อวิ๋นเช่อไม่รีบร้อนจากไปจากสกุลจู่ เขาตั้งใจจะพักอยู่เจ็ดวัน เพื่อดูความสามารถในการทำงานของนิกายเทวบุปผา
หากมีประโยชน์ เขาก็ไม่รังเกียจที่จะฝึกปรือพวกเขาสักหน่อย แต่หากพวกเขาเป็นเพียงพวกโง่เขลาไร้ค่า เช่นนั้นต่อไปเขาก็จะไม่ยุ่งเกี่ยวอีก
ความจริงพิสูจน์ให้เห็นว่า การลงทุนของเขานั้นไม่ผิดพลาด ผ่านไปเพียงห้าวัน ก็ทำให้พวกเขาพบข่าวของเกสรบัวเก้าสี
เกสรบัวเก้าสีนี้เป็นวัตถุดิบจำเป็นที่ใช้ยกระดับบัวปฐมบรรพกาล หากได้มา บัวปฐมบรรพกาลก็จะยกระดับเป็นบัวเก้าทัณฑ์ พลังต่อสู้ก็จะเพิ่มขึ้นอีกเก้าเท่า
หลิวชวนเฟิงยื่นหยกสลิปที่บันทึกข้อมูลของเกสรบัวเก้าสีให้อวิ๋นเช่อ พลางกล่าวด้วยความเคารพว่า “ท่านนักบุญผู้ยิ่งใหญ่ ข้าน้อยมิอาจรับปากได้ว่าจะทำสำเร็จ แต่พวกเราพบวัตถุดิบชนิดหนึ่งที่ท่านต้องการแล้ว”
อวิ๋นเช่อพยักหน้าด้วยความพอใจ เขาสังเกตอีกฝ่ายครู่หนึ่ง จากนั้นจึงหยิบตำราพุทธวิธี ทักษะการต่อสู้ และวิชาเร้นกายระดับเทพออกมายื่นให้อีกฝ่าย
“ตำราพุทธวิธี ทักษะการต่อสู้ และวิชาเร้นกายระดับเทพทั้งสามนี้ เหมาะสมกับเจ้ามาก ตั้งใจทำงาน ต่อไปผลประโยชน์จะไม่น้อย”
สิ้นคำพูด อวิ๋นเช่อก็โบกมืออีกครั้ง กองทรัพยากรการฝึกปรือและผลึกวิญญาณระดับกลางขึ้นไปก็ปรากฏ
“ของเหล่านี้ เจ้าเอาไปเติมคลังสมบัติของนิกายเทวบุปผา ศิษย์ที่ทำความดีความชอบในครั้งนี้ก็ต้องมอบรางวัลตามสมควร อย่าทำให้ศิษย์ต้องเสียใจ”
หลิวชวนเฟิงตื่นเต้นจนแทบควบคุมตนเองไม่ได้ แทบจะเอ่ยปากว่า ท่านคือบิดาบุญธรรม ท่านเป็นผู้ตัดสินใจ
“ท่านนักบุญผู้ยิ่งใหญ่โปรดวางใจ ข้าน้อยจะไม่ทำให้ท่านผิดหวังเป็นอันขาด”
อวิ๋นเช่อส่งเสียงอืมเบาๆ แล้วถามว่า “มีหยกสื่อสารไหม เจ้าบันทึกรอยประทับจิตวิญญาณของข้าไว้ หากพบสิ่งอื่นที่ข้าต้องการก็ติดต่อข้ามา ข้าจะไม่ปฏิบัติต่อเจ้าอย่างขาดแคลน”