือเปิดผาง
ชายร่างอ้วนพุงพลุ้ยที่แนบอยู่หลังประตูพลอยถูกประตูถีบกระเด็นไปด้วย แผ่นหลังของเขากระแทกโต๊ะไม้แพร์ลายผีเสื้อในห้องหนังสือ ลวดลายบนหน้าโต๊ะขรุขระดุจเทือกเขา ราวกับภาพวาดเส้นอันประณีต ราคาค่างวดสูงลิบ
“อึก... อย่าฆ่าข้า อย่าฆ่าข้าเลย!! ข้าให้ค่าหัวเจ้าเป็นสองเท่า... ไม่สิ! สามเท่า อย่าฆ่าข้าเลย ขอร้องล่ะ...!!” ชายหัวโตหูหนาสวมเครื่องประดับหยกจักรพรรดิราคาแพง นิ้วทั้งสิบสวมแหวนหยกเต็มไปหมด แต่ละวงหากนำออกประมูลย่อมทำราคาได้มหาศาล เห็นได้ชัดว่าเขามีทรัพย์สินมากเพียงใด
น่าเสียดายที่คนตรงหน้าคือชีเยี่ยน