…
สะลึมสะลืออยู่ในห้วงกึ่งหลับกึ่งตื่น ที่นอนใต้ร่างหนิงโย่วพลันยุบลงเล็กน้อย ก่อนนางจะถูกโอบเข้ามาในอ้อมกอดอีกครั้ง นางไม่ได้ดิ้นรนหรือหลบเลี่ยง กลับซุกใบหน้าเข้ากับอกเขา สัมผัสไออุ่นจากร่างกายของเขา แล้วค่อย ๆ หลับไป
เสียงรบกวนเงียบหาย คืนนั้นนางนอนหลับสนิท
เมื่อตื่นขึ้นมาตอนเจ็ดแปดโมงเช้า ชีเยี่ยนซึ่งกลับจากออกกำลังกายข้างนอกก็อาบน้ำเสร็จพอดี เขาเตรียมอาหารเช้าไว้ให้
หลังรับประทานอาหารเช้าเสร็จ หนิงโย่วก็ได้ยินเสียงรื้อถอน
“ข้าจะเปลี่ยนประตูกับหน้าต่าง บานเก่าบอบบางเกินไป” ชีเยี่ยนออกไปออกกำลังกายแล้วซื้อประตูกับหน้าต่างกลับมาด้วย
เขาติดตั้งประตูกับหน้าต่างเป็น ซื้อประตูเหล็กนิรภัยมา ต่อให้เป็นระเบิดก็ยังยากจะระเบิดให้เปิดออก ส่วนหน้าต่างก็เป็นกระจกกันกระสุน แข็งแกร่งอย่างยิ่ง
ไม่เพียงเท่านั้น ผนังยังต้องเสริมความแข็งแรงด้วย
อย่างน้อยก็ต้องเสริมผนังกันเสียง
หนิงโย่วอยากช่วย แต่ก็ช่วยอะไรไม่ได้ ทำได้เพียงฟังชีเยี่ยนง่วนอยู่ตลอดทั้งเช้า ไม่หยุดพัก จนติดตั้งทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย
ท้ายที่สุด นางยกแก้วน้ำขึ้นมา อาศัยเงาดำเลือนรางในสายตาคลำหาตำแหน่งของเขา แล้วส่งน้ำให้
“ดื่มน้ำสิ อาเยี่ยน” หนิงโย่วรู้สึกเขินอยู่บ้าง นางประคองแก้วไว้ในมือมานานจนแทบจะอุ่นขึ้นมาแล้ว
ชีเยี่ยนรับแก้วน้ำไปดื่มรวดเดียวหมด พลางยิ้มกล่าวขอบคุณ “ขอบใจนะ เด็กดี”
หนิงโย่วไม่ได้ช่วยอะไรเลย แถมยังได้รับคำขอบคุณจากเขา นางลังเลอยู่สองวินาที ก่อนรวบรวมความกล้าคว้าชายเสื้อเขาไว้ แล้วพูดเสียงเบา “อาเยี่ยนเหนื่อยแย่เลย”