แต่ในขณะนั้นเอง ถังเป่าก็มองเห็นเขา
เจ้าน้อยหน้านิ่วคิ้วบึ้ง ด้วยความที่พี่สาวคนสวยวิ่งหนีไปแล้ว ทั้งเสียใจทั้งน้อยใจ จึงอดบ่นไม่ได้ว่า "คุณพ่อมาช้าจังเลย! พี่สาวคนสวยก็ไปแล้ว!"
ป๋อเยี่ยนโจวเห็นลูกไม่พอใจ ก็ได้แต่พักเรื่องนั้นไว้ก่อน
บางที... อาจจะมองผิดไปเอง?
ผู้หญิงคนนั้นจากไปหกปีแล้ว ไม่มีข่าวคราว หาก็หาไม่พบ จะมาปรากฏตัวที่นี่ได้อย่างไร?
ป๋อเยี่ยนโจวตั้งสติได้เร็ว มองไปที่ลูกชายแล้วตอบกลับ "พี่สาวคนสวยอะไรกัน? หมอเทวดาที่ลูกพูดถึงทางโทรศัพท์น่ะเหรอ?"
"อื้ม!"
ถังเป่าพยักหน้า มองไปทางที่ซูชูหยวนจากไปด้วยแววตาหมดหวังเล็กน้อย
ไม่รู้ว่าถ้าตามไปตอนนี้จะทันไหมนะ?
ป๋อเยี่ยนโจวไม่เข้าใจความคิดของลูก จึงพูดอย่างไม่ใส่ใจ "ไปแล้วก็ไปเถอะ"
เขาไม่คิดว่าลูกชายจะเจอหมอเทวดาอะไรจริง ๆ
อีกอย่าง เมื่อกี้ที่เห็นแค่เงาด้านหลัง ก็ดูอายุน้อย
ต่อให้วิชาแพทย์เก่งแค่ไหน ก็คงไม่เก่งไปกว่าใคร
ตรงกันข้าม เขาได้เบอร์ติดต่อของ 'หมอเทวดาฝีมือเยี่ยม' จากผู้อำนวยการโรงพยาบาลมาแล้ว
ให้คนนั้นลงมือช่วย น่าจะมีความหวังมากกว่า
เจ้าน้อยเห็นคุณพ่อไม่ใส่ใจคำพูดตัวเอง ก็เริ่มโกรธ "คุณพ่อทำแบบนี้ได้ยังไง!"
เมื่อกี้เขาพยายามให้พี่สาวคนสวยช่วยคุณพ่ออยู่นะ!
ก็คุณพ่อมาช้าเอง!
แล้วยังทำเป็นไม่สนใจอีก!
ถังเป่าโกรธจนไม่อยากสนใจคุณพ่อแล้ว ส่งเสียงหึ่มหนึ่งครั้ง แล้วก็เดินออกไปข้างหน้าอย่างงอน ๆ ด้วยขาสั้น ๆ
ป๋อเยี่ยนโจวเห็นลูกจู่ ๆ ก็มีอารมณ์ ขมวดคิ้วถามเสียงเข้ม "อยู่ดี ๆ โกรธอะไร?"
ถังเป่าหน้าบึ้ง "คุณพ่อไม่สนใจเรื่องหมอเทวดาเลย! คุณพ่อคิดว่าพี่สาวคนสวยไม่มีความสามารถใช่ไหมล่ะ?"
ป๋อเยี่ยนโจวมองหน้าลูกชายที่ป่อง ๆ ไม่ตอบ แต่สีหน้าก็บอกอยู่แล้ว
เจ้าน้อยโกรธ "คุณพ่ออย่าไม่เชื่อสิ ผมสอบถามมาแล้ว เธอเก่งมาก! เพิ่งทำศัลยกรรมยาก ๆ มา ใคร ๆ ก็ทำไม่ได้!!!"
ถึงจะพูดแบบนั้น ป๋อเยี่ยนโจวก็ยังไม่ได้ใส่ใจ
แต่ปากก็ยังปลอบลูก "พ่อไม่ได้ไม่เชื่อ แต่ว่า อาการของพ่อ พ่อรู้ดี โรคเก่านี้ไม่ใช่ใครก็รักษาได้ พี่สาวที่ลูกรู้จักน่ะ ก็ไม่แน่ว่าจะรักษาได้!"
