ชีเยี่ยนเข้าไปในห้องน้ำ
หนิงโย่วใช้เวลานานกว่าจะสงบลงหลังจากนอนอยู่บนเตียง กระโปรงของเธอเปียกชื้นอยู่เล็กน้อย จึงถอดออกแล้วเปลี่ยนกลับไปสวมชุดนอนที่ใส่ตอนกลางวัน ขาของเธอเจ็บนิดหน่อย คงเป็นรอยนิ้วมือที่เขาบีบไว้
หนิงโย่วคลำทางมาถึงห้องนั่งเล่น ข้างหูมีเสียงน้ำไหลซ่าจากในห้องน้ำ ปนกับเสียงหอบหายใจที่ยากจะมองข้าม
เธอฟังจนใบหูแดงก่ำ ก้มหน้าก้มตาเดินไปทางประตูทางเข้า ก่อนจะเจอเค้กกับลูกอมที่วางอยู่บนตู้ ตอนกลางคืนกินลูกอมไม่ดีต่อฟัน เธอจึงแกะเค้กออกมากินแทน
ริมฝีปากและโคนลิ้นเจ็บหนึบ ๆ โดยเฉพาะริมฝีปากบนกับล่าง ทั้งบวมทั้งปวด
ความรู้สึกจากโลกก่อนถูกเหมาจิ๋วผนึกไว้ แต่ความรู้สึกตอนจูบกับสืออวี้ไม่ได้ถูกผนึกไปด้วย เธอเริ่มมีปมกับการจูบเสียแล้ว ผู้ชายจูบกันเป็นแบบนี้ทุกคนหรือเปล่า? ดุดันและล้ำลึกอย่างกับสุนัขร้าย
หนิงโย่วกินเค้กไปไม่กี่คำก็เลี่ยนแล้ว จึงเดินไปเปิดตู้เย็น หยิบน้ำแช่เย็นออกมาประคบปากที่บวมจนยุบยาก
ระหว่างประคบปาก เธอก็ฟังข่าวซุบซิบของเพื่อนบ้านชั้นนี้ไปด้วย
บ้านฝั่งตรงข้ามมีคนอยู่กันทั้งครอบครัว ผู้ชายถูกจับได้ว่ามีชู้ แถมยังทำท่าถูกต้องชอบธรรม พอกลับบ้านมา จวงซานผู้เป็นภรรยาก็ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ใช้ชีวิตกับสามีต่อไป
ลูกของพวกเขาอายุหกหรือเจ็ดขวบ เป็นเด็กผู้ชายที่ถูกย่าตามใจจนเสียคน ตอนนี้ไม่ยอมนอน วิ่งเพ่นพ่านอยู่ตามทางเดิน
“ตึก ตึก ตึก...”
เสียงฝีเท้าดังก้องไปทั่วทางเดิน เด็กคนนั้นนิสัยแย่เป็นพิเศษ ทั้งที่เลยสามทุ่มมาแล้วก็ยังเคาะประตูบ้านทุกหลังบนชั้นนี้ รวมถึงบ้านของหนิงโย่วด้วย