แต่งงานปีที่สาม ซูชูหยวนถูกเปิดเผยว่าเป็นลูกสาวปลอมของตระกูลเสวี่ย
แม่สามีบังคับให้เธอหย่า เพื่อจะคืนหมั้นหมายให้ลูกสาวแท้ๆ
ซูชูหยวนถามสามีด้วยความกังวล
แต่เขากลับหน้าตาเย็นชา พูดว่า "ฉันจะแต่งกับใครก็ได้"
เธอหมดหวัง เซ็นใบหย่า
หนึ่งสัปดาห์ต่อมา เฮลิคอปเตอร์นับสิบลำลงจอดตรงหน้าซูชูหยวน จากนั้นมีชายหนุ่มสามคนซึ่งเป็นลูกชายของตระกูลรวยอันดับหนึ่งเดินออกมา
พวกเขาเต็มไปด้วยความตื่นเต้น "น้องสาว ยี่สิบปีแล้ว ในที่สุดเราก็เจอเธอ!"
——
"กลับมาจากทำงานต่างจังหวัดสองเดือน เพิ่งมีเซ็กซ์กันครั้งเดียว? ร่างกายเธอไม่เป็นไรแน่นะ?"
เช้าตรู หลังจบการเล้าโลมอันเร่าร้อน ซูชูหยวนแทบจะเหมือนคนตายไปแล้วครั้งหนึ่ง
เธอเหงื่อท่วมตัว ร่างกายอ่อนระโหยโรยแรง หายใจไม่ทั่วท้อง แต่ยังกอดเอวบางของชายหนุ่มไว้ แล้วถามขึ้น
ชายหนุ่มกำลังจะลุกจากเตียง ไปอาบน้ำในห้องน้ำ
ได้ยินคำพูดนั้น ก็หยุดการเคลื่อนไหว จับคางเธอไว้ เสียงทุ้มต่ำและแหบพร่า "ยังไง? ยังไม่พอใจอีกหรือ?"
"จะบ้าเหรอ ฉันติดใจเธอเข้าแล้ว! แต่ถ้าไม่ไหวจริงๆ ก็รีบไปโรงพยาบาลจองคิวรักษา อย่าปิดบังโรค..."
ซูชูหยวนยังพูดไม่ทันจบ ชายหนุ่มก็โกรธแล้วจูบลงมาอย่างดุดัน
ป๋อเยี่ยนโจวไม่เคยรู้จักยับยั้งชั่งใจ ถูกยั่วยุแบบนี้ การรุกรานครั้งนี้ก็มาเร็วและรุนแรง
"ซูชูหยวน วันนี้ฉันจะให้เธอรู้ว่าฉันเก่งแค่ไหน!"
ซูชูหยวนพยายามเต็มที่!
เธอรู้ดีว่าชายที่อยู่ตรงหน้านั้นชอบคนที่เร่าร้อน
ถึงแม้เขาจะไม่รักเธอ แต่ในเรื่องบนเตียง เขาทำให้รู้สึกเหมือนว่าเขารักเธอมาก!
แต่ซูชูหยวนไม่สนใจ
แต่งงานกับป๋อเยี่ยนโจวมาสองปี เธอยินดีที่จะใช้เวลามากขึ้นเพื่อทำให้หัวใจของเขาอบอุ่น
เธอฝันว่าจะได้มีลูกกับเขา!
คิดถึงตรงนี้ ซูชูหยวนยกมือขึ้นโอบรอบไหล่กว้างของเขา...
ทุกอย่างจบลงก็บ่ายสี่โมงแล้ว
ป๋อเยี่ยนโจวพิสูจน์ให้ซูชูหยวนเห็นด้วยร่างกายของเขาว่าร่างกายเขาไม่มีปัญหาอะไร และยังดีมากๆ!!!
