"เอาล่ะ รีบนั่งลงสิ ฉันสั่งของที่เธอชอบไว้โดยเฉพาะ วันนี้เหนื่อยมาก คงหิวแย่แล้วใช่ไหม?"
เสิ่นชิงชิงพาเธอไปนั่งที่ที่นั่ง แล้วตัวเองก็ลงนั่งข้างๆ
ซูชูหยวนพยักหน้า ไม่ได้เกรงใจอะไร ตรงหยิบตะเกียบขึ้นมาทาน แล้วตอบกลับไปว่า "หิวแย่จริงๆ ด้วย เพื่อผ่าตัดครั้งนั้น ฉันไม่ได้กินอะไรตอนเที่ยงเลย..."
ถึงแม้ตอนที่โต้เถียงกับฉินหงจะรู้สึกสะใจ แต่มีเพียงซูชูหยวนเองที่รู้ว่า ระหว่างการผ่าตัดครั้งนั้น จิตใจของเธอตึงเครียดตลอดเวลา
การผ่าตัดใช้เวลานาน ระหว่างทางก็เปลี่ยนหมอคนอื่นมาทำต่อไม่ได้ อาหารกลางวันเลยไม่ได้กินตามระเบียบ
เสิ่นชิงชิงฟังแล้วรู้สึกเวทนา พูดว่า "ลำบากแล้ว ลำบากแล้ว งั้นเธอกินเยอะๆ เลยนะ!"
เธอช่วยตักอาหารที่ซูชูหยวนชอบให้
ซูชูหยวนไม่เกรงใจ เปลี่ยนความโกรธเป็นพลังในการกิน...
กินจนพอแล้ว ก็เริ่มคุยกับเสิ่นชิงชิงต่อ
ทั้งคู่รู้จักกันเมื่อสี่ปีก่อน ตอนไปเรียนต่อที่ต่างประเทศ
ตั้งแต่นั้นมา ก็เป็นคนที่คุยได้ทุกเรื่องไม่เคยมีอะไรปิดบัง
เสิ่นชิงชิงถามว่า "โปรเจกต์ที่เธอมาดูแลครั้งนี้ ต้องอยู่ที่เมืองไห่เฉิงนานแค่ไหน?"
ซูชูหยวนส่ายหัว ตอบว่า "ยังไม่แน่นอน สั้นก็สองสามเดือน ยาวก็ครึ่งปีถึงปีหนึ่ง"
โปรเจกต์แบบนี้ ยังไงก็ตามแผนไม่ทันการเปลี่ยนแปลงเสมอ
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการพัฒนายาตัวใหม่ครั้งนี้ที่ค่อนข้างยาก
เสิ่นชิงชิงพอได้ยินก็ดีใจทันที พูดว่า "ดีเลย! เธออยู่ที่นี่ ฉันก็มีเพื่อนแล้ว! อ้อ เดี๋ยวหลังกินข้าวเสร็จ ฉันจะพาเธอไปรู้จักเพื่อนๆ หน่อย สมุนไพรหายากสองอย่างที่เธอให้ฉันถามหา ฉันไปถามที่ตระกูลลู่ในเมืองไห่เฉิงมาแล้ว ได้ข่าวว่าคุณชายของเขาคืนนี้ก็อยู่ด้วย! เธอลองไปคุยกับเขาดูสิ!"
ซูชูหยวนวันนี้เหนื่อยมากแล้ว ยังคิดว่าหลังอาหารเย็นจะกลับไปพักผ่อน
พอได้ยินคำพูดของเสิ่นชิงชิง ก็เปลี่ยนใจทันที "ได้สิ ฉันหามานานแล้ว จะพลาดโอกาสนี้ไม่ได้เด็ดขาด!"
ดังนั้น หลังอาหารเย็น ซูชูหยวนก็ไปที่คลับชั้นสูงแห่งหนึ่งพร้อมกับเสิ่นชิงชิง
พวกเธอเพิ่งไปถึง รถคันหนึ่งก็มาจอดที่หน้าคลับพอดี
คนที่มานั้นก็คือป๋อเยี่ยนโจว
คืนนี้เขามาที่นี่ เพราะนัดลูกค้าคุยเรื่องธุรกิจ
ไม่คิดว่าตอนลงจากรถ จะได้เห็นเงาร่างงดงามที่วูบผ่านไปอีกครั้ง
เขากลับ...เห็นเงาของซูชูหยวนอีกแล้ว?
หรือว่าจะมองผิดอีก?
ฉีเยินลงจากรถมาแล้ว เห็นเขายืนนิ่ง ก็อดถามไม่ได้ "ท่านครับ? เป็นอะไรไป? มองไม่เห็นอีกหรือเปล่าครับ?"
ป๋อเยี่ยนโจวส่ายหน้า ตอบกลับเสียงเรียบ "ไม่มีอะไร ไปเถอะ!"