อีกอย่าง เมื่อเทียบกับเรื่องนี้แล้ว สิ่งที่ป๋อเยี่ยนโจวสนใจมากกว่าคือ เจ้าตัวเล็กนี่ กลับให้ความสำคัญกับผู้หญิงแปลกหน้าคนนี้มาก
ในช่วงหลายปีมานี้ สาว ๆ ไฮโซในเมืองไห่เฉิงมีกี่ คนที่ยอมเข้ามาเป็นแม่เลี้ยง
แต่เจ้านี่ ปฏิเสธทุกคน
แม้แต่ซูหลิงเวยที่สนิทกับตระกูลป๋อ แทบจะไม่ได้รับอนุญาตให้เข้ามาใกล้
ดังนั้น ชื่อเสียของ 'ไอ้หนูน้อยตระกูลป๋อ' ในเมืองไห่เฉิง แทบจะรู้จักกันทั่ว!
นี่เป็นครั้งแรกที่เข็นเห็นถังเป่าสนใจผู้หญิงคนหนึ่ง
ป๋อเยี่ยนโจวอดคิดไม่ได้ว่า อีกฝ่ายเป็นผู้หญิงที่มีเจตนาแอบแฝง จงใจใช้วิธีนี้เข้ามาใกล้ลูกตัวเอง ถ้าเป็นแบบนั้นจริง...
ก็ควรตัดใจลูกชายซะ
ดังนั้น ป๋อเยี่ยนโจวจึงเสริม "พ่อหาหมอเทวดาตัวจริงเจอแล้ว วันนี้บรรลุเป้าหมายแล้ว กลับบ้านกันเถอะ อย่าโวยวายอีก"
ถังเป่าได้ยินก็อดหงุดหงิดไม่ได้
หมอเทวดาที่คุณพ่อหา กับพี่สาวคนสวยไม่ใช่คนเดียวกันเหรอ?
ถ้าอย่างนั้น... ต่อไปก็ไม่ได้เจอพี่สาวคนสวยอีกแล้วสิ?
ถึงแม้จะเพิ่งเจอกันครั้งเดียว แต่ไม่รู้ทำไม เขาถึงชอบเธอมาก
เพิ่งแยกจากกันแป๊บเดียว ก็เริ่มคิดถึงแล้ว
ถ้าได้เจอกันอีกก็คงดี...
"ตัดสินใจแล้ว ฉันจะต้องตามหาเธอให้เจอ!!!"
ถ้ารักษาไม่ได้ ก็มาเป็นแม่ได้นี่นา!
เจ้าน้อยคิดได้อย่างนั้น ความเศร้าเมื่อครู่นี้ก็หายวับไปกับตา
...
ซูชูหยวนออกจากโรงพยาบาลแล้ว ก็กลับตรง ๆ
ระหว่างทาง จิตใจที่วุ่นวายของเธอ ไม่สงบลงเป็นเวลานาน
แม้จะบอกว่า เธอหย่ากับคนคนนั้นมาหกปีแล้ว และในใจก็ไม่มีความรู้สึกให้เขาอีกต่อไป
แต่พอคิดถึงถังเป่าแล้ว อารมณ์ก็อดไม่ได้ที่จะได้รับผลกระทบ
เจ้าน้อยคนนั้น... ดูเหมือนกับเหนียนเหนียนที่รักของเธอเลย
นั่นหมายความว่า ตอนที่ทั้งคู่แยกกันได้ไม่นาน ผู้ชายคนนั้นก็มีลูกกับคนอื่นแล้ว!
กับใคร?
ซูหลิงเวยเหรอ?
คิดถึงความเป็นไปได้นี้ จู่ ๆ ซูชูหยวนก็รู้สึกขำ
ตอนที่แต่งงานกัน เธออยากมีลูกหลายครั้ง แต่ป๋อเยี่ยนโจวไม่มีแผนจะเลยสักครั้ง
กระทั่ง ทุกครั้งหลังมีอะไรกัน ก็ต้องให้เธอกินยาคุม...