หลังจากอาบน้ำเสร็จ เขาก็ใส่เสื้อเชิ้ตและกางเกงขายาวตามปกติ
เขามีรูปร่างสูงโปร่ง เสื้อผ้าเรียบง่ายเข้ากับรูปร่างได้อย่างลงตัว เผยให้เห็นไหล่กว้าง เอวบาง และขายาว สวยงามจนน่าหลงใหล ใบหน้าหล่อเหลาราวกับเป็นผลงานชิ้นเอกของพระเจ้า
ดวงตาที่ดูสง่างาม หางตาที่เชิดขึ้นเล็กน้อย ลึกซึ้งและแฝงไปด้วยความรัก ท่าทางดูสูงส่งและหาที่เปรียบไม่ได้
ตอนนี้ชายหนุ่มกำลังติดกระดุมเสื้อเชิ้ตอย่างช้าๆ แต่เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นอย่างกะทันหัน
ป๋อเยี่ยนโจวได้ยินก็ว่างมือข้างหนึ่งไปรับ
ปลายสายพูดอะไรบางอย่างไม่รู้ เขามีสีหน้าแปลกใจ
ไม่กี่วินาทีต่อมา วางสาย ชายหนุ่มมองซูชูหยวนด้วยสายตาที่ลุ่มลึก
ซูชูหยวนเหนื่อยแทบหลับ เหลือสติสุดท้ายก็ถาม "เกิดอะไรขึ้น? ใครโทรมา?"
ป๋อเยี่ยนโจวพูดเสียงเรียบ "แม่ฉัน เธอบอกว่าคุณเป็นลูกสาวปลอมของตระกูลซู? คุณกับซูหยวนลี่ไม่มีเลือดเกี่ยวข้องกันเลย? แล้วลูกสาวแท้ๆ ก็กลับมาแล้ว?"
หัวใจของซูชูหยวนกระตุกวูบ ตื่นเต็มตาทันที
เมื่อเดือนที่แล้ว พ่อของเธอรู้สึกไม่สบายจึงไปโรงพยาบาลตรวจร่างกาย แล้วพบว่ากรุ๊ปเลือดไม่ตรงกับเธอ
ตอนนั้น ตระกูลซูประกาศตามหาลูกสาวทั่วโลก และเมื่อครึ่งเดือนก่อนก็รับลูกสาวแท้ๆ กลับมา——ซูหลิงเวย!
คืนที่รับลูกสาว ตระกูลซูจัดงานปาร์ตี้ต้อนรับอย่างยิ่งใหญ่ ซูหลิงเวยพลัดตกสระน้ำ และชี้ว่าเธอเป็นคนทำ
ตระกูลซูโกรธมาก ผู้คนมากมายด่าว่าเธอว่าเป็นคนที่ "เกือบฆ่าคนตาย"
เธอซึ่งเป็นลูกสาวปลอมก็ถูกขับไล่ออกจากบ้านอย่างสมเหตุสมผล!
ป๋อเยี่ยนโจวไปทำงานต่างจังหวัดสองเดือน ไม่รู้เรื่องนี้เลย
ซูชูหยวนตั้งใจจะหาโอกาสบอกเขา แต่ไม่คิดว่าแม่สามีซ่งอวิ้นจะพูดก่อน
ซูชูหยวนพยักหน้า กำผ้าปูที่นอนไว้แน่น "มีเรื่องแบบนี้จริงๆ แม่พูดอะไรหรือเปล่า?"
ป๋อเยี่ยนโจวพูดเสียงเรียบเหมือนพูดเรื่องไม่สำคัญ "ความหมายของเธอคือ การแต่งงานครั้งนี้เป็นข้อตกลงระหว่างตระกูลป๋อกับตระกูลซู ตั้งแต่ลูกสาวแท้ๆ กลับมาแล้ว ก็ควรคืนหมั้นหมายให้เจ้าของเดิม"
ความหมายก็คือ ให้เธอคืนสามีให้ซูหลิงเวย!
สีหน้าซูชูหยวนดูไม่ดีนัก
การเป็นลูกสาวปลอมเป็นเรื่องที่ไม่มีใครคาดคิด!
เธอกับป๋อเยี่ยนโจวแต่งงานกันมาสองปีแล้ว เป็นความจริงที่เปลี่ยนแปลงไม่ได้
จะบอกคืนก็คืนได้ง่ายๆ อย่างนั้นหรือ?