"ครับ"
ฉีเยินรับคำ แล้วรีบตามไป
ซูชูหยวนไม่รู้เรื่องนี้เลย ตอนที่เธอกับเสิ่นชิงชิงเข้าไปในห้องส่วนตัว ก็มีคนนั่งรออยู่หลายคนแล้ว
ดูจากบุคลิกและการแต่งกายของพวกเขา เห็นได้ชัดว่าฐานะไม่ธรรมดา
เสิ่นชิงชิงตะโกนเรียกพวกเขา พอฝ่ายนั้นเห็นเธอมา ก็ทักทายอย่างเป็นกันเองทันที
"วันนี้มาช้าจังเลย เรามารอตั้งนานแล้ว"
"มาสาย ต้องดื่มเอง!"
เพื่อนๆ พูดเล่นกัน เสิ่นชิงชิงก็ไม่กลัว ว่าทันที "ได้สิ งั้นก็ดื่มสิ!"
เธอรับแก้วค็อกเทลมา ดื่มรวดเดียวอย่างองอาจ วางแก้วลง แล้วพูดกับทุกคน "เกือบลืมแนะนำให้รู้จัก นี่คือเพื่อนสนิทของฉัน ซูชูหยวน อาชีพเป็นหมอ"
ทุกคนไม่รู้ตัวตนที่แท้จริงของซูชูหยวน แต่พอได้ยินว่าเป็นเพื่อนของเสิ่นชิงชิง ทัศนคติของทุกคนก็ค่อนข้างเป็นมิตร
"ว้าว สวยมากกก!!!"
"คุณซู สวัสดีครับ ถ้าไม่รังเกียจ ขอแอดไลน์หน่อยได้ไหมครับ..."
"ต่างคนต่างคนกันเอง เล่นตามสบาย ไม่ต้องเกรงใจ"
พวกเขาทักทายซูชูหยวนอย่างเป็นมิตร
ซูชูหยวนก็ยิ้มตอบกลับไปด้วย
"เอาล่ะ พวกเธอเล่นกันก่อน ฉันกับชูชูยังมีเรื่องต้องคุยกันอีก"
เสิ่นชิงชิงโบกมือให้เพื่อนๆ แล้วคว้าแขนซูชูหยวน พาเธอไปนั่งข้างๆ ชายหนุ่มผู้มีบุคลิกโดดเด่นคนหนึ่ง
"พี่หานมั่ว นี่คือคนที่ฉันบอกเธอไว้ หมอซูผู้เก่งกาจไง!"
ซูชูหยวนมองชายหนุ่มตรงหน้าที่มีใบหน้าหล่อเหลาคมคาย กิริยาอ่อนโยน คิดในใจว่าคนนี้น่าจะเป็นคุณชายตระกูลลู่แห่งเมืองไห่เฉิงที่ชิงชิงพูดถึง
เธอทักทายเขาก่อน "สวัสดีค่ะ คุณลู่"
ลู่หานมั่วยิ้มอย่างสุภาพอ่อนน้อม ตอบว่า "สวัสดีครับ ผมได้ยินชื่อเสียงของคุณมานานแล้ว เคยอ่านบทความเรื่อง 'การฝังเข็มบำบัดแบบแพทย์แผนโบราณ' ที่คุณตีพิมพ์มา รู้สึกแปลกใหม่มากจริงๆ และชื่อเสียงของคุณหมอซูในวงการ ผมก็พอได้ยินมาบ้าง ไม่คิดว่าตัวจริงจะอายุน้อยขนาดนี้"
ซูชูหยวนสีหน้าถ่อมตัวแต่สงบ ตอบว่า "คุณลู่เกินไปแล้วค่ะ"
ลู่หานมั่วยิ้ม "คำชมไม่ต้องพูดมากแล้ว ชิงชิงบอกผมว่าคุณต้องการสมุนไพรหายาก พอดีที่สวนสมุนไพรบ้านผม เมื่อไม่กี่ปีก่อนเพาะไว้ได้สิบกว่าต้น ถือว่าหายากจริงๆ แต่ถ้าได้รู้จักกับคุณซู การเสียสละให้นิดหน่อยก็คุ้มค่า ยังไงเดี๋ยวค่อยนัดเวลา ให้คนมารับได้ สะดวกก็แลกเบอร์ไว้เลยครับ"
"ได้ค่ะ งั้นรบกวนด้วยนะคะ"
ซูชูหยวนไม่ปฏิเสธแน่นอน หยิบโทรศัพท์ออกมาแลกเบอร์ติดต่อกับเขา...
คุยเรื่องสำคัญเสร็จ ทั้งสองฝ่ายเริ่มสนิทกันมากขึ้น บรรยากาศค่อนข้างกลมกลืน
เพราะวันนี้ส่วนใหญ่เป็นการสังสรรค์ระหว่างเพื่อน เวลาเล่นเกมก็เลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องดื่มแอลกอฮอล์
ด้วยบรรยากาศที่รื่นเริงแบบนี้ ซูชูหยวนก็เลยดื่มตามไปสองสามแก้ว
แต่เธอไม่ค่อยเก่งเรื่องเหล้า ถึงแม้เหล้าจะดีกรีต่ำ แต่ไม่นานก็เริ่มมึน
"ชูชู เอาเพิ่มอีกแก้วไหม?"
