“ฮ่าฮ่าฮ่า! รับรู้ถึงความสิ้นหวังหรือยัง? นี่คือองค์ปฐพีวิชาสูงสุดของข้า มหาพรหมโรตี! เบื้องหลังห้วงฟ้าปฐพีฮ่วงฮวงนี้ ทุกสรรพสิ่งจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของขนมตบกะหรี่ของข้า!”
มหาพรหมโรตีหัวเราะร่ำลั่น ควบคุมเงามหึมาของขนมตบบดขยี้มายังทั้งสี่คนต่อไป ขณะเดียวกัน ดวงตาโลภมากของเขาก็เหลือบมองไปยังไหกระดูกส่วนตัวของเนี่ยเสี่ยวเชียนในมืออวิ๋นเช่ออีกครั้ง
“เด็กน้อย ส่งของวิเศษนั้นมาให้ข้า ยอมจำนนต่อข้า อาจได้เป็นพ่อครัวชั้นสูงแห่งอาณาจักรเทพโรตีของข้าก็ได้!”
อวิ๋นเช่อยิ้มเยาะ แล้วใช้ ‘ปลายนิ้วความสิ้นหวัง’ ใส่อีกฝ่ายอย่างฉับพลันไม่ทันตั้งตัว
มหาพรหมโรตีที่เมื่อครู่ยังเต็มใบหน้าไปด้วยความเดือดดาลในชัยชนะ จู่ ๆ ก็รู้สึกชาอึดอัดที่แก่นกายส่วนล่าง ตามด้วยความปวดแสบสาหัสที่ทนไม่ได้แล่นทะลักไปทั่วเส้นประสาท
ตึง! ร่างผู้กล้าของเขาจากอากาศกระแทกพื้น ก้นแหงน ตาโต ปากอ้ากว้าง อึดใจใหญ่กว่าจะคำรามออกมาได้เสียงหนึ่งที่ผู้ได้ยินเศร้าโศก ผู้ได้ฟังหลั่งน้ำตา
“อาาา——”
ร่างอ้วนใหญ่ของมหาพรหมโรตีดิ้นทุรนทุรายอยู่บนพื้น มือทั้งสองกอบกุมแก่นกายส่วนล่าง ใบหน้าที่เคยหยิ่งผยองเหลือไว้เพียงความปวดทรมานบิดเบี้ยวและความสยอง
เขาฝันไปก็ไม่คิดไม่ได้ว่า ตนผู้เป็นประมุขแห่งอาณาจักรเทพโดยแท้ กำลังแสดงวิชาสูงสุดอันภาคภูมิใจอยู่ จะได้รับการโจมตีที่แปลกประหลาดและอัปยศเช่นนี้ขึ้นมาได้ฉันใด?
ความปวดสาหัสนั้นลึกถึงในกระดูก ทำให้แม้จะรวบรวมเทพฤทธิ์ก็ยากเย็นเหลือเกิน เงามหึมา “ห้วงฟ้าปฐพีฮ่วงฮวง” เบื้องหลังจึงสั่นคลอนรุนแรงตามไปด้วย แสงรัศมีหรี่จางลงอย่างรวดเร็ว ความเร็วการหมุนก็ช้าลง