แต่เมื่อเทียบกับท่าทีของแม่สามีซ่งอวิ้น ซูชูหยวนสนใจท่าทีของป๋อเยี่ยนโจวมากกว่า
"แล้วเธอล่ะ? คิดยังไง?"
ซูชูหยวนกำมือแน่น มองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความหวัง
เธอคิดว่าหลังจากแต่งงานสองปี ตัวเองน่าจะเป็นแม่บ้านที่สมบูรณ์แบบได้
อาหารการกินและชีวิตประจำวันของเขา เธอดูแลเองเกือบทั้งหมด!
การดูแลของเธอที่มีต่อเขาก็ละเอียดมาก
เธอคิดว่า ป๋อเยี่ยนโจวถึงจะยังไม่รักเธอ อย่างน้อยก็ควรจะชอบเธอบ้าง
แต่คำตอบของชายหนุ่มกลับเหมือนน้ำเย็นราดหัว ทำให้เธอหนาวเย็นจนถึงกระดูก
"ไม่ได้คิดอะไร แค่สัญญาการแต่งงาน ไม่ว่าใครมาก็ไม่มีผลกระทบกับฉันมากนัก... คืนนี้ฉันมีเที่ยวบิน ต้องไปทำงานต่างจังหวัดอีกสองสามวัน ไปก่อนนะ"
พูดจบ ก็ไม่รอให้ซูชูหยวนตอบสนอง คว้าเสื้อสูทเดินออกไป
ปัง——
ตอนที่ประตูปิดเบาๆ ซูชูหยวนรู้สึกหายใจไม่ออก
ในขณะเดียวกัน หัวใจเหมือนถูกใครแทงอย่างแรง เจ็บจนหายใจไม่ขึ้น
ในหัวมีแต่ประโยคสุดท้ายของชายคนนั้น
ไม่ว่าใคร...ก็ได้เหรอ?
ก็ใช่
สำหรับป๋อเยี่ยนโจว การแต่งงานเป็นเพียงสิ่งประกอบที่ไม่จำเป็น
ทั้งหมดก็เป็นแค่การคิดไปเองของเธอคนเดียว!
จนถึงตอนนี้ ซูชูหยวนถึงได้เห็นว่าชายคนนั้นเย็นชาแค่ไหน
หัวใจของเขา คงเป็นสิ่งที่เธอทำให้อุ่นไม่ได้แม้จะใช้เวลาทั้งชีวิต!
หนึ่งชั่วโมงหลังจากป๋อเยี่ยนโจวจากไป แม่สามีซ่งอวิ้นก็มาถึง พร้อมกับเอกสารหย่าในมือ
เธอโยนเอกสารใส่ซูชูหยวน แล้วด่า "แต่งงานมาสองปี ไข่สักฟองก็ไม่สามารถท้องได้ แถมยังเป็นลูกสาวปลอมอีก! ฉันพูดไว้ตั้งแต่แรกแล้วว่าผู้หญิงอย่างเธอไม่มีวาสนา ที่ไหนได้พูดถูกจริงๆ! ตอนนี้ฐานะไม่ชัดเจน แถมยังเกือบฆ่าคนตาย...ใจดำขนาดนี้ จะคู่ควรกับอาเยี่ยนได้ยังไง? รีบเซ็นเอกสารแล้วออกไปจากตระกูลป๋อซะ!"
ซูชูหยวนอารมณ์หดหู่ ถูกเอกสารหย่าปาใส่หน้า ยิ่งพูดไม่ออก
สักพักเธอก็หาเสียงของตัวเองกลับมาได้ "นี่เป็นความตั้งใจของเขาหรือของเธอ?"
ซ่งอวิ้นตอบอย่างมีเหตุผล "เป็นความตั้งใจของฉัน และก็เป็นความตั้งใจของเขาด้วย! ผู้หญิงแบบเธอจะคู่ควรกับการเข้าประตูตระกูลป๋อได้ยังไง? พอเธอหย่า เดือนหน้าอาเยี่ยนก็จะแต่งหลิงเวยเข้ามา เธอต่างหากที่เป็นลูกสะใภ้ตระกูลป๋อ!"