เสิ่นชิงชิงยกขวดวิสกี้ขึ้น จะรินให้ซูชูหยวน
ซูชูหยวนรีบโบกมือ "ไม่เอาละ ไม่เอาละ ฉันดื่มไม่ไหวแล้ว เริ่มมึนแล้ว ไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ"
"เมาแล้วเหรอ? ให้ฉันไปเป็นเพื่อนไหม?"
เสิ่นชิงชิงรีบมองซูชูหยวน กลัวว่าเธอจะเมาจริงๆ
ซูชูหยวนไม่คิดว่ามันเป็นเรื่องใหญ่ "ไม่ขนาดนั้นหรอก เธอเล่นต่อเถอะ ฉันรู้ทาง เดี๋ยวก็กลับมา"
"ได้ๆ งั้นเธอระวังตัวด้วยล่ะ"
เสิ่นชิงชิงไม่ได้พูดอะไรอีก โบกมือลาเธอ
ซูชูหยวนออกมาจากด้านใน แต่ไม่ได้ไปห้องน้ำ กลับไปที่บันไดหนีไฟเพื่อสูดอากาศ
ห่างจากความวุ่นวาย ที่นี่เงียบสงบจนรู้สึกสบายใจ
เธอพิงกำแพง ตั้งใจจะโทรหาเหนียนเหนียนที่รัก แต่เพิ่งจะหยิบโทรศัพท์ออกมา ประตูก็ถูกผลักเปิดออก
ชายหนุ่มเมามายสองคน พยุงกันเดินออกมา
พอพบว่าว่ามีคนอยู่ที่นี่ ดูเหมือนจะตกใจ
"ที่นี่มีคนได้ยังไง..."
คนหนึ่งพึมพำ คำพูดยังไม่ทันจบ วินาทีถัดมาก็เห็นหน้าตาของผู้หญิงตรงหน้า
ใบหน้าอันน่าหลงใหล บุคลิกที่เกินใคร โดดเด่นสะดุดตามาก
สายตาทั้งสองคนเป็นประกาย มองแล้วไม่ละสายตาไปไหน
"โอ้ ได้เจอสาวสวยซะด้วยสิ..."
"สาวสวย อยู่คนเดียวที่นี่ไม่เหงาเหรอ? ดีกว่ามาซ่อนอยู่ตรงนี้ มาหาเราดื่มสองสามแก้วดีกว่า เดี๋ยวพาไปเที่ยวด้วยกันไหม?"
ตอนที่อีกฝ่ายพูดคำว่า 'เที่ยว' น้ำเสียงแฝงไปด้วยการยียวน
สายตาคู่นั้นก็จ้องมองรูปร่างของซูชูหยวนไม่วางตา
สิ่งที่คิดอยู่ในใจ ไม่ต้องพูดก็รู้
ซูชูหยวนเห็นแบบนั้น ก็คิดในใจว่า ช่างโชคร้ายจริงๆ!
มาพบคนเมาเลวทรามสองคนที่นี่ได้ยังไง
เธอไม่คิดจะใส่ใจ รีบเก็บโทรศัพท์ หันหลังจะรีบจากไป
แต่คนสองคนนี้ กลับตรงเข้ามาขวางทางเธอไว้
"เฮ้ย สาวสวย พี่พูดด้วยไม่เห็นได้ยินเหรอ?"
พอทั้งคู่เดินเข้ามาใกล้ กลิ่นเหล้าที่น่าคลื่นไส้บนตัว ก็ทำให้ซูชูหยวนรู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมาในท้องทันที
เธอขมวดคิ้ว สีหน้าเริ่มไม่พอใจ พูดว่า "หลีกไป! ฉันไม่สนใจจะเล่นกับพวกคุณ!"
น้ำเสียงที่เธอพูดเย็นชามาก
แต่คนเมาสองคนนี้ ดูเหมือนไม่ได้ยินที่เธอพูดเลย...
...
ตอนนี้ ด้านนอกทางเดิน
ป๋อเยี่ยนโจวเลิกประชุมธุรกิจ เสร็จพอดีเดินผ่านมา
ไม่คิดว่าจะได้ยินเสียงที่เหมือนเคยได้ยินมาก่อนตรงนี้
หลังจากที่เห็นเงาหลังที่คุ้นเคยที่หน้าโรงพยาบาลและหน้าคลับ ตอนนี้ก็ได้ยินเสียงที่คุ้นเคยอีก...
แบบนี้คงไม่ใช่เรื่องบังเอิญอีกแล้วใช่ไหม?
ดวงตาของป๋อเยี่ยนโจวคมขึ้นทันที มองไปที่ประตูบานนั้น...
ซูชูหยวน เธอใช่ไหม?
ในที่สุดเธอก็ปรากฏตัวซะที!