ปฐมจอมเย็นสะดุ้งเฮือกขนพองสยอง ใบหน้าบังคับยิ้มออกมาได้เพียงไม่กี่ส่วน "อวิ๋นเช่อ เรื่องนี้มีความเข้าใจผิด ข้า..."
"ความเข้าใจผิด?" อวิ๋นเช่อก้าวย่างเข้าประชิดหนึ่งก้าว พลังสีเทาที่ปลายนิ้วคุกรุ่นรุนแรงยิ่งกว่าเดิม "ตอนที่เจ้าล่อดวงตาเทพเข้ามา เหตุใดไม่คิดบ้างว่านี่คือความเข้าใจผิด?"
ใบหน้าปฐมจอมเย็นซีดเผือดในทันที ลอบเรียกใช้พลังเทพจากฝ่าเท้าเพื่อทำลายม่านพลังหลบหนี แต่กลับพบว่าปริภูมิโดยรอบถูกกฎสีเทาของอวิ๋นเช่อล็อกไว้มิดชิด แม้แต่รอยแยกเพียงเส้นด้ายก็หนีออกไม่ได้
เขากัดฟันแน่น ทันใดนั้นยกมือปลดปล่อยแสงมืดมนแห่งยมโลกพุ่งเข้าหากลางหน้าอวิ๋นเช่อ พร้อมส่งเสียงตะโกนดังคำราม
"เจ้าอย่าได้รังแกคนเกินไป! แม้เจ้าจะซ่อนพลังไว้ ข้าก็คือปฐมจอมเย็น มิใช่ผู้ใดจะล้อเลียนได้!"
อวิ๋นเช่อไม่หลบไม่ฉาก ยกมือคว้าอากาศเพียงครั้งเดียวก็บีบหมัดมืดที่พุ่งเข้ามาจนแตกกระจาย แล้วสะบัดออกาวุธฝ่ามือกลืนฟ้าออกมา ฉกคอปฐมจอมเย็นไว้แน่น เชิดร่างของเขาลอยขึ้นกลางอากาศ
"ข้าแรกเริ่มมิได้ตั้งใจปะทะหัวชนกับเจ้า เป็นเจ้าเองที่โลภไม่รู้จบ ยอมตามดวงตาเทพมาเก็บกินผลสำเร็จ เรื่องนี้จึงตำหนิข้ามิได้"
ปฐมจอมเย็นแขนขาลอยค้างกลางอากาศ สะบัดขัดสะบั้นอยู่ไม่หยุด เสียงลมรั่วผ่านลำคอดังฮือฮา มองไปยังอวิ๋นจิ้นและพวกที่ยังยืนอยู่ไม่ไกล ตั้งใจจะเอ่ยขอชีวิต แต่ถูกอวิ๋นเช่อบีบจนเปล่งเสียงไม่ออก
อวิ๋นจิ้นมองภาพตรงหน้านานแสนนานก่อนจะได้สติ เช็ดรอยเลือดที่บ่า เขี้ยวขบฟันด่าออกมาอย่างโกรธเกรี้ยว
"ที่แท้เจ้าคำนวณมาตั้งแต่ต้นแล้วว่าจะมีดวงตาเทพโผล่มาเก็บผลสำเร็จ จงใจพาพวกเรามาทำลายฐานที่มั่น ก็เพียงเพื่อล่อให้มันปรากฏกายออกมางั้นรึ?"