หัวใจซูชูหยวนเจ็บแปลบ
เขารีบร้อนขนาดนั้นเลยเหรอ?
คนยังไม่ทันขึ้นเครื่อง ก็ส่งเอกสารหย่ามาให้แล้ว
เธออดกลั้นความแสบร้อนในดวงตา เปิดเอกสาร
เมื่อเห็นว่าในเอกสารเขียนว่าเธอ "ออกจากบ้านโดยไม่เอาอะไรติดตัว" ยิ่งรู้สึกแสบตา
ยุคนี้แม้แต่แม่บ้านก็ยังได้เงินเดือน
เป็นคุณนายป๋อมาสองปี กลับได้เงินสักบาทเดียวไม่ได้!
ซูชูหยวนรู้สึกขำ
ซ่งอวิ้นเหมือนกลัวว่าซูชูหยวนจะเรียกร้องอะไร จึงพูดประชด "เธอยังไม่พอใจอะไรอีก? ถ้าไม่เข้าใจผิดเรื่องตัวตน เธอจะได้เป็นคุณหนูที่สุขสบายสองปีหรือไง? บอกเธอไว้เลย ควรพอใจเถอะ อย่าหวังจะได้อะไร! รีบเซ็นเอกสารซะ จะได้ไม่ต้องให้คนมาลงมือ..."
ซูชูหยวนรู้สึกเหมือนมีอะไรติดคอ ในที่สุดก็ไม่ยื้ออะไรอีก ยกมือเซ็นเอกสาร
เธอคิดว่าซ่งอวิ้นคงพอใจแล้ว
แต่ใครจะรู้ว่าอีกฝ่ายยังไม่จบ ยังพูดกดดันต่อ "อีกอย่าง แหวนแต่งงานที่เธอใส่กับอาเยี่ยน เอามาคืนเดี๋ยวนี้! นั่นเป็นเพชรสีน้ำเงินจากแอฟริกา สั่งทำพิเศษโดยช่างฝีมือชื่อดัง มูลค่าหลายสิบล้าน เธอไม่คู่ควร! รวมถึงสร้อยคอที่มากับชุดด้วย ต้องคืนให้ครบ!"
ซูชูหยวนหน้าตาเย็นชา ตอบ "อยู่ในตู้เซฟ ฉันไม่เคยใส่"
นอกจากวันแต่งงาน เธอไม่เคยแตะต้องเลย
ซ่งอวิ้นพูดถากถาง "ถือว่าเธอรู้จักกาลเทศะ! ยังไงก็ตามของในตระกูลป๋อ เธออย่าได้คิดจะเอาไปสักชิ้น!"
ซูชูหยวนดูแล้วก็รู้สึกขยะแขยง "วางใจเถอะ สิ่งที่ไม่ใช่ของฉัน ฉันจะไม่เอาไปสักอย่าง"
ทั้งคนและสิ่งของ ล้วนไม่เคยเป็นของเธอมาก่อน
ซ่งอวิ้นพอใจแล้ว รีบให้คนจัดกระเป๋าให้ซูชูหยวน แล้วก็ไล่เธอออกจากตระกูลป๋อ
...
หนึ่งสัปดาห์ต่อมา บนทางด่วนเมืองหลวง
ขบวนรถเบนท์ลีย์สุดหรูกำลังวิ่งเร็วไปทางเมืองไห่เฉิง
ในรถ ชายหนุ่มท่าทางสูงศักดิ์คนหนึ่งพูดกับปลายสาย "หาที่อยู่ของน้องสาวเจอแล้ว ฉันกำลังไปรับเธอ พวกเธอไม่ต้องมา!"
"พูดอะไรล่ะ? น้องสาวสุดที่รักหายไปยี่สิบปี เพิ่งจะสืบหาที่อยู่เจอ ต้องเป็นฉันไปสิ! ฉันเรียกเฮลิคอปเตอร์สิบกว่าเครื่องแล้ว น้องสาวสุดที่รักของเรา ต้องใช้วิธีต้อนรับระดับสูงสุดในการรับกลับบ้าน!"
