เสิ่นชิงกระชับมีดสั้นแน่น แอบตัวแนบกับผนังริมปากถ้ำ ลดเสียงต่ำพูดว่า “ข้าจะออกไปดูว่าฝ่ายนั้นมากันกี่คน เจ้าหลบไว้ให้ดี อย่าออกเสียงโดยไม่ได้คิด”
ว่าแล้วนางก็แอบยื่นคอออกไปมองนอกปากถ้ำหนึ่งครั้ง คิ้วทันทีที่ขมวดก็ยิ่งตึงขึ้นไปอีก ก่อนหันกลับมากระซิบกับอวิ๋นเช่อ\N
“มากันรวม 40 กว่าคน หัวโจกนั่นข้าจำได้ เป็นรองผู้บัญชาการโจวผู้ดูแลแดนส่วนนี้แห่งสันนิบาตเซียน คราวที่ผู้บัญชาการใหญ่ลี่สั่งกวาดล้างสำนักเซียนหมาดำ เขายังขอรับภารกิจนี้ไปเองด้วยซ้ำ แต่กลับมาก็บอกว่าหาตัวคนไม่เจอ ตอนนี้มองกลับมา……”
“มองได้ว่าเขาคบค้างกับสำนักเซียนหมาดำมานานแล้ว”
อวิ๋นเช่อต่อคำ ปลายนิ้วหลอมพลังเซียนเส้นเล็กแปะลงบนกำแพงหิน ไล่สำรวจการจัดวางกำลังภายนอกตามเสียงสนทนา
“ข้างในมีผู้บรรลุภูมิเซียนชั้นที่ 5 สามคน และภูมิเซียนชั้นที่ 7 หนึ่งคน จับกวาดรวบเดียวจบพอดี ไม่ต้องปล่อยไว้ให้มาทำอันตรกับคนเดินทางอีกภายหลัง”
เสียงยังไม่ทันจางหาย รองผู้บัญชาการโจวภายนอกก็ตะโกนขึ้นอีก “จับโถวเสิ่น! ข้ารู้ว่าท่านอยู่ข้างใน หนุ่มคนนี้ฆ่าประมุขสำนักหมาดำกับคนของสำนักเซียนหมาดำตายไปนับไม่ถ้วน ชัดเจนว่าเป็นคนบ้าเลือดปล้นสังหารเอาทรัพย์ ท่านรีบส่งมันออกมา แล้วนำมุกเม็ดเติมฟ้าออกมาด้วย ข้าจะเป็นประกันให้ท่านปลอดภัยต่อหน้าผู้บัญชาการใหญ่ลี่!”
เสิ่นชิงโกรธจนกัดฟันแน่น แทบจะถือมีดออกไปเถียงทันที แต่ถูกอวิ๋นเช่อดึงแขนเอาไว้
“อย่าเผชิญแบบตัวต่อตัว ให้ข้าจัดการเอง”
อวิ๋นเช่อใช้กลอุบายเดิมต่อไป เคล็ดมือจับผู้ร้ายข้ามภพทำงานอย่างเงียบเงื่อน ค่อย ๆ แย่งพลังเซียนของคนทั้งหมดออกไปทีละครั้ง ๆ