ความคิดของตระกูลป๋อ ขัดแย้งกับเขา
หลังจากแต่งงานกันมานาน เธอที่ไม่เคยท้องเลย ต้องทนรับการกดดันและรังเกียจจากซ่งอวิ้นตลอด
เรื่องเหล่านี้ เขาไม่เคยรู้เลย...
ผลคือ พอหย่ากันปุ๊บ เขาก็ยอมมีลูกทันที!
ซูชูหยวนจะไม่เข้าใจอะไรได้อีก?
ผู้ชายคนนั้น... ไม่ใช่ไม่อยากมีลูก แต่คิดว่าเธอไม่คู่ควรที่จะให้กำเนิดลูกเขาเท่านั้นเอง!
นึกถึงเรื่องเก่า ๆ เหล่านั้น ซูชูหยวนก็อดไม่ได้ที่จะอยากด่าป๋อเยี่ยนโจว
ไอ้ผู้ชายหมาอย่างมัน สุดๆ ไปเลย!!!
กำลังด่าทออยู่ เพื่อนสนิทเสิ่นชิงชิงก็โทรเข้ามา
ซูชูหยวนเห็นสายเรียกเข้า ก็ทำใจให้สงบลงก่อน แล้วค่อยรับสาย "ฮัลโหล ชิงชิง มีอะไรเหรอ?"
ปลายสายมีเสียงสดใสของเสิ่นชิงชิงดังมา "ที่รัก เสร็จงานหรือยัง?"
ซูชูหยวนตอบ "เพิ่งเสร็จ กำลังจะกลับบ้าน"
เสิ่นชิงชิงได้ยินก็รีบพูด "กลับบ้านอะไรล่ะ เธอมาที่ไห่เฉิงทั้งที ให้ฉันได้ทำหน้าที่เจ้าบ้านหน่อยสิ! แล้ววันนี้เธอผ่าตัดตั้งนาน... ก็ต้องบำรุงบ้าง"
ได้ยินเสิ่นชิงชิงพูดแบบนั้น ซูชูหยวนก็ยิ้ม "ก็ได้ งั้นเธอเลี้ยงสิ ที่อยู่ส่งมา ฉันไปหาเอง"
"อื้มๆ! ได้ เธอมาที่ร้านลี่กั่ง ฉันรออยู่นะ!"
เสิ่นชิงชิงพูดจบ ก็วางสาย
ซูชูหยวนก็เก็บโทรศัพท์ แล้วพูดกับคนขับรถที่นั่งข้างหน้า "ลุงหลิน คืนนี้ฉันไม่กลับบ้านกินข้าว ส่งฉันที่ร้านลี่กั่งหน่อย"
"ได้ค่ะ คุณหนูสี่"
คนขับรับคำ แล้วก็สตาร์ทรถ
ครึ่งชั่วโมงต่อมา ซูชูหยวนก็เจอเสิ่นชิงชิงที่ร้านอาหาร
ทั้งคู่ไม่ได้เจอกันหลายเดือน พอเห็นซูชูหยวนมา เสิ่นชิงชิงก็วิ่งเข้ามากอดเธออย่างอบอุ่น "ชูชูที่รัก ในที่สุดเธอก็มา!"
เธอทำท่าทางเหมือนนักเลงหญิง ใช้มือเชยคางซูชูหยวนแล้วหยอกเย้า "ทำไมสวยขึ้นอีกแล้ว? ฟ้าช่างไม่ยุติธรรมเลย ให้ทั้งความสวยและความสามารถขนาดนี้ ฉันอิจฉาจะตายอยู่แล้ว!"
ซูชูหยวนทำหน้านิ่งประมาณ "อย่างแรก ความสวยเป็นของขวัญจากพ่อแม่ อย่างที่สอง ความสามารถก็เป็นพรสวรรค์จริง ๆ!"
เสิ่นชิงชิงหัวเราะ "ขี้หลงตัวเอง!"
ซูชูหยวนก็กลั้นยิ้มไว้ไม่อยู่ หัวเราะออกมาเช่นกัน