"ชูเป่าเป็นผู้หญิงคนเดียวในตระกูลฮั่ว ทุกคนเฝ้ารออยู่ สิบกว่าเครื่องจะพอหรือ? เพิ่มอีกหน่อย จัดเป็นขบวน จะได้ดูจริงใจ!"
สามคนกำลังเถียงกันไม่จบ ก็มีเสียงผู้ชายวัยกลางคนทุ้มต่ำดังขึ้น "ไสหัวไปให้หมด! ชูเป่าเป็นลูกสาวคนโปรดของฉัน มีธุระอะไรกับพวกแก? ห้ามไป! ฉันกับแม่จะไปรับเอง!!!"
คนอื่นๆ "ไม่สน ใครไปถึงก่อนคนนั้นรับ! เรื่องนี้ต่อให้เป็นพ่อลูกกันก็ไม่มียอมพร้อมหน้า..."
"..."
...
หกปีต่อมา โรงพยาบาลแห่งแรกของเมืองไห่เฉิง
ซูชูหยวนเพิ่งจบการผ่าตัดยาวหกชั่วโมง เพิ่งออกมา ก็ได้รับข้อความถล่มทลายจากลูกสาวสุดที่รักที่อยู่เมืองหลวง——เหนียนเหนียน
"มามี้ วันนี้มีคนมาสู่ขอหลายคน บอกว่าจะมาเป็นพ่อเลี้ยง! ตากับปู่โกรธมาก สั่งให้ปล่อยหมาไล่ คนพวกนั้นหนีกระเจิง! ลุงถามว่าพวกเขามีความกล้าจากไหน มาจากย่ามกวนหรือไง! สนุกมากเลย!"
"เหล่าลุงพวกนั้นไม่รู้จักประมาณตน แม่ฉันเป็นแม่ที่ดีที่สุดและสวยที่สุดในโลก ต้องหาให้หล่อที่สุดสิ"
"แม่ไม่ต้องห่วง หนูจะจัดการพวกบุปผาร่วงโรยพวกนั้นให้หมด จะไม่ให้มารบกวนแม่เด็ดขาด..."
ซูชูหยวนเห็นแล้วก็อดขำไม่ได้ นึกภาพบ้านที่กำลังอลหม่านได้เลย!
เธอหัวเราะแล้วตอบ "ขอบใจนะที่รัก!"
จากนั้นเก็บโทรศัพท์ เตรียมกลับห้องพัก
ไม่คาดคิดว่าผ่านจุดพยาบาล จะได้ยินเสียงพูดคุยกัน
"ได้ยินว่าเด็กน้อยคนนี้มาหาหมอให้คุณพ่อ ถ้าใครรักษาได้ ก็จะได้เป็นแม่เลี้ยง...นี่คือคุณชายน้อยของตระกูลใหญ่ระดับสุดยอดเลยนะ!"
"หา? งั้นต้องหาคนที่ฝีมือแพทย์เก่งที่สุดสิ? พี่ฉินหงก็เหมาะสมนี่นา? แล้วยังสาวและสวยอีกด้วย!"
"..."
ซูชูหยวนไม่ค่อยสนใจเรื่องซุบซิบ
แต่เพิ่งจะมีคนมาขอเป็นพ่อเลี้ยงให้ลูกสาว
แล้วก็ได้ยินคนหาคนเป็นแม่เลี้ยง
ด้วยความอยากรู้ เธอหยุดมอง!
ไม่นานเธอก็เห็นเด็กน้อยตัวเล็กๆ อยู่ท่ามกลางผู้คน
เด็กน้อยคนนั้นดูอายุสี่ห้าขวบ ใบหน้าละเอียดอ่อนมาก แก้มนุ่มๆ ขาวๆ ราวกับบีบได้น้ำ ปากแดงฟันขาว น่ารักและน่าเอ็นดูมาก
ตอนนี้เขากำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ แกว่งขาสั้นๆ สองข้าง ดวงตาสีดำสนิทมองไปรอบๆ ตัว