อิ่นจื่อยกมือปัดเป่าเสื้อผ้าที่ปนเปื้อนแสงดำ ยิ้มกว้างอย่างภาคภูมิใจ
"ถ้าไม่ใช่ข้าเจตนาเปิดความทรงจำส่วนนั้นให้เจ้าดู เจ้าจะยอมนำทายาทวจนเทพทั้งหมดเดินตามมาถึงที่นี่ได้อย่างไร? มารเทพทูลได้คำนวณทุกอย่างไว้แล้ว วันนี้พวกเจ้า สักคนหนึ่งก็หนีไปไม่รอด"
คำพูดยังไม่ทันจบ สายลมดำก็พัดพามหามารพลังพุ่งเข้ามา อวิ๋นจิ้นเช็ดเลือดมารที่มุมปาก หอกวจนเทพกางออกอีกครั้ง ร่วมกับมู่ซิงเฉินรัดตรึงสายลมดำไว้
อวิ๋นเช่อยืนก้าวออกทันท่วงที คมดาบเสียบตรงลำคออิ่นจื่อ "งั้นข้าจะสับเจ้าเสียก่อน แล้วค่อยทำลายกับดักของเจ้า"
อิ่นจื่อไม่ตื่นตระหนก หลบตัวเลี่ยงอย่างสุขุม ยกมือดึงดูด พลังวจนเทพเจ็ดสายที่สมอยูดดูดออกมากลายเป็นโซ่ดำเจ็ดเส้น พุ่งตรงมารัดตัวอวิ๋นเช่อ
"พลังของพวกเจ้าตอนนี้อยู่ในสมอหมดแล้ว ข้าจะดูว่าเจ้าจะสู้ได้อย่างไร"
แค่โซ่ดำใกล้จะแตะตัวอวิ๋นเช่อ แก่นแท้ปีศาจดั้งเดิมในฝ่ามือเขาก็ระเบิดแสงเทาสว่างวาบ พลังวจนเทพที่มีสมบัติปีศาจดั้งเดิมอยู่แต่แรกสะดุดค้าง แล้วไหลย้อนตามโซ่ดำกลับเข้าสู่ฝ่ามืออวิ๋นเช่อเสียเอง
แก่นแท้ปีศาจดั้งเดิมคือรากเหง้าแท้จริงของมารพลังความวุ่นวายทั้งมวล พลังวจนเทพที่ถูกดูดไปนี้ปนเปื้อนพลังความวุ่นวาย ยามนี้จึงต้านแรงดึงดูดของแก่นแท้ไว้ไม่ไหว
รอยยิ้มบนใบหน้าอิ่นจื่อแข็งค้างทันที เบิกตากว้างไม่เชื่อสายตา "เป็นไปได้อย่างไร?!"
"เจ้านายของเจ้าไม่เคยบอกหรือ? แก่นแท้ปีศาจดั้งเดิมของข้านี่ มิใช่ของโน่นของนี่ที่เก็บได้ริมทาง"
อวิ๋นเช่อหันฝ่ามือคว้าพลังวจนเทพที่ไหลกลับมา ฟันดาบเดียวตัดโซ่ดำที่เหลือขาด คมอาชาทองปนเทาฟันลงกลางอกอิ่นจื่อเต็มแรง ฉีกร่างเขาออกเป็นสองท่อนณ ที่ตรงนั้น
จัดการอิ่นจื่อแล้ว อวิ๋นเช่อพลันหันตัวพุ่งเข้าหาสมอยู แก่นแท้พร้อมวจนเทพบุกทะลวงเข้ากลางเนื้อสมอ เสียงระเบิกดังสนั่น สมอดำสูงตระหง่านแตกร้าวจากแกนกลาง แตกสลายกลายเป็นเศษชิ้นนับไม่ถ้วน นครมารทั้งเมืองที่ไร้จุดยึดโยงแห่งความวุ่นวายหนุนไว้ เริ่มละลายสลายหายไปในหมอกเทาอย่างรวดเร็ว