“อะไรนะ?! พลังของข้า!”
ใบหน้าของมหาพรหมโรตีเปลี่ยนสีอย่างรุนแรง เขาตกตะลึงพรึงเพริดเมื่อพบว่าพลังของแคว้นเทพและพลังศรัทธาแห่งศาสนิกชนของตนกำลังรั่วไหลออกไปในความเร็วอันน่าสยอง ทำให้เขารู้สึกทรมานราวกับถูกบีบคอไว้
เขาหันไปมองโถกระดูกสีดำในมือของอวิ๋นเช่ออย่างรวดเร็ว ดวงตาเต็มไปด้วยความโลภและเจตนาสังหาร “ของอะไรกันแน่เจ้าสิ่งนี้?! กล้าฉกพลังจากแคว้นเทพโรตีของข้า! เด็กน้อย ส่งของนั่นมาให้ข้า ข้าจะยกโทษให้เจ้าตายอย่างเป็นสุข!”
มุมปากของอวิ๋นเช่อโค้งงอขึ้นเป็นรอยยิ้มเยือกเย็น “อยากได้? งั้นก็มาหยิบเองเลยสิ!”
คำยังไม่ทันสิ้น มหาพรหมโรตีก็กลายร่างเป็นแสงสายธารสีเหลืองทอง พุ่งเข้าโจมตีอวิ๋นเช่อด้วยตนเอง
แสงเทพสีกะหรี่รอบกายเขาพุ่งทะยาน ร่างอ้วนกลับระเบิดออกซึ่งความเร็วและพลังอันน่าตื่นตะลึง ชัดเจนว่าโกรธจริงจัง
“คู่ต่อสู่ของเจ้าคือพวกเรา!”
เล่อเจิ้งเซียงหลิงกับเย่ชิงซวงสบตากันหนึ่งครั้ง กฎแห่งเพลิงและกฎแห่งสายฟ้าระเบิดออกจากร่างพร้อมกัน พุ่งเข้าหามหาพรหมโรตี
ทั้งสองประสานกันซ้ายขวา เข้าอกเข้าใจกันโดยไม่ต้องพูด
เล่อเจิ้งเซียงหลิงยกมืองามขึ้น เปลวเพลิงนับไม่ถ้วนบังเกิดกลางอากาศ ก่อร่างเป็นนกเพลิงสีชาดคล้ายนกกระสาแดง กรีดพุ่งเข้าหามหาพรหมโรตี ความร้อนอันแผดเผาทำให้อากาศบิดเบี้ยวไปทั้งบริเวณ
เย่ชิงซวงเปล่งเสียงสาวเสียงใส สายฟ้าสีเงินนับพันนับหมื่นรวมตัวกันที่ปลายนิ้ว กลายเป็นแหตะหนาดสายฟ้าขนาดมหึมา คลุมลงมายังศีรษะของมหาพรหมโรตี พลังแห่งสายฟ้าฟาดส่งเสียงซ่าน่าเกรงขาม พร้อมกลิ่นอายแห่งการทำลายล้าง